Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Υποσχεση

Λιγο πριν φτασουμε στις φυλακες οπου βρισκεται ο Ηλιας, μαζεψαμε τα πραγματα μας και κλεισαμε αεροπορικα εισιτηρια απευθειας για το Βελγιο. Ειπα στον Σον οτι ειναι πολυ βιαστικη αυτη του η αποφαση, αλλα ηταν πεπεισμενος να φυγουμε οσο το δυνατον πιο γρηγορα. Και συγκεκριμενα τα μεσανυχτα. Με το τηλεφωνημα απο το τμημα προβληματιστηκε, κλειστηκε στον εαυτο του. Δεν τον αδικω ομως και εγω ετσι αισθανομαι. Κινδυνο, ανασφαλεια. Δεν ξερω τι ειναι αυτο που θα μου πει ο Ηλιας, αλλα εχω ενα κακο προαισθημα για αυτο. Στο αμαξι επικρατει σιγη, ο Περικλης κοιμαται ησυχος, ο.Σον κοιταζει προσηλωμενος το δρομο και εγω εχω βυθιστει σε σκεψεις. Κοιταζω το δρομο και τα αμαξια που περνουν και αναλογιζομαι οτι ο Λουκ μπορει να βρισκεται οπουδηποτε. Ελπιζω στο Βελγιο να βρεθει καποια ηρεμια και να μπει η ζωη μας σε ταξη.

Ο Σον καλει το φυλακα να φερει τον φιλο μου στην αιθουσα επισκεπτηριου και με βαζει να καθισω σε μια καρεκλα. Η καρδια μου πηγαινε να σπασει απο το αγχος, δεν θα αντεξω αν τον δω πληγωμενο. Λιγα λεπτα αργοτερα, εμφανιζεται ο Ηλιας, σε ακομη πιο αθλια κατασταση απο οτι περιμενα, φορωντας την πορτοκαλι στολη του κρατουμενου. Καθεται αποτομα.στην καρεκλα απεναντι μου και σηκωνει το ακουστικο. Θελω να τον αγκαλιασω, αλλα αυτο το προστατευτικο τζαμι δεν με αφηνει.

Μολις σηκωνει το βλεμμα του, τα θλιμμενα του ματια τρυπωνουν βαθια μες την ψυχη μου και την κανουν χιλια κομματια. Εγω του το κανα αυτο, εγω τον πληγωσα ετσι. Δεν το αξιζει, εγω επρεπε να μαι στη θεση του.

"Ηλια", προσπαθω να πω αλλα ανεξελεγκτοι λυγμοι εμφανιζονται δυσκολευοντας την ομιλια μου και δακρυα κυλουν στα μαγουλα μου.

"Μην πεις τιποτα, δεν φταις εσυ. Θαμπωθηκα απο τον πλουτο, το παραδεχομαι και τα ρισκαρα ολα. Εχασα τον ερωτα μου, την κολλητη μου και την ελευθερια μου.", λεει με πονο στη βαρια φωνη του και σκυβει το κεφαλι του ντροπιασμενος.

"Οχι, Ηλια δεν φταις εσυ. Μην το ξαναπεις αυτο, αυτοι φταινε, ο Αρης, αυτος ο διεστραμμενος μαλακας", φωναζω με νευρα, καθως με τρωει το δικιο μου.

"Αστα αυτα τωρα. Το ποιος φταιει δεν εχει σημασια πλεον. Ηθελα να σε δω τελευταια φορα, να σου πω ποσο σ'αγαπησα, εισαι η καλυτερη μου φιλη. Εμενα δεν θα με ξαναδεις, ο Λουκ εχει βαλει τα τσιρακια του να με καθαρισουν αργα ή γρηγορα, ετσι δεν την γλιτωνω. Καλυτερα. Να'μαι κοντα στην Ελλη. Εσυ ομως να προσεχεις πολυ, σε παρακαλω υποσχεσου το!", ειπε κοιτωντας παρακλητικα και επιβλητικ ταυτοχρονα και ξεφυσηξα απεγνωσμενη. Δεν μου αρεσει να λεει τετοια λογια, μου ραγιζει την καρδια. Ειναι ο καλυτερος μου φιλος και φοβαμαι πολυ για αυτον.

"Υποσχεσου!!", ξαναλεει πιο δυνατα και χτυπαει δυνατα το χερι του στο τζαμι αφηνοντας το κολλημενο. Εγω τρανταχτηκα και τα δακρυα ξεσπασαν διπλασια αυτη τη φορα. Εβαλα το χερι μου αντικρυστα απο το δικο του και τον κοιταξα στα ματια.

"Υποσχομαι δεν θα πεθανεις", ειπα και χαμογελασα δινοντας του να καταλαβει οτι θα κρατουσα το λογο μου.

"Γαμωτο σου Αμαρυλλις υποσχεσου μου οτι θα προσεχεις εσυ! Οτι δεν θα σκοτωθεις!", λεει πιο μαλακα αυτη τη φορα αλλα ψελλισα με τα χειλη μου ενα σ'αγαπαω και εκλεισα το ακουστικο. Σκουπισα τα δακρυα μου ηρεμη και του χαμογελασα αλλη μια φορα αποχαιρετωντας τον. Δεν υπαρχει περιπτωση να το αφησω να περαασει ετσι αυτο.

Ο Σον με κρατουσε απο το χερι σφιχτα και με κοιτουσε διχως να πει τιποτα. Βαζω στοιχημα οτι προσπαθει να καταλαβει τι σκεφτομαι.

"Θελω να πεις του αφεντικου σου να μεταθεσει τον Ηλια σε αλλες φυλακες, μακρια απο τον Αρη ή οποιονδηποτε γνωστο του Λουκ. Εν αναγκη ας τον βαλουν στην απομονωση ή να τον κυνηγανε φρουροι οπου και αν παει", προσταζω αποφασιστικα και τον κοιταζω σκληρα μεσα στα ματια. Αυτο που θελω θα γινει και αν δεν γινει, εγω η ιδια θα τον βοηθησω να αποδραση.

"Εχει κανονιστει ηδη", μου λεει με ενα αυταρεσκο χαμογελο και με ριχνει στην αγκαλια του. Τι θα εκανα αν δεν υπηρχε μπορει να μου πει καποιος; Ή μαλλον οχι ξερω. Θα ημουν ειτε στις γυναικειες φυλακες, ειτε νεκρη. Ευτυχως που εχω το νομο στο πλευρο μου.

"Εισαι ετοιμη να πεταξεις στο Βελγιο;", ρωτησε μολις μπηκαμε μεσα στο αυτοκινητο του.

"Οσο ειμαι μαζι σου, ειμαι ετοιμη για ολα", απανταω γλυκα και κολλαω τα χειλη μου στα δικα του. Εκεινος με επιασε απο το σβερκο και πιεσε παθιασμενα το φιλι μας, ενω δαγκωνε με μανια το κατω χειλος μου. Εβγαλα εναν μικρο αναστεναγμο ευχαριστησης, οταν ακουσαμε ενα γνωστο βηξιμο. Τραβηχτηκαμε μακρια και κοιταξαμε πισω.

"Ελεος", λεει απλα ο Περικλης, που μολις τον ξυπνησαμε και αλλαξε πλευρο. Κοιταχτηκα με τον Σον με ενα στραβο χαμογελο και υστερα ξεσπασμε σε δυνατα και αληθινα γελια. Μια νεα ζωη αρχιζει. Και θα ειμαι με τους δυο αντρες της ζωης μου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...