Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Η ληστεια

Με τον Λαμπρο καθομαστε χαλαρα εδω και λιγη ωρα και μιλαμε για διαφορα πραγματα. Πραγματικα, αν δεν ηταν απατεωνας και δολοφονος ισως και να τον συμπαθουσα. Ειναι πανεξυπνος και εχει τα καταλληλα ιδανικα και αξιες. Μονο που τις παραμερησε για βγαλει λεφτα. Ολοι οι ανθρωποι εχουν αδυναμιες και τα χρηματα ηταν αδυναμια του Λαμπρου. Οσο περναει η ωρα, τοσο αγχωνομαι για τον Αρη. Γαμωτο, δεν πρεπει να κανω κατι μαζι του. Αν δεν πιασει το ηρεμηστικο και αναγκαστω να κανω κατι που δεν θελω; Δεν θα ειναι εκει ουτε ο Σον, ουτε ο Μπο για να με σωσουν.

"Θα σε ψαχνει ο Αρης", λεει ο Λαμπρος επαναφεροντας με στην πραγματικοτητα. Ηταν αναγκη να μου το θυμισεις τωρα αυτο. Χαμογελαω αμηχανα και σηκωνομαι απο την αναπαυτικη, δερματινη πολυθρονα που βρισκεται διπλα ατο γραφειο του.

"Σωστα. Να πηγαινω και εγω", λεω και ισιωνω τα ρουχα μου νευρικα. Σηκωνεται και εκεινος με ενα πλατυ χαμογελο στα χειλη του και παιρνει το αδειο ποτηρι μου απο τα.χερια. Ηταν το δευτερο ποτο που ειχα πιει και ενιωθα αναλαφρη και ετοιμη για δραση. Πραγματικα ολο το αγχος μου για τη ληστεια ειχε φυγει.

"Χαρηκα πολυ που τα ειπαμε. Εισαι πλεον υπο την προστασια μου.", αναφωνει και με χτυπαει φιλικα στην πλατη και εγω παραπατω απο την ωθηση που εβαλε. Εκεινος γελαει βροντερα και φευγω απο το δωματιο.

"Τον εχουμε με το μερος μας. Λοιπον,Αμαρυλλις, παιρνεις τα χρηματα και μολις τα δινεις στους αλλους, περιμενεις εξω απο το βαν και μετα αναλαμβανουμε εμεις"εξηγει αναλυτικα ο Μπο μεσα απο το ακουστικο και εγω απλα νευω καταφατικα.

"Κανονιστε να ζησω μετα το αποψινο!", προειδοποιω σιγανα και ακουω ενα πνιχτο γελακι απο μια γνωστη φωνη. Μην χασει αμεσως να κοροϊδεψει ο Σον. Θελω να τον βρισω για την συμπεριφορα του το απογευμα. Δεν μου εδωσε την παραμικρη σημασια, αλλα τωρα προεχει να τα παω καλα αποψε.

Φτανω εξω απο την πορτα του Αρη και χτυπαω δυο φορες διστακτικα. Μολις παιρνω απαντηση, εισπνεω βαθια και μπαινω μεσα.

"Ηρθα", λεω απλα και εκεινος με κοιταζει προστυχα. Γαμωτο μου, που πηγα και εμπλεξα; Δεν καθομουν στα αυγα μου καλυτερα, τι μου ρθε να τον φιλησω για να πειστει οτι ειμαι με το μερος του.

"Το βλεπω", μουρμουριζει και με πλησιαζει. Κολλαει τα σωματα μας και με κραταει γερα απο τη μεση. Ωχ, τωρα τι κανουμε;

"Τα χαπια!", ακουω τον Σον να φωναζει μεσα απο το ακουστικο και κανω εναν διακριτικο μορφασμο πονου. Με κουφανες ανθρωπε μου!