Way Back Home ( Completed )

Spring Diary - 4

Unicode

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဆင်ပြေလာခဲ့ပြီလို့ ထင်ထားခဲ့သည်က ထိုနေ့ရောက်မှ တစ်ထစ်ချမှားယွင်းနေသည်မှန်း သိခဲ့ရသည်။

အိမ်တံခါးဆီမှ လူခေါ်ဘဲလ်သံကြောင့် အခန်းထဲရှိနေသည့် သူ့ခြေလှမ်းတွေဟာ အိမ်ရှေ့သို့ထွက်မည်အလုပ်မှာ ဖွားကအရင်ဦးစွာသွားနှင့်နေပြီဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့်ပဲ ကုတင်ပေါ်ပြန်ထိုင်နေခဲ့လိုက်ကာ ကုတင်ထက်မှ စာရွက်လေးကို တယုတယကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ခဲနှင့်ဆွဲထားသည့် ပန်းချီလေးဟာ အတော်လေးလက်ရာမြောက်လှ၏။ ၁၄ နှစ်သာရှိသေးပေမဲ့ ဂျောင်ဂုက ပန်းချီမှာလဲ အတော်လေးပညာပါသည်ဟုပြောလို့ရသည်အထိ။

အခန်းထဲတိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေမိရင်း ကင်မ်ထယ့်ကိုသတိရနေမိသည်။ ဒေါ်ဒေါ်ချူးဟွာတို့ လာခေါ်သွားတာမို့ ကင်မ်ထယ်ဟာ အသီးခြံထဲလိုက်ပါသွားရသည်။ ဂျောင်ဂုကတော့ ဒီနေ့ ကင်မ်ထယ့်ပုံတူပန်းချီကို ကင်မ်ထယ်မရှိတဲ့အချိန်လေးမှာ ဆွဲချင်တာမို့ အကြောင်းပြချက်ပေးပြီး အိမ်မှာနေခဲ့လိုက်တာဖြစ်၏။ ပုံတူပန်းချီဆွဲအပြီးမှာတော့ သူ ကင်မ်ထယ့်ကိုသတိရနေမိပြီဖြစ်သည်။

"မြေးလေး .. အောက်ကိုခဏလောက်လာခဲ့ပါဦးကွယ်"

အောက်ထပ်မှလှမ်းခေါ်လာသည့် အသံကြောင့် ဂျောင်ဂု ပန်းချီစာရွက်လေးအား ကုတင်ပေါ်အသေအချာတင်ကာ ဖွားရှိရာဆီ ဆင်းခဲ့လိုက်၏။

ဧည့်ခန်းထဲမှ စကားပြောသံတွေကြားနေရသည်။ ဧည့်သည်ရောက်နေသည်ထင်ပါ၏။

လှေကားတစ်လျှောက် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဆင်းလာခဲ့သည့်ခြေလှမ်းတွေဟာ ဧည့်ခန်းထဲမရောက်ခင်မှာပဲ ရပ်တန့်သွားရသည်။
အကြောင်းအရင်းမှာ ဧည့်ခန်းထဲတွေ့လိုက်ရသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကြောင့်ပဲဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

ဒါ ... ဒါက ....

"သားလေး ..."

သူ့ခြေလှမ်းတို့ဟာ လှေကားထိပ်နားတင်ရပ်နေမိခဲ့ပြီး ရှေ့ဆက်တိုးမိခြင်းမရှိ။
ထိုခေါ်သံကြောင့် သူ့လက်သီးတို့တင်းတင်းဆုတ်လိုက်မိသည်။ ဖွားကလဲ ထိုတော့မှ အံ့ဩသွားပုံရ၏။