Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Η συναντηση

"Μονο αυτο μπορεις;", ακουω τον Ηλια απο πισω μου και σταματω να τον κοιταξω. Εκεινος τρεχει πανω σε μια εκθεση με πολλες ανθοδεσμες και γλαστρες και αμεσως τις πεταει ολες κατω, κλεβοντας ενα κοκκινο τριανταφυλλο. Μολις με πλησιαζει μου δινει το τριανταφυλλο και με προσπερναει. Φθηνο το κολπακι σου Ηλια.

"Αυτο θα το πληρωσετε ταραξιες!", ακουω μια περαστικη ηλικιωμενη γριουλα να μας φωναζει και ξεσπω σε γελια.

Μετα απο εικοσι λεπτα και αφου εγω εχω σπρωξει εναν αμοιρο μεταφορεα με κουτια γαλατος χυνοντας στο εδαφος την πραματεια του και ο Ηλιας να εχει χυσει πανω απο τεσσερις καφεδες που κρατουσαν κατι κοριτσια στο χερι, φτασαμε στην κυκλικη πλατεια οπου περιτρυγιριζοταν απο καφετεριες. Εγω σφυριζω απο μακρια στον Ηλια και του κανω νοημα να με παρακολουθησει. Κοιτωντας γυρω μου εξεταστικα, εντοπιζω εναν τυπο με κουστουμι και γραβατα να πινει ανετος τον καφε του και να διαβαζει χαλαρα την εφημεριδα του. Ηρθε η ωρα να του χαλασω την ατμοσφαιρα. Ξεκινω να.τρεχω κατα πανω του και μολις πλησιαζω αρκετα πηδαω στον αερα και προσγειωνομαι ακριβως πανω στο τραπεζι του, γραπωνοντας την εφημεριδα που κρατουσε στα χερια του.

"Καλημερα", ξεφωνιζω μολις παταω ξανα στο εδαφος και τρεχω ξανα για να φτασω στον Ηλια. Πριν πλησιασω αρκετα ομως, ασυναισθητα γυριζω να αντικρυσω το οργισμενο και αγανακτισμενο βλεμμα του τυπου, μα συναντωντας τα ματια του παγωνω.

Το χαμογελο φευγει απο τα χειλη μου και το κορμι μου ανατριχιαζει ολοκληρο. Ο αντρας αυτος, στεκεται ορθιος κοιταζοντας με απευθειας μεσα στα ματια και μια φλογα δημιουργειται στο στερνο μου. Εκεινος χαμογελαει πονηρα και αμεσως αντιδραω ξεφυσωντας ευχαριστημενα.

Γυρνω αμεσως το βλεμμα μου στον Ηλια και τον σερνω απο το ωμο, λεγοντας του οτι το παιχνιδι τελειωσε.

"Τι εγινε εκει πισω ρε Αμαρυλλις; ", ρωταει απορημενα ο Ηλιας καθως εχουμε σταματησει να ηρεμησουμε στα θεμελια ενος ερειπωμενου σπιτιου, μακρια πλεον απο το κεντρο της μεγαλουπολης.

"Δεν ειμαι σιγουρη", απανταω πιανοντας το κεφαλι μου στα χερια μου. Ενιωσα πολυ περιεργα οταν με κοιτουσε αυτος ο ανδρας. Κατι στο βλεμμα του με μαγνητισε, με διαπερασε σαν ηλεκτρισμος. Κατι πρωτογνωρο για εμενα. Και αυτο το χαμογελο τοσο ομορφο.

"Σου γυαλισε ο τυπακος με την εφημεριδα;", με πειραζει ο καλυτερος μου φιλος και εγω τον σπρωχνω απαλα γελωντας. Μου αρεσει;

"Ηταν γοητευτικος δεν μπορω να πω. Ομως παει περασε", λεω για να σβησω τη μια και μοναδικη ελπιδα που ειχα για να ξανασυναντηθουμε.

Μεσα σε τοσο κοσμο, αποκλειεται να τον ξαναβλεπα. Ομως, κατι μεσα μου μου ελεγε οτι δεν θα τελειωνε ετσι.

"Παμε πισω, εχω μια αναπαντητη απο την Ελλη", ανακοινωνει ο Ηλιας και ξεκινησαμε παλι το δρομο της επιστροφης.