တရွေ့ရွေ့နင်းလာတဲ့ စက်ဘီးလေးက စာသင်ကျောင်းရှေ့အရောက်မှာ ရပ်တန့်လို့သွားသည်။
ဒီနေ့ပြီးရင် စာသင်ကျောင်းတွေရဲ့ ဒီဇင်ဘာပိတ်ရက်ရှည် စတင်ပြီမို့ ကလေးတွေအားလုံး ပျော်နေကြမှာဖြစ်သလို မိဘတွေကတော့ အတော်ခေါင်းကိုက်ကြရတော့မည်ထင်သည်။
၇နှစ်အရွယ်သားက သူတို့အတွက်တော့ ခေါင်းကိုက်စရာမဟုတ်ပါ။ခေါင်းမူးချင်စရာလေးသာ ဖြစ်၏။
သူ့အတွေးကိုသာသိရင် 'ပါပါးနော်'ဆိုပြီး နှုတ်ခမ်းဆူပြဦးမှာကို မြင်ယောင်မိတော့ လှစ်ခနဲပြုံးမိရသည်။
"ပါပါး"
"ဟေး အချစ်ကလေး"
ပြေးလာသည့်သားကို လက်ဖွင့်ကြိုတော့ ရင်ခွင်ထဲပြေးဖက်၏။
ဒီအရွယ်ဆို လူပျိုလုပ်ချင်ကြတာတွေရှိပေမဲ့ သားက သူတို့နဲ့ ခုလိုပူးပူးကပ်ကပ်နေချင်သေးတာမို့ ပျော်ရွှင်ရပါတယ်။
"သားက ဒီနေ့ ဖယ်ရီနဲ့ပဲ ပြန်လာရမယ်ထင်တာ"
"အချစ်ကလေးက ဖယ်ရီထက် စက်ဘီးစီးချင်တာမလားကွ၊ ပါပါးက အချိန်မီပြန်လာပြီး လာကြိုပေးတာပေါ"
"ပါပါး ပင်ပန်းသွားပြီ၊ ချစ်တယ်နော်"
"ချစ်တယ် ပါပါးပန်းသီးလေး၊ ကဲ စက်ဘီးပေါ် တက်နော်၊ အိမ်ပြန်ကြမယ်"
ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် ဖယ်ရီစီစဉ်ထားပေမဲ့ စက်ဘီးစီးရတာပိုကြိုက်တဲ့သားကို ခုလိုလည်း ကြိုပေးရပါသေးတယ်။
ဒီလိုအချိန်ဆို သားက သိပ်ပျော်တတ်သည်မို့။
"ပါပါး သားကိုတင်နင်းရတာ ညောင်းမှာပေါ့၊ သား နင်းမယ်လေ၊ပါပါး နောက်ကထိုင်"
"အံမယ် ကိုပန်းသီးတို့က လူပျိုလုပ်ချင်လာတော့ နောက်ကထိုင်ရတာ ရှက်နေပြီထင်တယ်
မင်းပါပါးက နောက်၃နှစ်လောက်ထိတော့ အေးအေး တင်နင်းနိုင်ပါသေးတယ်နော်"
"ပါပါးနော်....ပါပါး ပင်ပန်းမစိုးလို့ ပြောတာကို"
"အေးပါကွာ၊ယုံပေးလိုက်ပါ့မယ်ကွာ"
"ဟာ ပါပါးနော်"
ဒီလိုနဲ့ပဲ သားအဖနှစ်ယောက် ကျီစယ်ရင်း ရယ်သံတွေညံရင်းပဲ မောလို့မောမှန်းတောင်မသိဘဲ အိမ်ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
ခြံရှေ့ရောက်တာနဲ့ သားက စက်ဘီးပေါ်ကဆင်းပြီး စေ့ထားသည့် သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ကျနော်ကတော့ စက်ဘီးစီးလျက်ပဲ ဝင်လာလိုက်ပါတယ်။
YOU ARE READING
Unexpected Love(Completed)
Romanceကျေးဇူးပြုပြီး အဆုံးထိစီးမျောပေးပါ လူသားဆန်မှု၊တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး လေးစားမှု၊နားလည်မှု၊ချစ်ခြင်းတရားတွေနဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့ မိသားစုဘဝကို သဘောကျနှစ်သက်မိပါလိမ့်မယ်။
