Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Εκπληξη

"Μαριλια, ξυπνα αγαπη μου σε πηρε ο υπνος στην αιωρα", ακουω την τραχια και ταυτοχρονα γλυκια φωνη του Σον και ανοιγω τα υγρα ματια μου. Τα σκουπιζω γρηγορα και σηκωνομαι αμεσως ορθια. Ζαλιζομαι και κρατιεμαι απο τα χερια του. Εκεινος συνοφρυωνεται μα δεν μιλαει. Παραξενευομαι λιγακι διοτι συνηθως θα αντιδρουσε βλεποντας με σε παρομοια κατασταση, αλλα το προσπερασαμε και οι δυο.

"Πειναω", του λεω με παραπονο και τοτε ενα χαμογελο σχηματιζεται στα χειλη του.

"Ναι σχετικα με αυτο, ηθελα να σου πω να πας να κανεις ενα μπανιο και να ντυθεις ομορφα γιατι σου εχω μια εκπληξη", λεει πονηρα και τοτε η διαθεση μου εφτιαξε αμεσως. Παντα μου αρεσαν οι εκπληξεις, με κρατουσαν σε εγρηγορση για το περι τινος προκειται. Ξεφυγα γρηγορα απο το κρατημα του και χωθηκα μεσα στην ντουλαπα του δωματιου μου. Εψαχνα να βρω κατι ομορφο να φορεσω και τελικα βρηκα ενα λευκο, εφαρμοστο φορεμα, με δαντελα στην πλατη και μια παλαμη πανω απο το γονατο.

Το αφησα πανω στο κρεβατι και μπηκα αμεσως να κανω μπανιο, βαζοντας το αγαπημενο μου αφρολουτρο και σιγοτραγουδωντας ασυναισθητα στο παιδι μου.

Μετα απο μια ωρα ημουν ετοιμη και πηγα στο σαλονι, οπου με περιμενε ο Σον. Μολις αντιληφθηκε την παρουσια μου, καρφωσε το βλεμμα του στο δικο μου και υστερα περιπλανηθηκε στο σωμα μου. Εγω ενιωθα τα μαγουλα μου να κοκκινιζουν με την κινηση του αυτη και τον πλησιασα.

"Παμε;", τον ρωτησα ναζιαρικα και εκεινος εγλειψε τα χειλη του πονηρα.

"Ναι", ειπε και εβαλε το χερι του ωστε να τον πιασω αγκαζε. Κατεβηκαμε στο αμαξι του και κοντοσταθηκε για λιγο. Τι επαθε τωρα;

"Εγινε κατι μωρο μου;", τον ρωτησα με απορια, μα δεν πηρα απαντηση. Ξαφνικα τον ενιωσα πισω μου και τοτε καλυψε τα ματια μου ενα μεταξωτο μαντηλι. Χαμογελασα αμεσως και πηρα μια βαθια ανασα ανακουφισης. Νομιζα οτι ειχε συμβει κατι σοβαρο.

Μετα απο αρκετη ωρα που ταξιδευαμε, το αμαξι σταματησε και παρκαρε. Ο Σον βγηκε απο το αμαξι και με βοηθησε να κατεβω και εγω. Τοτε ενα κυμμα δροσιας με χτυπησε απαλα και η μυρωδια της θαλασσαε τρυπησε ευχαριστα τα ρουθουνια μου. Με εφερε στη θαλασσα, τι ομορφα! Πραγματικα νιωθω οτι τον αγαπαω τοσο, που καθε φορα που κανει κατι τοσο γλυκο και ρομαντικο, η καρδια μου κοντευει να εκραγει απο αγαπη.

"Ελα μωρο μου απο εδω", ειπε και μου επιασε το χερι, οδηγωντας με στον αγνωστο για μενα προορισμο.

Περπατουσαμε πανω σε ξυλο απο οσο μπορουσα να καταλαβω οποτε ειμασταν πανω σε εξεδρα. Ομως που μπορει να πηγαινουμε πανω σε μια εξεδρα;

"Εισαι ετοιμη;", ρωτησε φανερα ενθουσιασμενος και εγω εγνεψα με αγωνια. Μολις το μαντηλι εφυγε απο τα ματια μου, το θεαμα που αντικρυσα ηταν καταπληκτικο και πανεμορφο! Βρισκομασταν σε ενα ξυλινο, μεγαλο κιοσκι, παρομοιο με αυτο που ειχε στο σπιτι του πισω στην Καλιφορνια, μεσα στην θαλασσα. Πλησιασαμε και στο εσωτερικο του βρισκοταν ενα στρωμενο τραπεζι με πιατα και ποτηρια και γυρω γυρω πολλα μικρα διακοσμητικα κερακια.

Ειχα μεινει αναυδη στην εκπληξη αυτη, ηταν κατι το απροσμενο. Ποτε δεν περιμενα να κανει κατι τοσο εξωπραγματικα ρομαντικο και ομορφο ο Σον για μενα. Τον αγαπω τοσο πολυ Θεε μου!

"Ολα αυτα για μενα;", ρωτησα ψιθυριστα καθως δακρυα χαρας απειλουσαν τα ματια μου. Τοτε τυλιξε τα χερια του στη μεση μου και μου φιλησε απαλα το λαιμο, καθως βρισκοταν πισω μου.

"Τα παντα για σενα μωρο μου. Χρονια σου πολλα", ειπε και τοτε γυρισα αποτομα και πιεσα τα χειλη μου στα δικα του. Το φιλι μας ηταν ηρεμο, γεματο αγαπη, παθος συμπονια, μαρτυρουσε το ποσο ποθουν τα κορμια μας ο ενας τον αλλον. Τοτε αποφασισα να του πω την αληθεια, για το μωρο, δεν μπορω να τον κραταω στην αγνοια ενω βλεπω ποσο πολυ με νοιαζεται και ενδιαφερεται.

"Τρωμε;", ρωτησε και χαμογελασα γλυκα κοιτωντας τον στα ματια. Με εβαλε να καθισω στην καρεκλα και υστερα απο λιγο, ενας σερβιτορος εμφανιστηκε με δυο καταλογους. Δεν παυει να με εκπλησσει αυτος ο ανδρας ποτε!

Παραγγειλαμε τα φαγητα μας και σε λιγα λεπτα βρισκοντας ζεστα μπροστα μας. Τρωγαμε και μιλαγαμε για τη ζωη μας στο Βελγιο, το ποσο ωραια ειναι η πολη και οι ανθρωποι εδω, αποφευγοντας να ανοιξουμε συζητηση για τον Λουκ. Δεν ηθελα τιποτα να μας χαλασει τη βραδια.

"Γιατι δεν πινεις κρασι; Δεν σου αρεσει να πω στον σερβιτορο να μας φερει αλλο;",ρωτησε ξαφνικα ανησυχος και τοτε πηρα μια βαθια ανασα. Ή τωρα ή ποτε.

"Σον εγω...", ειπα αλλα τοτε με διεκοψε η φωνη του σερβιτορου. Γυρισαμε να τον κοιταξουμε και κρατουσε κατι στα χερια του. Ενα κιτρινο κουτι με μια κορδελα. Αυτο ειναι το δωρο μου; Τι γλυκος που ειναι ο Σον ρε γαμωτο, ακομη και δωρο μου πηρε; Ολα αυτα ηταν αρκετα.

"Αυτο ειναι για σας δεσποινις", λεει ο σερβιτορος και μου παραδιδει το πακετο. Κοιταξα τον Σον φευγαλεα καθως ημουν ενθουσιασμενη για το δωρο μου και το ανοιξα βιαστικα. Ομως η χαρα μου κοπηκε με μιας και τα ποδια μου μουδιασαν βλεποντας το εσωτερικο του κουτιου.

Ενα λουλουδι αμαρυλλις ποτισμενο με κοκκινο υγρο, που μοιαζει με αιμα και ενα καρτελακι. Παιρνω το καρτελακι με τρεμαμενα χερια και το διαβαζω "Χρονια Πολλα Αμαρυλλις, θα'ναι τα τελευταια σου".

Χριστε μου, ειναι εδω, με βρηκε, θα με σκοτωσει!!