Wainwright Series 2: A Doll Not to be Replace

CHAPTER 19

KHEILANIE

Pinigilan ko ang sarili na tumawa na rito. Napahalik ulit ako sa ulo ni Kokie at ngumiti sa prinsipe. "I'm sorry for what Kokie did to you, maliban kay Khana."

"Okay."

"Thank you for telling me this, Prince Kohlen. And if you don't mind, I have to excuse myself. Mayroon pa akong trabaho na kailangan na tapusin." Paalam ko na rito at tumalikod. Ibinaba ko na si Kokie at sumenyas sa pusa na sundan ko pabalik sa aking silid. Naka-isang hakbang pa lang ako sa hagdan nang may isang kamay na sumakop ng akin.

I have goosebumps from his contact. May kakaibang daloy ng kuryente na nagmumula sa kaniyang paghawak sa kamay ko. I look back to see Prince Kohlen squeezing my hand. "P-Prince Kohlen, b-bakit?" Nauutal kong tanong sa kaniya.

"Kumain ka na ba? Hindi kita nakita kanina sa hapag-kainan."

My heart skips a beat on his question. "I-I haven't."

"As a princess, you should take care of yourself more often." Saad nito at bumitaw na sa akin. "Princess Kheilanie," malumanay nitong pagtawag sa pangalan ko. Napatitig ako sa kaniyang mga mata, pinaghalong pag-aalala at dismaya ang naroroon.

I took back my hand and brought it to my chest. I gnaw slightly on my lower lip being sighing, "Prince Kohlen, kakain ako sa oras na gusto ko. At saka umaga pa lang. Magpapadala na lang siguro ako ng pagakin sa aking silid."

"Why won't you have your meal now?"

"I'm busy."

"You need to eat at a right time, princess. Your health should be your priority like how you prioritized your work."

Napadiin ako sa pagkakahawak ko sa aking kamay na kaniyang hinawakan. Bumaba ang tingin ko kay Kokie na nakatitig na rin sa akin. "Mamaya na talaga, PRince Kohlen. Salamat sa pag-aalala mo sa akin." Akmang iiwan ko na ulit ito pero pinigilan na naman niya ako.

"Your stomach disagrees," he points at my stomach. It grumbles terribly; and I could feel my cheeks burning. "You should have your breakfast."

I shook my head and avoided his gaze. "No. I will eat later, Prince Kohlen. My work is very important because I am following a timeline."

"Do you even rest, Princess Kheilanie?"

"I-I,"—I took in a sharp breath and shook my head—"I really need to work."

"You are depriving yourself from hunger, princess. The notion to 'beauty is pain' won't work on me." Nanlaki ang mga mata ko ng hilain niya ako patungo sa dining room na walang pag-aalinlang. Pero mas gulat ako na sakop ng kamay niya ang kamay ko. "I'm sorry for dismissing your persistence to abstain your hunger, but I cannot agree to your terms to deprive yourself further." A fluttering feeling tremors inside of me. His declaration is poised and refine. And he was gentle to reprimand me of his concern.

Nakarating na kami sa dining room, ang mga mutsatsa namana ay napatigil sa kanilang pagliligpit ng lamesa rito. Mukhang tapos na rin kumain ang pamilya ko kung gayon nagliligpit na ang mga ito. Kahit kumukulo na ang sikmura ko ay nahiya naman ako sa mga ito dahil nag-martsa kami dito na patapos na sila sa kanilang trabaho na pakainin ang mga bisita ang kapamilya ko.

"Umm... P-Prince Kohlen..."

"Serve a new set of dishes for your princess. Hindi pa kumakain itong si Princess Kheilanie." He orders the maidservants like he owns the palace. The maids immediately followed his order.

"You don't have to do that, Prince Kohlen." Hindi niya ako pinakinggan pero dinala niya ako sa tabi ng lamesa. He pulled up a chair for me. I wanted to protest, but I do not want to be rude on him. I sat obediently and waited for the food.