Way Back Home ( Completed )

Spring Diary - 3

Unicode

"ဟဲ့ ဘေးအိမ်ကဘယ်သူမှမရှိကြဘူးလား .. လှမ်းထားတဲ့အဝတ်တွေထွက်ရုတ်ကြအုံးတော်။ မိုးကအုံ့လာပြီ တော်ကြာမိုးရွာနေမှ"

တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်လေးပေါ် အိပ်နေရင်းမှ ထိုအသံကြောင့် ဂျောင်ဂုနိုးလာရသည်။
ကုတင်ထက်မှ ထကာ ပြတင်းတံခါးဆီအကြည့်ရောက်မိတော့ မှောင်အုံ့အုံ့ကောင်းကင်ပြင်ကို တွေ့လိုက်ရတော့၏။

ဖွားများ ခြံထဲမှာအဝတ်တွေလှမ်းထားနိုင်လောက်လား ဟူသည့်အတွေးကြောင့် ကုတင်ထက်မှထရင်း ဝရံတာနားသို့သွားကာ ခြံထဲနေရာအနှံ့အား သူငုံ့မိုးကြည့်လိုက်သည်။ သို့ပေမဲ့ သူတို့အိမ်လေးမှာ လှမ်းထားသည့်အဝတ်ဟူသည်မရှိပေ။

ဝရံတာနားရပ်နေရင်းမှ တစ်ချက်တစ်ချက် မိုးခြိမ်းသံတွေကိုကြားနေရပြီး တကယ်ကိုမိုးရွာချတော့မည့်ဟန်ပါပဲ။
နွေရာသီကုန်ကာ မိုးဦးကိုဝင်ရောက်စပြုနေပြီဖြစ်တာမို့ နောက်ပိုင်းတွေလဲ ထိုမိုးခြိမ်းသံကို မကြာခဏကြားနေရတော့မည်။
ဂေဟာမှာ ရှိစဉ်က မိုးရာသီရောက်လေတိုင်း သူတစ်ယောက်ထဲ သီးသန့်ဆိုသလို တစ်နေရာရာမှာခွေနေတက်တာ။ သူ့အရွယ် ကောင်လေးတွေနဲ့အတူရှိနေရပေမဲ့ သူ့အတွက်မလုံခြုံဘူးလို့ ခံစားနေရတာအမှန်ပါပဲ။

သို့ပေမဲ့ ယခုမှာတော့မတူ ... မိုးခြိမ်းသံကိုမကြာခဏကြားနေရပြီး လေပြင်းတွေမရပ်မနားတိုက်ခတ်နေသည့် မိုးရာသီကိုရောက်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ ကြောက်စိတ်ဟူသည်အလျင်းမရှိပါပဲ သူ့စိတ်ကလေးနွေးထွေးနေခဲ့ပါသည်။

ဂျောင်ဂု ဒီအိမ်လေးကိုရောက်လာခဲ့တာဟာ လပိုင်းတောင်ကြာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဖွားနဲ့လဲပို၍ရင်းနှီးလာသလို ကင်မ်ထယ်နဲ့လဲ သွားအတူစားအတူဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။ စိမ်းသက်ခြင်းဟူသည့်အရာတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လျှော့ပါးလာခဲ့လေလားမသိပါ။ နှစ်ထပ်တိုက်ပုလေးထဲ ရှိနေရသည့်အချိန်တွေဟာ သူ့အတွက် အလုံခြုံဆုံးနဲ့ အနွေးထွေးဆုံးလို့ ခံစားမိနေပြီဖြစ်ပါသည်။

ဒီအချိန်မှာ နှစ်တွေအကြာကြီး သူကိုယ်တိုင်စောင့်မျှော်နေခဲ့ရတဲ့ ထိုအမျိုးသမီးပြန်လာခေါ်ခဲ့ရင်တောင် သူသေချာပေါက်ပြန်လိုက်သွားဖို့ကို ငြင်းဆိုမိမယ်ထင်ပါတယ်။ သူ့ဘဝမှာ ဖွားနဲ့ကင်မ်ထယ်သာ ရှိနေရင်ရပါပြီ။ တခြားဘာကိုမှ မလိုချင်တော့သလို ဘယ်သူ့ကိုမှလဲမလိုအပ်တော့ဘူး။ အဲဒီအမျိုးသမီးဆိုရင်တောင် သူမလိုအပ်တော့ပါဘူး။
အဲဒီအမျိုးသမီးကိုလွမ်းလို့ ငိုရသည့်နေ့ရက်တွေဟာ ဂျောင်ဂုထံမှာကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီထင်ပါသည်။