Wainwright Series 2: A Doll Not to be Replace

CHAPTER 12

KHEILANIE

Ang sarap matulog... pero istorbo iyong nasa labas ng aking silid. Nagising ako sa katok ng pinto at napabalikwas ako ng upo. Dali akong umalis ng kama at nag-ayos ng sarili.

Sana naman ay may kwenta itong pang-iistorbo nitong tao sa pahinga ko. Wala pa naman ala-una upang ipagpatuloy ko ang trabaho ko.

Pagkabukas ko ng pinto ay isang mutsatsa pala ang nakaabang sa labas. "Ano 'yon?"

Yumuko siya ng kaunti. "Magandang gabi po, Prinsesa Kheilanie. Nakahanda na po ang hapunan ninyo. Ipinatatawag kayo ni Heneral Khanarie. Sabay na raw kayong kumain dahil nauna na po ang mga bisita at iba niyong kapatid."

Himala at nag-aya si Khana na sumabay ng hapunan. "Maraming salamat," pasasalamat ko sa kaniya at daling pumunta sa hapag-kainan.

Nakailang hakbang pa lang ako nang mapagtanto ko ang pinag-usapan namin.

Hapunan. Gabi.

Dumungaw ako sa bintanang madadaanan ko. Nanlaki ang mga mata ko nang titigan ko ang labas. Gabi na nga. Natulugan ko ang aking trabaho.

I pouted and sighed heavily. I slept over my workng hours.

I continue to go to the dining room. As I entered the room, I saw Khana slouching on her seat and playing with her food. "Don't stare at me, Kheilanie. Maupo ka na para makakain ka na rin." Aya niya sa akin. More like utos pala iyon.

Naupo naman ako sa tapat niya at kumuha ako ng kakainin ko. We ate in silence for a few seconds, then I broke the ice.

"Khana, bakit ngayon ka lang kumain?"

Sumubo siya ng broccoli at tumingin sa akin. Her annoyed expression gave me the chills. "Because men pissed me off. Yung isa ay kasing daldal mo, yung isa naman nakababahala." Oh, she and the visitors had another argument. I wonder why.

"Ano nga ba nangyari?" Pag-uudyot ko ritong magkwento sa akin habang kumakain.

"The audacity of those visitors of ours are bold and conceited! As if they are entitled to do, or say, whatever they want!" Sinaksak nito ang kaniyang ulam. Parang iniisip niya ay iyong bisita ang kaniyang sinasaksak. I cringe and listen further. "Huwag mo na alamin kung ano ang pinag-usapan namin. Hindi ako nakatagal na kumain kanina ay dahil sa kanila. Hinintay na lang kita magising para may kasabay ako." She drank a cup of water and sighed.

Uminom din ako ng tubig bago ito kausapin, "Paano kung hindi ako gumising noong kinatok ang pinto nang aking silid?"

She stares at me blankly. "Kung hindi ka nagising around 8 o'clock, edi kakain na ako mag-isa. But it's only 7:56 when you came here. Kaya okay na 'yon. Pumasa ka na. Dumating ka sa tamang oras." Pabalang niyang sagot at umirap ako.

"I can't believe you," I grumbled.

Siya nga itong nagpagising sa akin tapos iyon ang sasabihin niya. Tumawa naman siya ng mahina at bumaling ako ng tingin sa kaniya. Ipinatong nito ang kaniyang kaliwang pisngi sa kamao niya.

"Sarcastically speaking back at me, Kheilanie?"

Tinuro ko sa kaniya ang tinidor ko. Tusukin ko kaya mata nito? Joke! "Hindi naman. Tsaka may karapatan akong sabihan ka rin. We are twins, Khana. Huwag kang aasta na akala mo iba akong tao sa paningin mo. You are not the boss of me." Pinaningkitan ko siya ng mata at sumubo ng ulam.

"Right. Because you are the least naughty child between us."

I snicker. "You got that right. You were always the rowdy one."