Wainwright Series 2: A Doll Not to be Replace

CHAPTER 44

KOHLEN

"It's really y-you," she chokes on her words and let her tears stream down her flustered face. "I miss you, Kohlen..." 

I never felt such longing in my entire life as my eyes sets upon her. I have a speech, a declaration. However, all of that preparation I've anchored, during my trip, were down the drain. 

"You took too long, Kohl..."

I rush to Kheilanie, almost sliding down the mini staircase of the palace. "Kheilanie... I'm so sorry," I took her hands and squeeze them. "Marami akong inasikaso sa Northern. Pasensya talaga."

She squeezes my hand back, blinking away her tears. "Nakakainis ka. Ang tagal mo pa rin..." She shakes her head, crushing my heart. 

I bit the inside of my cheek, the guilt swallow me whole. "I'm sorry," I whisper again an apology. 

Kheilanie shakes her head again, a painful chuckle escaping her mouth. "Don't be sorry... I just missed you, kaya naiinis ako." Bumitaw ang isa nitong kamay sa akin at inabot ang aking pisngi. Napasunod ako sa hawak nito, carefully nestling on her gentle touch. "I still love you, Kohlen Steadman. I waited for you..."

I nodded, letting my tears fall. "I'm home, Khei," I cracked. "May speech dapat ako ngayon. Magdadrama pa dapat ako sa Papá ninyo na nais kitang pakasalan... Pero nawala na ang hinanda ko kasi nakita kita."

She sniffs and snickers. "Nakakainis ka talaga! Panira ka rin ng moment natin!" Bumitaw na ito ng tuluyan sa akin tapos hinampas ang braso ko.

Natawa na lang din ako dito na napapunas sa aking luha. I cupped her cheeks, slowly resting my forehead on hers. "I still love you, too, Khei... Sa paglipas nitong mga nakaraang taon, ninanais kong balikan ka na dito. Gusto na kitang makita." I brush my thumbs across her cheeks, in sync to how she shut her eyes. "I missed you... And God knows how I prayed for a moment to see you and have you in my arms again, Khei."

I felt her breath brushing on my skin. Iminulat ko ang aking mga mata, tumititig pabalik sa kaniya. I could see the reflection of love in her eyes; and butterflies explode in my stomach. "Ako rin, Kohl," dagdag nito at kumapit sa aking mga pulsuhan. "Alam din nang Diyos na hinintay kita. Na halos magkandarapa akong makita ulit kita... And you are finally here. Tumupad ka sa usapan natin."

"I have no intentions of breaking that promise."

"I know," she chuckles, then breathes heavily. A sudden knot stopped me from breathing. "Kohlen Steadman, will you marry me?"

Napalunok ako dito at bumitaw sa pagkakahawak ko sa kaniyang pisngi. Nakagugulat si Kheilanie... Bakit ito ang nagpo-propose na sa akin? Baka nananaginip lang pala ako.

Kinurot ko ang ilong nito. 

"Aray naman, Kohlen!" Inalis niya ang kamay ko sa pagkurot sa kaniyang ilong. "Sinasaltik ka na naman ba, Kohlen? Ha!?" Napakurap ako saka napagtantong totoo nga ang lahat nang ito. Ngumiti ako ng malapad sa kaniya at natawa. I'm not dreaming. This is how my woman explodes whenever I win pestering her. "Panira ka kahit kailan!" Malakas niyang hinampas ang braso ko kaya napaatras ako.

"Ano na namang sinira ko? Wala naman nasira!" Hinimas ko ang balikat ko na hinampas niya.

"I just—Urgh!" Napalabi ito at naghalukipkip ng kaniyang kamay. Dahan-dahan naman siyang naglakad paatras. Napakunot ako ng noo at sumunod sa bawat galaw nito. 

"Oh! Balak mo pa atang takasan ako. Huwag mo akong iiwanan dito sa labas, Kheilanie!" Humarang ako sa kaniya at humawak sa magkabilang braso nito. "Bakit ka aalis? Hindi pa tapos moment natin, oh!"