Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Απλα φιλοι

Αμαρυλλις!",ακουω τη βραχνη φωνη του Σον απο το σαλονι και βγαινω απο το μπανιο που υποτιθεται πως ημουν. Μολις με βλεπει το βλεμμα του απο ανησυχο ηρεμει.

"Χαλαρωσε, δεν εφυγα, αφου ολα ηταν κλειδωμενα", του πεταω ξερα και γυριζω την πλατη μου, ενω ακουω ενα γελακι απο τα χειλη του Μπο. Μπαινω στο δωματιο μου και κοπαναω την πορτα. Ξαπλωνω ανασκελα στο κρεβατι και σκεφτομαι ολα αυτα που διαβασα στο φακελο μου. Τι σκατα; Απο την ημερα που γεννηθηκα με κατασκοπευαν και ηξεραν τα παντα για μενα. Γιατι ομως; Και αυτη η φωτογραφια; Τι δουλεια ειχε ο πατερας μου με αυτον; Ηταν φιλοι, συναδελφοι;

Γαμωτο, πως θα μαθω χωρις να καταλαβουν οτι εψαξα το δωματιο του;

Δεν μπορω να καταλαβω, ο πατερας μου διπλα σε αυτον σε νεαρη ηλικια. Φαινονταν ισα με μενα, χαμογελαστοι και ο πατερας μου ειχε ακουμπησει τον χερι του στον ωμο του Σον. Δεν βγαζει νοημα ολη αυτη η μαλακια. Πρεπει να μαθω, δεν μπορουν να με αφησουν ετσι στο χαος.

Τις σκεψεις μου διακοπτει ενα χτυπημα στην πορτα. Μπαινει μεσα ο Μπο και μου χαμογελαει. Εγω δεν ανταποδιδω γιατι εχω πολλα νευρα και μαζι του. Πακετο πανε αυτοι οι τρεις και τους τρεις τους μισω.

"Συνεβη κατι Αμαρυλλις;", ρωταει προβληματισμενος και καθεται στην ακρη του κρεβατιου μου. Αραγε αν του το πω θα παει να τα ξερασει ολα στο Σον ή θα με βοηθησει;

"Τιποτα ολα καλα. Εσεις που ησασταν;", ρωταω ειρωνικα και σταυρωνω τα χερια στο στηθος μου.

"Για παρακολουθηση", απανταει αοριστα και γελαω.

"Ειστε συνηθισμενοι στο να κατασκοπευετε ετσι;", ρωταω μεσα στα γελια μου και εκεινος γερνει το κεφαλι του απορημενος.

"Αφου ειναι δουλεια μας! Τι υποννοεις;", λεει και με πλησιαζει. Γαμωτο, οσο και να λεω οτι τους μισω και οτι ειναι μαλακες, κατα καποιον τροπο εξαιρω τον Μπο. Ειναι τοσο καλος, ευγενικος και αθωος. Το ακρως αντιθετο απο τον Σον.

Δεν μπορω να του κρατησω κακια οταν κοιταζω αυτα τα καταγαλανα ματια.

"Τιποτα αστο. Να σε ρωτησω κατι;", μουρμουριζω διστακτικα και πλησιαζω και εγω. Εκεινος ξαφνιαζεται και καθαριζει το λαιμο του αμηχανα. Μου ξεφευγει ενα γελακι και τον βλεπω να χαμογελα.

"Με συμπαθεις;", ψιθυριζω κοιτωντας τον βαθια στα ματια ψαχνοντας μια απαντηση.

"Τι ερωτηση ειναι αυτη; Ναι σε συμπαθω", απαντα και αποφευγει το βλεμμα μου. Μου αρεσει που τον κανω να νιωθει αμηχανα και αβολα. Χαμογελαω και τοτε ακουμπω τα χειλη μου στα δικα του. Εκεινος εχει παγωσει. Προσπαθω να εμβαθυνω το φιλι μας και τελικα ανταποκρινεται. Εισχωρω τη γλωσσα μου ωστε να εχει προσβαση στη δικη του. Τα χειλη του ειναι απαλα και βελουδινα, αλλα δεν νιωθω κατι. Πιστευα οτι αν τον φιλουσα θα μου αρεσε. Με ελκυει ο χαρακτηρας του και το προσωπο του, αλλα μαλλον εκανα λαθος.