Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Αναμνησεις

Οι μερες κυλουσαν σχετικα ηρεμα απο την αποψη οτι ο Λουκ δεν εχει εμφανιστει ακομη και δεν εχουμε ανακαλυψει τα ιχνη του. Ωστοσο, βρισκομαι καθε μερα και καθε λεπτο μεσα στην αγωνια για το αν θα παθω κατι ή καποιος που αγαπω. Εχω αποδεχτει το γεγονος οτι θα γινω μητερα και αρχιζω να αγαπαω το μικρο διαβολακι που εχω μεσα μου. Ομως υπαρχουν και μερες που αθελα μου ξεσπω. Κλαμα, θυμος, ουρλιαχτα δεν μπορω να το εξηγησω. Ο γιατρος που πηγαινω στα κρυφα μου λεει οτι ετσι ειναι η εγκυμοσυνη. Θα νιωθω αρκετα ευαλωτη και ευθραυστη και με το παραμικρο θα νευριαζω ή θα γελαω.
Μου ειπε επισης οτι ειναι αναγκη να το μαθει ο Σον, αλλα δεν θελω ακομη. Οχι πριν πιασουμε τον Λουκ. Δεν θελω να τον απασχολουν αλλα πραγματα εκτος απο αυτο, δουλευει σκληρα και η ειδηση οτι εχω το παιδι του στα σπλαχνα μου θα τον αποσυντονισει.

Φοβαμαι ομως, πως θα το παρει. Θα χαρει ή θα θυμωσει; Αυτες τις τελευταιες μερες του Σεπτεμβρη ημουν πολυ κοντα στο να του το πω, αλλα τρομοκρατηθηκα στην ιδεα οτι θα το επαιρνε ασχημα.

Μεθαυριο ειναι τα γενεθλια μου και κανονικα θα επρεπε να χαιρομαι, αντιθετως ειμαι συνεχως αγχωμενη και στρεσαρισμενη. Γαμωτο, πρεπει να βρεθει ο Λουκ, αλλιως νομιζω οτι θα πεθανω απο τον τρομο. Δεν θελω να παθει τιποτα και το μωρο μου.

Καθομαι στην κουζινα και διαβαζω κρυφα ενα βιβλιο που μου προτεινε ο γυναικολογος μου για μωρα και χαμογελαω στην εικονα ενος μικρου μωρου να θηλαζει τη μαμα του. Καταβαθος ειμαι ευτυχισμενη που θα κανω παιδι. Το νιωθω να μεγαλωνει μεσα μου και μου δινει δυναμη, ελπιδα να μην τα παρατησω για αυτο, για τον Σον και τον Περικλη. Τους αφησα απ'εξω και αντιμετωπιζω κατι πρωτογνωρο για μενα και εινα αδικο για αυτους, αλλα ειναι για το καλυτερο.

Ξαφνικα μπαινει μεσα ο Περικλης κρατωντας απο το χερι την κορη της Φιονας, Βιβιαν. Φαινεται να εχουν γινει ζευγαρι οι δυο τους αλλα ειναι ακομη πολυ μικροι για τετοια.

"Γεια σου Αμαρυλλις", ερχεται χαρουμενη η μικρη και μου δινει ενα γλυκο φιλι στο μαγουλο. Της χαμογελαω ζεστα και παιρνει μια καρεκλα και καθετια διπλα μου. Αμεσως κλεινω το βιβλιο για την εγκυμοσυνη μου και το κρυβω κατω απο τις εφημεριδες. Δεν θελω να.διακινδυνεψω τιποτα.

"Να σας φτιαξω κατι να φατε;", ρωταω και ο Περικλης αμεσως φωναζει μακαρονια μεσα απο το δωματιο του. Εγω και η Βιβιαν ξεσπαμε σε γελια και κατευθυνομαι προς την κουζινα.