Way Back Home ( Completed )

Spring Diary - 5

Unicode

ကုတင်ပေါ်လှဲလျောင်းနေသည့်ကောင်လေး၊ တစ်နည်းပြောရရင် မေ့မြောရင်း အိပ်စက်နေသည့်ကောင်ငယ်လေး။
ထိုကောင်လေးရဲ့နံဘေးမှာတော့ ၁၄ နှစ်အရွယ်ကောင်လေးတစ်ဦးဟာ ကုတင်ထက်ရှိနေသည့် ကောင်ငယ်လေး၏ လက်တစ်ဖက်ကိုဖွဖွဆုတ်ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာထက်မှာလဲ စိုးရိမ်စိတ်တွေပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

"သား .. ဂုကီ၊ သွားတော့လေမြေးရဲ့ .. ထယ်ထယ်လေးကို အဖွားသေချာစောင့်ရှောက်ပေးထားပါ့မယ်"

မေ့မြောနေခဲ့တာဟာ တစ်ညနေလုံးဖြစ်နေပြီး ယခုထိတိုင်သတိမလည်လာသေးပေ။
ဆရာဝန်ကတော့ အခုရက်ပိုင်းတွေမှာ ကင်မ်ထယ်ပင်ပန်းနေလို့ သတိပြန်လည်ဖို့ကို ရက်နည်းနည်းလောက်ထပ်စောင့်ရအုံးမည်ဟုဆိုသည်။
အနားယူအိပ်စက်နေတာကလွဲရင် ကျန်တာ ဘာရောဂါမျိုးမှမရှိတာကပဲ ကောင်းသည်ဟုဆိုရမလား၊ ကင်မ်ထယ်အခုလိုအိပ်ပျော်နေတာက တကယ်ရောအန္တရာယ်မရှိတာဟုတ်ရဲ့လား။

တစ်ညနေလုံး ကင်မ်ထယ့်အနားမှ တစ်ဖဝါးမှမခွါသည့်အပြင် အိမ်ပြန်ဖို့ကိုလဲအာရုံမရတော့။

သူ့မျက်စိရှေ့တင် လဲကျသွားတဲ့ ကင်မ်ထယ့်ပုံစံကိုမြင်လိုက်ရတာဟာ ၁၄ နှစ်သားအတွက် ကမ္ဘာပျက်သွားသလိုပါပဲ။
မတိမ်းမယိမ်းခန္ဓာကိုယ်လေးကို လက်သေးသေးတွေဖြင့် ဆွဲထူကာ "ကင်မ်ထယ်" လို့ခပ်ဖွဖွရေရွတ်ကာခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ မည်ကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှုမျိုးကိုမှ ပြန်မကြားခဲ့ရစဉ်မှာ သူရူးသွားချင်ခဲ့တာ။
အမြဲလိုလို သူ့အနားမှာ မမောမပန်းစကားတွေပြောနေခဲ့တဲ့ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းသားတွေ ပကတိငြိမ်သက်နေတာကို ကြည့်ရင်း သူသေမတက်စိတ်ပူသွားခဲ့ရတာ။

အနီးနားကဆေးပေးခန်းကိုလိုက်ရှာကာ သွားခဲ့ပေမဲ့ ဂူဟွာဆိုတဲ့ ရပ်ကွက်ကလေးမှာ အရေးပေါ်ချက်ချင်းပြေးသွားလို့ရမည့် ဆေးခန်းမျိုးရှိမနေခဲ့ပါ။
ဂူဟွာမြို့ရဲ့မနီးမဝေးက နယ်မြို့အဝင်လေးနားမှ ဆေးခန်းလေးဆီကိုသာ ရောက်အောင်သွားခဲ့ရင်း မေ့မြောနေသည့် ကောင်ငယ်လေးကို အနာတရကင်းစေခဲ့တာ။

စိတ်ချရသည့်အခြေအနေအထိ ဆေးခန်းအတွင်းမှာစောင့်ကြည့်ခဲ့ရင်း ယခုအိမ်သို့ပြန်ခေါ်လာသည့်အချိန်အထိ ဂျောင်ဂု ကင်မ်ထယ့်အနားမှ စိတ်ချလက်ချ ထွက်မသွားနိုင်၊ လက်မလွှတ်နိုင်သေးပါ။