Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Αιχμαλωτη

Δεν το πιστευω αυτο που συμβαινει! Ο Λουκ μας προδωσε! Αυτος ο μπασταρδος, διεφθαρμενος κωλομπατσος που στεκεται πισω μου, με ενα περιστροφο στο χερι να με σημαδευει! Πως δεν το ειχα καταλαβει νωριτερα γαμωτο μου; Συνεχεια ελειπε απο το καταφυγιο και ηταν αμετοχος ολες αυτες τις μερες. Ηξερε την καθε μου κινηση, τι θα κανω, που θα παω και συνεργαζοταν με τον μαλακα τον Αρη. Πως θα γλιτωσω τωρα γαμωτο; Πως θα ξεφυγει η Ελλη;

"Αμαρυλλις μην κουνιεσαι σε παρακαλω!", ακουω την ικετευτικη φωνη της Ελλης, καθως δακρυα κυλουν στα ματια της.

"Γιατι;", ηταν το μονο που ειπα και τοτε τον ενιωσα να τρανταζεται απο το γελιο. Γαμωτο, θελω να τον σκοτωσω!

"Το συμβαινει Αμαρυλλις; Που ειστε;", ακουω την λαχανιασμενη φωνη του Σον μεσα απο το ακουστικο και δακρυα βγαινουν αβιαστα απο τα ματια μου.

"Σον...ο Λουκ, σε προδωσε", ψελλιζω και τοτε ο Λουκ παιρνει το ακουστικο απο το αυτι μου και το βαζει κοντα στο στομα του.

"Καλα ακουσες φιλε. Θα τα ξαναπουμε", λεει και πεταει το ακουστικο κατω καταστρεφοντας το με το ποδι. Σκατα!

"Ασε μας να φυγουμε σε παρακαλω. Τουλαχιστον την Ελλη, δεν φταει σε τιποτα", εκλιπαρω κοιτωντας την φιλη μου τρομοκρατημενα.

"Χμ, εχεις δικιο. Δεν μου χρησιμευει σε τιποτα", λεει και τοτε σηκωνει το οπλο και πυροβολει στιγμιαια την Ελλη στο κρανιο. Εκεινη πεφτει κατω, με την σφαιρα κολλημενη στο κεφαλι της καθως μια λιμνη αιματος σχηματιζεται στο εδαφος. Ουρλιαζω απευθειας και ξεσπαω σε κλαματα. Οχι! Δεν ειναι δυνατον! Γιατι, γιατι τη σκοτωσε γαμωτο; Δεν εφταιξε σε τιποτα, εγω φταιω, εγω για ολα.

"Σταματα να μυξοκλαις σαν κοριτσαλι και παρε τα ποδια σου", λεει αυστηρα και με τραβαει βιαια απο τον αγκωνα, ενω εγω παλευω να παω διπλα της, να την αγκαλιασω, να την αποχαιρετησω.

"Γιατι; Καθαρμα, δεν φταιξε σε τιποτα. Ελλη!!", οριωμαι μανιασμενα και προσπαθω να παω διπλα της αλλα ενα δυνατο χαστουκι με κανει να ζαλιστω και να γονατισω.

"Σκασε και προχωρα γιατι εισαι η επομενη", απειλει χωρις κανενα συναισθημα και με σπρωχνει. Εχω καλυψει το προσωπο μου με τα χερια και κλαιω με λυγμους για το χαμο της φιλης μου, ενω εκεινος ανοιγει την πισω πορτα και με βαζει στο βανακι του Λαμπρου.

Παιρνει τα σχοινια απο τη βαλιτσα και μου δενεο σφιχτα τα χερια, κανοντας με μορφασω απο τον πονο. Βαζει μπρος και παταει το γκαζι, φευγοντας απευθειας απο την Τραπεζα.

Δεν ηξερα που πηγαινουμε και τα δακρυα ειχαν στερεψει πλεον, πονουσα βαθια μεσα στην ψυχη μου για ολα αυτα που συμβαινουν. Γαμωτο, εγω φταιω για ολα, τιποτα απο αυτα δεν θα ειχε συμβει αν δεν υπηρχα, γιατι;

"Που παμε;", ρωταω με οργη αλλα δεν παιρνω απαντηση.

"Πες γαμωτο!!", ουρλιαζω χτυπωντας τα χερια μου στο καθισμα και ο μπασταρδος γυρναει και με κοιταζει απειλητικα.

"Προσεξε πως μου μιλας! Ξεχνας ποιος κραταει το οπλο μου φαινεται!!", φωναζει αγριεμενα και εγω χωνομαι στην θεση μου ηττημενα. Πρεπει να μαθω τι συνεβη, τους επιασαν; Τελικα ο Ηλιας ηταν μεσα στο κολπο; Τοσα αναπαντητα ερωτηματα και εγω ειμαι δεμενη μεσα σε ενα γαμημενο βαν!

Μετα απο λιγη ωρα, παρκαρει το αμαξι και με βγαζει βιαια εξω, ενω εγω βουρκωνω απο την δυναμη που βαζει για να με τραβηξει.

Μπροστα μας ειναι ενα παρατημενο, κατεστραμενο σπιτι, μεγαλο μεν, αριστοκρατικο, μου θυμιζει κατι.

"Που ειμαστε;", ρωταω αδυναμα αλλα οπως παντα δεν παιρνω καμια απαντηση. Μπαινουμε μεσα και ο Λουκ με βαζει να καθισω σε μια καρεκλα. Με δενει χειροποδαρα με χοντρα σχοινια και μου σφραγιζει το στομα με κολλητικη ταινια. Εγω μουγκριζω προσπαθωντας να αποδρασω και τοτε αλλο ενα χαστουκι πληγωνει το προωπο μου.

"Σκασε πια!", λεει απεγνωσμενα ο Λουκ και πηγαινει στην κουζινα. Βγαζει απο ενα ντουλαπι ενα μπουκαλι ουισκι και βαζει σε ενα ποτηρι. Στη συνεχεια παιρνει μια καρεκλα και καθεται απεναντι μου.

Με περιεργαζεται, πινοντας ησυχα το ποτο του, ενω εγω μεσα μου βραζω απο οργη, πονο και οδυνη. Τι σκατα θελει;

"Μοιαζεις στη μητερα σου", λεει ξαφνικα και τοτε σμιγω τα φρυδια μου. Τι εννοει; Που την ξερει; Γαμωτο, δεν μπορω να μιλησω!

"Ιδια χαρακτηριστικα, τα παντα. Φανταζομαι υπαρχουν καποιες αποριες που σε προβληματιζουν", ξεκιναει να λεει σοβαρος, με μια δοση ειρωνειας. Τι συμβαινει τι γινεται, εχω χασει το μυαλο μου!!

"Στον φακελο που εψαξες οταν πρωτοηρθες, βρηκες μια διευθυνση. Βρισκεσαι εδω τωρα, στο σπιτι του θειου σου, που τυχαινει να ειναι ο Λαμπρος", ομολογει και τοτε γουρλωνω τα ματια μου σοκαρισμενη. Ο Λαμπρος ειναι αδερφος του πατερα μου; Γιατι τον σκοτωσε ομως και πως ειναι δυνατον να μην με ξερει;