Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Προβληματα.

Γεια σας!!!! Ποσο μου λειψατε ρε παιδια να ξερατε και ποσο μου ελειψε να γραφω ειλικρινα το μυαλο μου ειναι πουρες απο την παπαγαλια...anyway τα παω καλα με τις πανελληνιες και διαβαζω σαν μουρλη.. Παντως οσες δινετε του χρονου μην αγχωνεστε δεν ειναι κατι τραγικο τελικα σαν να δινεις ενδοσχολικες. Λοιπον νεο κεφαλαιο ελπιζω να σας αρεσει <3
~~~~~~~~~~~

Καθομαστε εδω και αρκετη ωρα στο τμημα και προσπαθουμε να ανακαλυψουμε τα ιχνη του Λουκ εδω στο Βελγιο. Πραγματικα πρεπει να προσεχει παρα πολυ τι κανει και που πηγαινει γιατι μεχρι στιγμης ειναι αφαντος. Ο Μπο ψαχνει ονοματα στις αεροπορικες πτησεις και ο Σον εχει δωσει φωτογραφιες του για αναγνωριση. Ο Ντιεγκο πηγε την Φιονα σπιτι και μετα απο εντολη μου θα παρει και τον Περικλη σπιτι τους για να τον προσεχουν. Δεν θελω να τον αφησω μονο και εκτεθειμενο μπροστα σε τοσο μεγαλο κινδυνο.

Εχω αρχισει να πιστευω πως ο Λουκ ειναι πραγματι ψυχασθενης. Αν ηταν καποιος αλλος στη θεση του θα τα ειχε παρατησει, εξαλλου δεν εχω κανει κατι τοσο τραγικο, δεν σκοτωσα κανεναν, δεν τον πληγωσα. Απλα εβαλα τον πατερα του φυλακη, που του αξιζε κιολας, μην πω του αξιζαν πολλα χειροτερα μετα απο αυτα που εκανε στους δικους μου. Εκεινος ευθυνεται για το θανατο των γονιων και του αδερφου μου και πραγματικα ευχομαι να σαπισει στη φυλακη. Και ελπιζω να ερθει και η σειρα του Λουκ, για να γλιτωσουμε ολοι απο αυτην την τρελα.

Εχω ξαπλωσει στον δερματινο καναπε του γραφειου του Σον και κοιταζω το ταβανι σκεπτικη. Αναρωτιεμαι ποια θα ειναι η επομενη του κινηση. Σιγουρα ο στοχος του ειναι να με σκοτωσει, οποτε μιας και δεν με εχει βρει ακομη θα εχει στοχο του να πιασει καποιο αγαπημενο μου προσωπο. Ομως, μεχρι στιγμης ολοι ειμαστε ασφαλεις και θα του παρει καιρο να μας βρει, εκτος αν τον βρουμε εμεις πρωτοι.

"Να'τος! Τον βρηκαμε!", αναφωνει ενθουσιασμενος ο Μπο και μεσα σε ενα δευτερολεπτο εχω σηκωθει απο τον καναπε και εχω σταθει διπλα του κοιταζοντας με αγωνια την οθονη του υπολογιστη. Σε λιγα λεπτα ερχεται ο Σον διπλα μου και μου πιανει το χερι σφιχτα. Αναθεμα αυτος ο ανδρας να ξερει πως να με ηρεμει!

"Λοιπον, αναχωρησε απο την Καλιφορνια πεντε μερες πριν με ψευτικο διαβατηριο και ταυτοτητα και ηρθε εδω στο Βελγιο. Το τωρινο του ονομα ειναι Καρλ Τομινσον. Λογικα αυτο θα χρησιμοποιει εδω.", διαβαζει προσηλωμενος τις λεπτομερειες απο την πτηση για Βελγιο και τα στοιχεια του.

"Σον, εχεις καθαρισει το ποινικο του μητρωο;", τον ρωταω ξαφνικα μιας και θυμηθηκα οτι για να με ανταλλαξει ηθελε λευκο ποινικο μητρωο για εκεινον, τον Λαμπρο και τον Αρη. Ελπιζω μονο να μην εκανε καποια βλακεια και να τα εσβησε ολα, αλλιως δεν θα μπορεσουμε να τον κλεισουμε μεσα χωρις αποδειξεις.

"Οχι, δεν το εχω σβησει, δεν προλαβα αφου ανελαβες δραση πρωτη. Εξαλλου, αν το ειχα κανει σιγουρα θα κρατουσα αντιγραφα", λεει και μου χαμογελαει μεν πονηρα, αλλα βλεπω στα ματια του ανησυχια. Ανησυχει για μενα και αυτο με σκοτωνει, γιατι παντα πρεπει να προκαλω συγχηση και πανικο σε ολους; Το σιχαινομαι να ειμαι στο επικεντρο της προσοχης και τον χρονο αυτο εχει ασχοληθει μαζι μου ολος ο κοσμος. Εγκληματιες και αστυνομικοι!

Κουνω το κεφαλι μου και του χαμογελαω ζεστα, οταν χτυπαει το τηλεφωνο μου. Αμεσως ενα κυμα.κρυου ιδρωτα με κατεκλυσε και η καρδια μου αρχισε να χτυπα πιο γρηγορα, υπερβολικα γρηγορα.

"Παρακαλω;", ρωταω διστακτικα καθως στραβοκαταπινω για να ελεγξω τον τρομο μου και οταν δεν ακουω απαντηση απο την αλλη γραμμη, νιωθω τα ποδια μου να μην με κρατανε αλλο. Βρισκω μια καρεκλα και καθομαι, ενω δεν εχω ξεκολλησει το αυτι μου απο το ακουστικο. Ο Περικλης, κατι επαθε ο Περικλης.

"Μιλα!!", ουρλιαζω πανικοβλητη διχως να ελεγχω τα ντεσιμπελ στη φωνη μου και αμεσως νιωθω το χερι του Σον να τριβει στοργικα το δικο μου. Μονο που τωρα δεν μπορω να ηρεμησω, τιποτα δεν θα με κανει να ηρεμησω.

"Αμαρυλλις; Ο Ντιεγκο ειμαι δεν σε ακουω", ακουω τον Ντιεγκο και παιρνω μια μεγαλη ανασα ανακουφισης. Ευτυχως Θεε μου, ολα ειναι καλα.

"Ντιεγκο ειστε ενταξει; ο Περικλης ειναι διπλα σου;", ρωταω αγχωμενη τρωγοντας ασυναισθητα τα νυχια μου. Πρεπει να βεβαιωθω οτι ειναι καλα.

"Ναι, ολα ενταξει μην ανησυχεις. Θα τον προσεχουμε πολυ καλα. Εσεις τι βρηκατε;", με.καθησυχαζει και πλεον η καρδια μου εχει παει στη θεση της. Του εξηγω πως τον βρηκαμε και περιμενουμε να δουμε μηπως κανει καποια κινηση και απο οτι καταλαβα χαρηκε πολυ που τελικα τα καταφεραμε. Τον καληνυχτιζω και μολις σηκωνομαι απο την καρεκλα μου για να παω να βαλω λιγο νερο απο το μηχανημα νιωθω μια εντονη ζαλαδα. Παραπαταω και στηριζομαι στον τοιχο, ενω κοιταζω γυρω μου να δω αν με παρατηρησε κανεις. Ευτυχως, οι δυο αντρες ειναι απασχολημενοι και δεν ειδαν κατι. Δεν θελω να τους βαλω και αλλα στο μυαλο, αρκετα εχουν να ασχολουνται, η ζαλαδα μου ειναι κατι το τελειως ασημαντο μπροστα σε εναν ψυχασθενη. Θα μου περασει μολις πιω λιγο νερακι.

Πηγαινω κοντα στο μηχανημα σερνοντας τα ποδια μου και βαζω λιγο σε ενα πλαστικο ποτηρι. Μολις πινω λιγο αισθανομαι καλυτερα, αλλα σε κλασματα δευτερολεπτου τα ποδια μου με εγκαταλειπουν και πεφτω στο πατωμα αναισθητη πλεον, καθως χανομαι για αλλη μια φορα στους σκοτεινους μου εφιαλτες...