Wainwright Series 2: A Doll Not to be Replace

CHAPTER 16

KOHLEN

The attacker is good at camouflaging. He blends well in the dark and swiftly moves from one place to another.

Nabitawan ko ang mga dala kong rolyo sa pag-atake nito sa akin. Napasinghap na lamang ako sa kamalasan na natatanggap ko sa gabing ito. Sana ay hindi na ako pumayag kay Codie na sumama rito. 

Nanlaki ang mga mata ko nang higitin nang umaatake sa amin ang kamay ko. In sheer panic, I fought back. I bend down a little and elbow the attacker with my free arm. I don't know where I hit the attacker. but a low grunt escapes his mouth. --No. It is a female's grunt. 

Kinuha ko na ang pagkakataon na iyon na kumawala sa hawak nito. kaniya, pero ang lakas niya masyado. "Is this woman a man in the past?" I ask myself.

She twisted my wrist.; I curse and wince. I was about to do another counterattack, but Codie beats me. The lights filled the room. I blinked several times--deliberately adjusting to the sudden brightness-- and my eyes widen as Khanarie points the tip of the pocketknife on my wrist. 

Oh, god! Mamamatay ka talaga ng maaga rito Kohlen Steadman! 

"Nawa'y makapunta sa langit ang kaluluwa ko," bulong na pagdarasal ko sa sarili ko.

The woman shoves me away. "What are you doing?" Malamig nitong tanong.

Nangilabot ang katawan ko rito't dinuro ko ang aking pinsan. "Si C-Codie! Sabi niya kasi kwarto ito ni Kheilanie!" Khanarie frowned and tightened her grip on the pocketknife. 

Then I let my guard down for a quick second. Khanarie twist back to my direction and is about to attack me! Lord, gusto ko pa mabuhay. Hindi ko na paglalaruan ang puso ng mga babae. Hindi na talaga! Gusto ko pa mabuhay!

Napapikit na ako at hinihintay na may tatapik sa akin balikat at sabihing nasa mabuting lugar na ako. Bumagal naman ang oras na maramdaman ko ang pagdaplis ng patalim sa akin. Tanggap ko na rin na maliligo ako sa sarili kong dugo. Kaunti na lang ay huling oras ko na ito.

Metals clashed against each other. I cringe as the metals rubs against its blades. Tinanggal ko ang pagkakatakip ko sa aking mukha at nag-angat ng tingin. Hinarang ni Codie ang atake ni Khanarie. 

I fumble back. Crashing over my ass. "Oh, shit! Muntik na mawala kaluluwa ko!" I exclaim and clumsily get back on my feet. Umatras ako papalayo sa dalawang ito at mahinang tinatapik ang aking dibdib. 

Heto na ang pinakamalas na buhay ko na pumapangalawa noong na-kidnap kami ni Codhille. Laking pasalamat ko na lang talaga at si Codie ang pumoprotekta sa akin. May silbi rin pala ang pagpapanggap niya bilang kabalyero.

Bumuga na ako ng hangin at saka hinarap muli ang dalawa. Naupo ang heneral sa dulo ng kaniyang kama at nilapag sa tabi nito ang pocketknife niya. "Gentlemen, may pinto na pwedeng gamitin upang daanan ninyo. Baka nalimutan ninyo na gumamit? Kailangan ko pa ba na ituro sa inyo ang taamang paggamit ng pinto?"

"Hindi maaari." Sabat ni Codie. Pinanlakihan ko ng mata ang aking pinsan. "Heto ang utos sa amin ni Princess Kheilanie, General Wainwright. Sumusunod lang ako sa utos ng prinsesa."

Utang na loob! Kautusan noong prinsesa nga ba ito? Kung tama lang ang akala, sinadya ni Codhille ang lahat nang ito upang makabawi sa akin dahil sa nagawa ko sa dalaga. At ginagawa niyang palusot iyong si Prinsesa Kheilanie. 

Codie settle his sword back to his sheath and place it around his waist. Parang walang nangyari kanina habang binabalik niya ang kaniyang sandata sa dating pwesto. "Sige, aalis na kami." Nagmamadali ko nang paalam sa heneral.