Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Εμπιστοσυνη

Ανοιγω τα ματια μου διστακτικα και αισθανομαι το κορμι μου μουδιασμενο και ιδρωμενο. Προσπαθω να καταλαβω που βρισκομαι και μολις θυμαμαι τι μου συνεβη πεταγομαι αποτομα πανω. Ζαλιστηκα αμεσως και επιασα το κεφαλι μου. Σκατα, ειμαι πισω στο σπιτι του Αρη! Με πυροβολησαν αυτοι οι ηλιθιοι μπατσοι στον ωμο. Οταν ανακαλω τη μνημη κοιταζω τον τραυματισμενο μου ωμο. Ειναι τυλιγμενος με επιδεσμο. Μολις κουνω το χερι μου μορφαζω απο τον πονο. Γαμωτο, οχι . Αυτο μου ελειπε, να με νταντευει ο Αρης τωρα. Ευτυχως που εβγαλα το ακουστικο μου. Δεν ηθελα σε καμια περιπτωση να το βρει ο Αρης, θα ειχα ασχημα ξεμπερδεματα. Και με.αυτο εννοω το θανατο μου.

Κοιταζω ολογυρα το παλιο μου δωματιο. Η υγρασια ειχε καλυψει τους τοιχους στις γωνιες και το παραθυρο ηταν κλειστο, επιτρεποντας σε ελαχιστες αχτιδες να εισβαλλουν σε αυτο το μουντο μερος.

Η αληθεια ειναι οτι μου ειχε λειψει λιγο το κρεβατι μου και τα μαξιλαρια μου. Χανομουν μεσα στα σεντονια και κοιμομουν για ωρες μετα απο ενα κυνηγητο με τους μπατσους.

Flashback.

"Μικρη, ξυπνα εχεις σχολειο", ακουω μια γνωριμη φωνη στα αυτια μου και μουγκριζω δυσαρεστημενα.

"Ενα λεπτακι ακομα", παραπονιεμαι και βαζω το κεφαλι μου κατω απο τα μαξιλαρια. Δεν θελω να παω σχολειο, ολοι με κοροίδευουν και με λενε χοντρη. Δεν γινεται να κανω μαθηματα στο σπιτι;

"Ελα κοριτσακι μου, θα αργησουμε", ακουω παλι αυτη την ομορφη φωνη και ξαφνικα η κουβερτα εξαφανιζεται απο πανω μου. Εγω σηκωνομαι νευριασμενα και βλεπω το γλυκο προσωπο του Πετρου να με κοιταζει με ενθουσιασμο.

"Εισαι κακος", μουρμουριζω κοιτωντας τον με μισος και πηδαω απο το κρεβατι. Εκεινος γελαει, γεμιζοντας ολο το δωματιο με τη φωνη του. Εγω στεκομαι ορθια καθως με ντυνει. Του'χω πει χιλιες φορες οτι μπορω να ντυθω και μονη μου.

"Ασε με μπορω", φωναζω και του αρπαζω τα ρουχα. Εκεινος ξεφυσαει ενω ταυτοχρονα ενα στραβο χαμογελο σχηματιζεται στα χειλη του.

"Ο μπαμπας και η μαμα;", ρωταω απορημενα ξυνοντας το μικροσκοπικο κεφαλι μου.

"Εχουν μια δουλεια και μου ειπαν να σας προσεχω. Αντε παμε πρεπει να παω στη δουλεια", παραπονιεται και κοιταζει αγχωμενος το ρολοι του.

Χαιρεταω τον αδερφουλη μου που προσπαθει να βαλει τη σακα του και σπευδω να τον βοηθησω. Μα καλα στο νηπιαγωγειο μονο ζωγραφιζουν τι τη θελει τοσο μεγαλη τσαντα;