Wainwright Series 2: A Doll Not to be Replace

CHAPTER 34

KOHLEN

I kiss her. I kiss Kheilanie.

"Pull it together, Kohlen!" Inuntog ko ang ulo ko sa pader pagkapasok na pagkapasok ko sa palasyo matapos kong magpalit at magpahangin. "Ang tanga mo! Ang tanga mo! Ang tanga!"

Ako na nga umagaw ng halik, ako pa yung nang-iwan! Gago, Steadman! Pariwara ka talaga!

"Oo, tanga ka talaga." Napatigil ako sa pag-untog at nilibot ang aking tingin sa kapaligiran ko. Namataan ko naman si Prinsesa Viera na nakatayo sa likod ko.

"Prince Kohlen, kung hindi ka tumigil kakauntog ng ulo mo po diyan sa pader, pinapatuyan mo talagang bobo ka. Worse, baka isipin ng mga tao dito sa palasyo na may kinupkop kaming baliw na prinsipe. Ayaw kong madamay sa ano mang kabaliwan na nangyayri sa'yo ngayon dito sa puder namin. Sapat na ang mga kapatid kong binabaliw ako."

Kinunutan ko ito ng noo sa kamalditahan niya. Minsa ko na siyang nakikita dito sa kanilang palasyo, pero magsusungit ito sa tuwing nagkukrus ang landas namin. Hindi ba siya magiging mabait katulad ng kanilang bunso. "Maraming salamat sa pag-aalala, Prinsesa Viera."

"Eww! Don't thank me!" She raise her hands near her face and shake her head. Dali-dali rin itong nang-iwan at pumasok sa kanilang palasyo.

"Weird," huminga ako ng malalim at sumunod na rin sa loob ng palasyo.

I made a detour to the kitchen. I need water to hydrate after my good-for-nothing kiss on Kheilanie. Kakaentra ko pa lang ay nakasabayan ko pala siya. We caught each other's eyes and look away immediately.

"This is awkward," I mutter to myself. I glance at her again. Her cheeks are flushed in dye red. Could she be thinking about what I did?

"B-bakit na punta ka dito, Kohlen?" Nakaiwas pa rin ang mata nito sa akin na nagtanong.

"I was about to grab some water." I step back, letting her go in the kitchen first. Our hands brushed, I jolt at the electric shock I got from her.

Why am I even jumpy? She should be the one who would be affected the most.

"Ah, thank you pala kanina... Hehe, thank you talaga."

"W-walang anuman," napakamot ako sa aking ulo at sumunod na rin sa kaniya. She grabs two mugs and a cinder filled with water. She poured water on the two glasses. "Here's yours," she handed me the other glass.

I took the glass from her, but did not let go of her hand. "Khei, I... I'm not sorry for what I did."

"H-ha? Sinasabi mo?"

"For kissing you on the cheek. Just a while back."

Tumawa ito ng alangan. "Wala iyon! Ayos lang sa akin. Ako nga nagawa ko rin sayo noong, umm, noong nag-shopping tayo tapos inabot mo sa akin ang regalo galing sa isa sa mga may-ari ng boutique na napuntahan natin." She wave a hand and snort. "Magtatampo pa ba ako? Ikaw nga hindi nagtampo noong nagawa ko. Kaya ayos lang. Walang problema sa akin. Nakakahinga pa ako."

"Kheilanie... you are rumbling."

She snorts again, "Me? No!—Ah, oo nga. Sorry. Hehe. Pero totoo iyon. Walang kaso sa akin. Kung sana sa lips iyon baka hindi na ako humarap sayo. Ho! Nasumbong pa kita kay Khana."

She is definitely all over the place. And she looks so funny as her facial expressions shifts a millisecond between happy, disgust, embarrassment, and awkwardness.

"Ehem!"

Napabitaw kami ni Kheilanie sa isa't isa at nilingon ang pumukaw sa atensyon namin. Princess Khallieleya stands at the threshold of the kitchen. "Mabuti nahanap ko po kayo. Ate Khei, Prince Kohlen, nag-aya si Ate Viera ng merienda sa entertainment room. I baked blue berry tarts for everyone kaya naghahanap din siya ng makakasama namin." Anyaya niya at tumango ako.