Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Η συμμορια

"Μπαμπα, προσεχε!", φωναζω τρεμουλιαστα καθως δακρυα κυλουν στα μαγουλα μου, μα δεν προλαβαινει. Το αυτοκινητο του μπαμπα κοπαναει με δυναμη σε ενα δεντρο και η μαμα μαζι με εκεινον πεταγονται απο το μεγαλο τζαμι.

Ολα γυριζουν και αισθανομαι τα χερια μου βρεγμενα με κοκκινο υγρο. Ο Γιωργακης ειναι αμιλητος διπλα μου, με τα ματακια του κλειστα, κοντα σε ενα αλλο, μεγαλο δεντρο. Το κοκκινο υγρο εχει απλωθει παντου πανω του και εγω τον κοιταω μην ξεροντας τι να κανω.

Κλαιω και χωνω το κεφαλι μου στα χερια μου μεχρι που χανομαι σε εναν ατελειωτο υπνο. Βλεπω τη μαμα να μας φωναζει να φαμε και να πλυνουμε τα χερια μας πρωτα. Ο μπαμπας, εχει κατσει πρωτος στο τραπεζι και μας περιμενει. Φαινονται τοσο χαρουμενοι, το χαμογελο δεν φευγει απο τα χειλη τους. Μα ξαφνικα η μαμα και ο μπαμπας χανονται και ο Γιωργακης κολυμπαει στην πλαστικη πισινα του. Μα ειναι κοκκινα τα νερα και σιγα σιγα βουλιαζει. Γιωργακη;
Που πας; Ελα πισω!!

Μαμα; Μπαμπα;  Βοηθεια!

"Οχι, μαμα!", φωναζω και ξυπναω αποτομα. Κρυος ιδρωτας με λουζει κανοντας τα σεντονια να κολλανε με εναν εκνευριστικο τροπο πανω μου.

Η οραση μου ειναι θολη και τα μαγουλα μου υγρα απο τα δακρυα. Ποτε θα σταματησει ολο αυτο; Ποτε θα ξεχασω επιτελους; Κοιτω γυρω μου εξεταστικα και μολις αντικρυζω τα ταραγμενα ματια του Μπο σαστιζω. Ηταν εκει; Ολη την ωρα που φωναζα και ουρλιαζα μεσα στα ονειρα μου καθοταν εκει;

"Μπο;", λεω διστακτικα και εκεινος μου σκουπιζει τα δακρυα συμπονετικα.

"Ενας εφιαλτης ηταν. Περασε. Προσπαθησα να σε ξυπνησω αλλα δεν με ακουγες", απολογειται και ενα παρηγορητικο χαμογελο εμφανιζεται στα χειλη του. Ασυναισθητα χαμογελω και εγω μαζι του και τριβω τα ματια μου.

Δεν ξερω γιατι, αλλα ο Μπο με κανει να νιωθω ασφαλης. Απο χθες το βραδυ, μου μιλουσε τοσο ηρεμα, γαληνευε την ψυχη μου.

"Ελα σηκω τωρα, εχουμε δουλεια", λεει καθαριζοντας το λαιμο του. Εγω χαχανιζω με την αμηχανια του και σηκωνομαι κουρασμενα. Τα ποδια μου πονανε αφορητα και το κεφαλι μου βουϊζει, αλλα δεν μου ειναι αγνωστα αυτα. Σχεδον καθε πρωι ετσι αισθανομαι, μεχρι που βγαινω εξω και τρεχω νιωθοντας οτι μου ανηκει ο κοσμος.

Μα τωρα που το σκεφτομαι, ο Ηλιας τι να κανει αραγε; Η Ελλη θα κοιμαται τωρα ησυχα και ο Αρης..ο Αρης να παει να χεστει. Δεν ειναι πραγματικος μου φιλος, με εκμεταλλευεται επειδη ειμαι αδυναμη. Ενω οι αλλοι με αγαπανε. Με αγαπανε;