Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Μια νεα αρχη

Νιωθω καθε ακρο του κορμιου μου παγωμενο και κρυωνω. Τα βλεφαρα μου ειναι βαρια και δεν μπορω να τα ανοιξω με ευκολια. Ακουω διαφορους ψιθυρους και κινηση τριγυρω μου και η περιεργεια μου αυξανεται σε καθε τους λεξη. Νομιζω ξερω ποιος βρισκεται κοντα μου, ο Σον και ο Περικλης. Αραγε να με εσωσαν ή να βρισκομαι σε καποιο ομορφο ονειρο. Το τελευταιο που θυμαμαι ειναι τον Σον να με κρατα στα χερια του και να μου λεει γλυκα οτι ολα θα πανε καλα. Μετα απο αυτο ολα χαθηκαν ξανα μαζι και εγω σε ενα ατελειωτο χαος. Ομως, ηρθε η ωρα να ξυπνησω και αποφασιζω να ανοιξω τα ματια μου.

"Μαριλια", μιλησε ξαφνιασμενος ο Σον και ετρεξε διπλα μου, σφιγγοντας το κρυο χερι μου. Χαμογελαω αδυναμα και με φιλαει στο μαγουλο. Τα χειλη του καψαλισαν το παγωμενο δερμα μου, προκαλωντας μια μαγευτικη αντιδραση.

"Που ειμαι;", ρωταω με βραχνη φωνη καθως μου χαϊδευει στοργικα τα μαλλια.

"Στο νοσοκομειο, εδω και μια βδομαδα. Σε ταϊζαν με σωληνακι, αλλα τωρα που ανοιξες τα ματακια σου θα τρως κανονικα", λεει εμφανως χαρουμενος και δεν μπορω παρα να χαρω και εγω.

"Ο Λουκ; Ο Αρης;", ξαναρωταω φερνοντας στο νου μου τα τελευταια γεγονοτα. Ευχομαι να εινι ολοι στη φυλακη και να γλιτωσουμε μια και καλη απο ολο αυτο το μπερδεμα.

"Ο Λουκ εξαφανιστηκε απο προσωπου γης, ομως οι υπολοιποι βρισκονται στη φυλακη. Και μονο η ληστεια εφτανε για να τους χωσει μεσα για αρκετα χρονια", ανακοινωνει και νιωθω να ανακουφιζομαι καπως με τις τελευταιες εξελιξεις. Ομως, ο Λουκ τριγυρνα ακομη ελευθερος και ανεξελεγκτος και κανεις δεν ξερει την επομενη κινηση του. Ισως με κυνηγησει, ισως οχι. Ευχομαι να προτιμησει να σωσει το τομαρι του, παρα να συνεχισει να με καταδιωκει.

"Θελω να σου πω κατι", λεει ξαφνικα και απο το συννεφιασμενο βλεμμα του καταλαβα οτι αυτο που θα ακουσω δεν ειναι καθολου καλο.

"Δεν καταφεραμε να σωσουμε τον Ηλια. Η αποφαση του δικαστηριου οριζε για εκεινον δεκα χρονια φυλακισης. Προσπαθησαμε να πεισουμε τη δικαστη οτι αυτος ηταν ενα απο τα θυματα, αλλα ειχε ηδη λερωθει το ποινικο μητρωο του".

Γαμωτο, δεν προλαβα να τον σωσω! Δεν εκανα ο,τι επρεπε για τους φιλους μου, δεν ηταν σωστο να τους μπλεξω σε ολο αυτο. Επρεπε να επιμεινω στο να τον αφησει ο μαλακας ο Αρης στο εμποριο οπλων. Τωρα η φιλη μου ειναι νεκρη και ο ερωτας της φυλακη. Νιωθω τοσο ενοχη για ολα, εγω φταιω που μπηκα στη ζωη τους.

"Μην κλαις ματια μου εκανες και καναμε ο,τι μπορουσαμε. Ο νομος ομως ειναι υπερανω ολων, δεν μπορουμε να τον παραβουμε πλεον", με παρηγορει καθως σκουπιζει τα υπουλα δακρυα που κυλησαν στα μαγουλα μου.

"Θα σε παρω και θα φυγουμε μια και καλη. Θα παμε στην Ευρωπη, πηρα μεταθεση στο Βελγιο, τι λες;", προτεινει και τοτε μια σπιθα ελπιδας μεσα μου γεννηθηκε. Μια νεα αρχη ισως ειναι κατι που χρειαζομαι, που ολοι μας χρειαζομαστε. Μακρια απο το εγκλημα και την παραβατικοτητα. Μακρια απο τον πονο που εσπειραν αυτοι οι μπασταρδοι και μακρια απο ολα αυτα τα ασχημα πραγματα που συνεβησαν.

"Ναι θα σε ακολουθησω, ομως θα παρουμε και τον αδερφο μου", του λεω καπως επιβλητικα και η καταλευκη οδοντοστοιχεια του εμφανιζεται, χαριζοντας μου ενα απο τα πιο ελπιδοφορα και πανεμορφα χαμογελα. Μαζι του δεν φοβαμαι τιποτα πια. Εξαλλου, τι αλλο θα μπορουσε να συμβει;

"Σ'αγαπαω Πετρο, παντα σ'αγαπουσα. Απο μικρο κοριτσακι μεχρι τωρα, ησουν χωμενος σε μια γωνια της καρδια μου και καιγομουν για σενα. Ηλπιζα να σε δω ξανα μια μερα και η ευχη μου εισακουστηκε. Παρα τις δυσκολες συνθηκες και ολα αυτα, μου αρκει που τωρα, εισαι εδω και μου κρατας το χερι. ", εξομολογουμαι με ενα γλυκο χαμογελο στα χειλη και δακρυα ευγνωμοσυνης κυλουν. Δακρυα γιατι υπαρχει στη ζωη μου.

"Και εγω σ'αγαπαω μικρη μου. Οταν σε ειδα ξανα μετα απο δεκατεσσερα χρονια σε ερωτευτηκα. Ναι γαμωτο μου, μπορει να μου εσπαγες τα νευρα και να μου πηγαινες κοντρα, παντα το εκανες, αλλα σε ηθελα ακομη πιο πολυ οταν με προκαλουσες. Θα ειμαι παντα διπλα σου, ο,τι και να γινει", λεει και ενωνει τα χειλη του με τα δικα μου. Με φιλησε και λυτρωθηκα επιτελους, εσπασα τα δεσμα που μς κρατουσαν στην θλιψη και με γεμισε ελπιδα για μια νεα, καλυτερη αρχη. Μαζι, οι τρεις μας θα φτιαξουμε τη ζωη μας, μακρια απο τον κινδυνο, μακρια απο ανθρωπους σκαρτους. Αυτο θα ηθελε η μαμα, ο μπαμπας, ο Γιωργος και η Ελλη. Ελπιζω να με προσεχουν απο εκει ψηλα και να μου δωσουν δυναμη να συνεχισω...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...