UMUT KIRINTISI

UMUT KIRINTISI 15. BÖLÜM

Merhabalar tatlı okurlarım! Bugün fark ettim ki bayağı bir bölüm oluşmuş. İlk başlarda bu kadar ilerleyeceğimi ya da devam ettireceğimi hiç düşünmemiştim açıkçası. Sizlerin sayesinde her geçen gün biraz daha büyüyoruz. Hepinize ne kadar çok teşekkür etsem azdır :)

Multide ise Buray'dan ''Sen Sevda Mısın!'' adlı şarkısı var. Sanki Koray ve Masal'ı anlatıyormuş gibi geldi sözleri :)

Okur canlarım değerli yorumlarınızı, beğenilerinizi bekliyorum.

Bölüm ithafımız ise her bölüm yorumlarını zevkle okuduğum ''gece-umut elibol'a ''gelsin! Sizi çok, çok, çok seven yazarınız...

                                                                                                                                 Mrymmz

Genç kız karşısında masumca uyuyor, her nefes alıp verdiğinde karnı yükselip iniyordu. Ne olduğunu tam olarak anlamamıştı. Zaten konuşturmasını güçlükle bastırmış, aklına gelen ihtimalleri göz önüne alınca ne yaşadıysa tekrar yaşasın istememişti. Gözyaşlarının hızla akması içini bir tuhaf etmiş, kalbinin daralmasına neden olmuştu. Kıyamazdı ki! Onun üzülmesine, ağlamasına, kendini harap etmesine dayanamazdı! Her ne olduysa bilmiyordu ama eğer biri üzdüyse karşısında kendisini bulurdu. Gülen gözlerini, kızaran yüzlerini, masum bakışlarını sadece bunları görmek istiyordu! Ne gözyaşlarını ne de acı içindeki halini bir daha yaşamak istemiyordu!

Belki de erkek arkadaşı kırmıştı kalbini. Kendini ağlayacak kadar kötü hissettirmişti. Sinirle ellerini yumruk yaptı ve yüzü gergin bir şekilde kasıldı. Eğer böyle bir şeyi bir daha Masal'ına yaşatırsa gidip ağzını yüzünü dağıtacak, o manyağın kırılmadık yerini bırakmayacaktı.

Yüzünü tekrar genç kıza dönünce içindeki bütün sıkıntısı dağılıp yerini huzur esir aldı. Baktıkça rahatlıyordu sanki! Önce ayak bileğine yavaşça pansuman yapmış, kolunda ki yaraya ise iz kalmasın diye krem sürmüştü. Elini yüzünü yıkamış, dağılan siyah uzun saçlarını bir güzel tepesinde toplamıştı. Üzerinde ki tozları silkelemiş, daha sonra hava alsın diye cam bölmeye çıkarmıştı. Yaklaşık yarım saat kadar ikisi de hiç konuşmamışlar, sessizce temiz havayı solumuşlardı. Genç kızın yorgunluktan kapanan gözlerini görünce onu büyük kanepeye almış, uyuyana kadar başında beklemişti. Zaten gözleri kısa sürede kapanmış, uykunun kollarına teslim olmuştu.

Belki Masal bu yaptıklarına kızmış, belki de hiç hissetmemişti. Ne olursa olsun bu halde asla yalnız bırakamaz, onun bu kadar üzgünken yalnız kalmasına göz yumamazdı. Eğer uyanırsa ona izin verip dinlensin diye eve yollayacaktı ama nerdeyse hiç hareket etmeden 4 saate yakın uyuyordu. Nerdeyse mesainin bitimine çok az vardı. Bu arada bir toplantıya girip çıkmış, Ebru'ya başından ayrılmaması için tembih etmişti.

Ebru ise saatlerce beklemesine rağmen arkadaşının uyanmamasını bir türlü anlayamamıştı. Kapıdan girdiği andan itibaren ne olduğunu anlamasa da bu haline çok üzülmüştü. Acaba ne olmuştu? Aklında olmadık şeyler geliyor, sonra da göndermek için bir hayli uğraşıyordu. Koray Bey toplantıdan çıkınca onu yalnız bırakmış ama içine bir türlü sinmemişti. Kendisiyle o kadar çok ilgilenmişti ki arkadaşının başında beklemekten başka bir şey yapamamıştı!