Broken Promises (Epitome Series #2)

Kabanata 53

It was already past midnight when I got home from a long day of meetings in Paris.Pagod akong ibinagsak ang coat ko sa couch habang dahan-dahang hinuhubad ang heels. Tahimik ang buong bahay, tanging city lights lang ang nagbibigay ng liwanag mula sa malalaking bintana.

I exhaled slowly, trying to empty my mind.

Bigla namang tumunog ang intercom.

"Ma'am, there's a package for you downstairs," sabi ng receptionist.

Napakunot ang noo ko.

"From where?"

There was a short pause.

"From Paris, ma'am. It was delivered earlier today."

Natigilan ako.

Paris.

That's strange.

Pagkatapos kong kunin ang package, agad akong umupo sa dining table.

It was a medium-sized brown envelope, slightly worn at the edges as if it had been kept for a long time before being sent.

Napatitig ako roon.

No name written outside.

Just my name.

Venice.

Dahan-dahan ko iyong binuksan.

At kaagad may nahulog na mas maliit na folded paper mula sa loob.

My chest tightened for no reason I could explain.

Unfolding it, I saw a familiar handwriting.

Shaky.

Old-fashioned.

Carefully written.

And instantly—

I knew who it was from.

To Venice,

Pasensya ka na, hija kung ngayon lang ito nakarating sa'yo. Matagal ko na itong sinulat pero hindi ko alam kung paano ipapadala noon. Hindi ako marunong gumamit ng cellphone kaya pinakiusap ko pa sa iba na ipadala ito sa Paris kung saan ka raw ngayon.

Napahinga ako nang mabigat habang unti-unting binabasa.

It was from Chester's grandmother.

Nangangamusta lang ako sa'yo. Sana maayos ka riyan sa France. Naririnig ko sa mga balita na maganda ang takbo ng career mo sa fashion industry. Alam kong ito talaga ang pangarap mo noon pa man.

Napabuntong-hininga ako.

Parang biglang bumalik ang lahat ng alaala ko noong bata pa ako.

The small apartment.

The long nights of studying.

The dream I chased alone.

Alam kong umalis ka noon para ituloy ang pangarap mo. Naiintindihan ko iyon, hija. Kung iyon ang makakabuti sa'yo, susuportahan kita.

Napahawak ako sa gilid ng mesa habang patuloy ang pagbabasa.

But then—

the next paragraph made my breathing slow down.

May gusto rin sana akong sabihin na matagal ko nang gustong ipaabot sa'yo. 

Noong ika-labing walong kaarawan mo, pumunta si Chester sa Palawan.

Natigilan ako.

My fingers slowly tightened around the paper.

Gusto niya sanang makausap ang Mama mo. She went there to have a vacation while you are celebrating your birthday. Gusto niyang subukan na kumbinsehin ang Mama mo na kahit magpakita manlang sa'yo sa araw ng kaarawan mo.