Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Οχι Παλι!

Τι εννοεις εχουμε προβλημα;", τον ρωταω φωναχτα, απο τη μια επειδη δεν ακουγομαι μεσα στη φασαρια της μουσικης και του πληθους και απο την αλλη επειδη αναστατωθηκα.

Τι σκατα συνεβη παλι γαμωτο; Γιατι δεν μπορει να υπαρξει μια στιγμη ησυχιας στη ζωη μου; Γιατι παντα να με καταδιωκει καποιος ή κατι;

Τον τραβηξα απο το χερι με μανια και τον οδηγησα στο μπαρ, που βρισκοταν η Φιονα. Μολις μας ειδε απορησε και χωρις να πω τιποτα παραπανω την τραβηξα και αυτην απο το χερι και τους οδηγησα εξω απο το κλαμπ. Δεν με ενδιεφερε αν δεν πληρωσαμε τα ποτα μας, που εσπρωχνα σαν υστερικη τον κοσμο για να περασουμε ή ακομη που δεν συστησα τον Μπο στην Φιονα. Το μονο που ηθελα ηταν να μαθω τι εχει συμβει επιτελους και εμφανιστηκε τοσο αξαφνα και απροειδοποιητα ο Μπο. Και πως με βρηκε; Ισως τον ειδοποιησε ο Σον! Αρα και ο Σον γνωριζει τι εχει συμβει!

Βγαινουμε εξω απο το κλαμπ και η Φιονα ξεφευγει απο το κρατημα μου κανοντας με να σταματησω να βιαζομαι. Γυριζω να την κοιταξω και εχει μεινει με σταυρωμενα τα χερια, να με κοιταει με θυμο. Τελεια πρεπει να της εξηγησω και δεν εχω καθολου χρονο για αυτο!

"Φιονα απο εδω ο Μπο. Μπο, η Φιονα. Παμε;", ρωταω βιαστικα διχως να τους κοιταω στα ματια. Πραγματικα ειμαι πολυ ανησυχη και τα νευρα μου ειναι εκτος ελεγχου.

"Που να παμε;", ρωτησε με σταθερη και αυστηρη φωνη, περιμενοντας υπομονετικα να της εξηγησω. Εκτιμω πολυ την υπομονη της, αλλα εδω χανεται ο κοσμος και ουτε που ξερω ποιος φταιει. Βαθια μεσα μου ομως γνωριζω οτι το παρελθον με καταδιωκει, ηταν πολυ υποπτο το να κανω μια ησυχη ζωη τοσο καιρο.

"Στο αστυνομικο τμημα ετσι δεν ειναι Μπο;", τον ρωταω με εντονο βλεμμα και εκεινος απλα γνεφει ψυχραιμος. Μπαινουμε μεσα στο αμαξι του και ξεκιναμε οσο πιο γρηγορα γινεται. Οι δρομοι της πρωτευουσας ειναι αδειοι τετοια ωρα, μονο πλανοδιοι, ανθρωποι της νυχτερινης διασκεδασης και απατεωνες κυκλοφορουν. Ετσι, η διαδρομη μεχρι το τμημα ηταν ευκολη, διχως εμποδια και γρηγορη.

Μολις ενημερωθηκαμε σε ποιο οροφο βρισκοταν ο Σον με τον Ντιεγκο, κυριολεκτικα τρεξαμε μεχρι τον τεταρτο για να τους βρουμε. Και το καναμε. Καθισμενοι πανω απο εναν υπολογιστη, με σμιγμενα φρυδια,αποσβολωμενοι σε ο,τι και αν διαβαζαν.

"Πετρο!",αναφωνησε ο Μπο και ο μπατσος μου γυρισε να τον κοιταξει. Ενα μικρο χαμογελο σχηματιστηκε στα χειλη του με την επισκεψη του παλιου συνεργατη και φιλο του, αλλα μετα εξαφανιστηκε. Τι στο διαολο συνεβη;

"Σον, μπορεις να μας εξηγησεις τι συνεβη;", ρωτησε η Φιονα εμφανως ενοχλημενη. Ηταν η μονη προφανως που ειχε πληρη αγνοια για το τι γινοταν, εγω τουλαχιστον ηξερα ποιος το προκαλεσε αυτο το σοβαρο προβλημα.

"Αμαρυλλις....ο Λουκ βρισκεται εδω.", μου ανακοινωσε αγνοωντας τελειως την ερωτηση της γυναικας του Ντιεγκο.

Δεν ειναι δυνατον! Δεν σταματησε ποτε να με ψαχνει, με καταδιωκε και με παρακολουθουσε και τωρα ειναι εδω! Ποσο ψυχακιας πρεπει να ειναι καποιος για να κυνηγαει καποιον τοσο καιρο; Τι θελει πια απο εμενα ;

Ξαφνικα ενα κυμα αγχους με διαπερασε και οι ανασες μου αυξηθηκαν, κανοντας ταυτοχρονα το οξυγονο να χαθει απο τα πνευμονια μου. Γαμωτο, δεν μπορω.να παρω ανασα! Στη συνεχεια ενας τρομερος και βαναυσος βηχας με επιασε, ενω ακομη δυσκολευομουν να αναπνευσω. Ολοι τριγυρω με κοιτουσαν ανησυχα και περιεργα, μεχρι που ο Μπο γουρλωσε τα ματια του, οταν με ειδε να λυγιζουν τα ποδια μου και να πεφτω κατω.

"Παθαινει κριση πανικου!!", φωναξε καθως με πλησιασε και με κρατησε σφιχτα απο τους ωμους. Ζαλιζομουν πολυ, ολα γυρνουσαν και ενιωθα συνεχεια οτι μια χανομαι, μια επιστρεφω στην πραγματικοτητα.

"Οχι, δεν μπορει", μουρμουριζα ξανα και ξανα στα χερια του Μπο και του Σον, οσο εκεινοι μου εκαναν αερα με κατι φακελους. Οχι παλι τα ιδια, δεν θα αντεξω αν χαθει καποιος ξανα!

"Ηρεμησε μωρο μου, εμεις ειμαστε εδω. Πλεον ειναι φυγας, ολοι τον ψαχνουν ακομη και εδω γνωριζουν για το ατοπημα του.", μου εξηγουσε ο Σον και καταλαβαινα. Ηρεμησα σιγα σιγα, τα πνευμονια μου δεχονταν τωρα περισσοτερο αερα και συνειδητοποιησα οτι εχει δικιο. Πλεον βρισκεται σε μειονεκτικη θεση και δεν μπορει να με βλαψει. Τουλαχιστον οχι ακομη.

"Πως εμαθε οτι ειμαστε εδω;", ρωτησα σιγανα πριν ακουμπησω.στα χειλη μου.ενα ποτηρι νερο που μου εφερε ο Ντιεγκο.

"Μπηκε στις καμερες ασφαλειας στις φυλακες και εμαθε. Οταν μιλησες στον Ηλια, καταγραφονταν ολα οσα ειπατε. Και με καποιο, ανεξηγητο τροπο εμαθε απο εψαχνε.", απαντησε και ξεφυσηξε απεγνωσμενα. Θεε μου μακαρι ο Ηλιας να'ναι καλα, μονο μην του εχει κανει τιποτα, αλλιως ορκιζομαι οτι θα τον σκοτωσω με τα ιδια μου τα χερια.

"Πρεπει να βρουμε καποιο σχεδιο ωστε να τον χωσουμε μια και καλη μεσα τον μπασταρδο!", ειπε τσαντισμενα ο Ντιεγκο χτυπωντας τη γροθια του στην παλαμη του. Ολοι ειναι κοντα μου, συμμαχοι μου. Πρεπει να παψω να φοβαμαι πλεον και να τον αντιμετωπισω οπως πρεπει. Γιατι τι αλλο θα μπορουσα να παθω απο το να χασω καποιον αγαπημενο μου. Ισως να χαθω εγω η ιδια, αλλα δεν με πειραζε πλεον, μονο εαν εσωζα αυτους που αγαπω οσι τιποτα στον κοσμο.

Γεια σας ξανααα!!! Δυσκολα για αλλη μια φορα τα πραγματα για την Αμαρυλλις και τον Σον!

Ηθελα να σας πω οτι δεν θα γραψω για ενα διαστημα λογω Πανελληνιων, ξερετε βασανα πολλα. Οποτε ελπιζω να ειστε υπομονετικες <3 Λοβ γιου και συγγνωμη, το θεατρικων σπουδων αθηνας με περιμενει και πρεπει να γραψω καλα :)