Wainwright Series 2: A Doll Not to be Replace

CHAPTER 33

KHEILANIE

Sinundo ako ni Kohlen sa aking silid tulad ng kaniyang pinangako. Dinala niya ako sa bayan upang mamili ng mga tela kapalit ng paggawa ko sa kaniyang coat. Ilang beses ko na itong nasabihang hindi na kailangan, pero mapilit siya at nasunod ito.

We also had our coffee near at one of my favorite shops at a boundary of Town Awi and Ili-jea. We have our own world. We enjoyed each other company. Pero walang nakapagsabi na sa aming pagbalik ng palasyo ay mapupunta sa isang delubyo ang aming buhay na dalawa.

Pumayag na naman ako kay Kohlen sa isa pa niyang patibong. Nitong hapon ay nilalakad namin ang tabi ng training grounds.

"Saan nga kasitayo pupunta, Kohlen?" Pangungulit ko sa kaniya dahil sumasakit rin ang mga paa ko kakalakad.

"Somewhere spacious," he vaguely answered.

Ang daming malalawak na pwesto dito sa palasyo. Saan ba niya talaga ako dadalhin? "Malawak din sa loob ng palasyo, Kohlen. At wala si Khanarie upang punahin ka."

"No!" Mariin niyang iling.

"Why?"

"Secret, princess. Malalaman mo rin." Kumindat pa ito na siyang nagpalundag sa aking puso. "We are here!"

Napalingon ako sa training grounds at sa isang lamesa na may nakahandang lampara. Halos walang katao-tao sa pwestong ito na nasa kaliwang bahagi ng palasyo. Tanging mga nagupit na mga damo at kakaunting mga punong nagtataasan sa tabi ng training ground.

Kohlen took me near the table. My palms sweat over something uncertain.

"Watch this!" Parang bata itong nagmamalaki ng kaniyang laruan sa akin. Kabado pa rin akong pinanuod ito. Nirolyo niya hanggang siko ang manggas ng kaniyang damit. Pinaliyab niya ang lampara. Napasigaw ako nang hawakan niya ang apoy at nalipat iyon sa kaniyang palad.

"Oh my gosh! Kohlen! Masusunog na ang kamay mo!" Luminga linga ako. Naghahanap ng maaaring itapon na tubig sa umaapoy na kamay ni Kohlen.

Tumawa naman siya ng malakas. I look at him in horror. Is he a lunatic?!

"Hey! Magic lang 'to. Hindi ako masasaktan. Hahaha!" My nose crinkle. The edge of my lips twitching.

"You are insane!"

He winks and didn't answer my question.

My fear slowly turns into mystery. Nilalaro na niya sa kaniyang palad ang apoy na parang hangin lang ito. Pumalakpak na ako sa aliw nang paglipat-lipatin niya ang apoy na hindi ito namamatay. But happiness doesn't last long. Hindi ko napansing masasangga ko ang lampara dahil napapalapit na ako kay Kohlen at nais na magpaturo sa kaniya.

Kumalat ang apoy sa buong lamesa. Napaatras ako't natumba patalikod. I gaze upon a burning table. Mabilis na kumalat ang apoy. At unti-unting gumagapang papalapit sa akin iyon mula sa damuhan.

"AHHH!" I yelled in panic.

Kohlen rushes beside me, without the fire on his hands. He pulls me up and removes his shirt. Sinubukan niya akong pakalmahin at hampasin ang apoy hanggang sa mawala ito. Pero ni isa sa kaniyang ginagawa ay nakakatulong. I panicked even more because this may reach Khana and Papá!

Maya-maya pa ay humulma ang kaguluhan dito. Dumating ang ibang mga kabalyero upang tulungan si Kohlen. Nagtanong ang mga ito sa nangyari. Nahihiya naman akong umamin sa mga ito dahil kagagawan ko ang kaguluhang iyon.

Humingi ako ng pasensiya sa mga kabalyerong nagte-training. Mga buntong-hininga ang aking natanggap sa mga ito, at nangakong hindi ito makakarating kahit kanina. I thanked them profusely and they told us to be careful.