Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Μεριδιο

Ανοιξα διστακτικα τα ματια μου και μολις πηγα να κουνηθω, ενιωσα το βαρυ χερι του Σον να πλακωνει την γυμνη μου πλατη. Χαμογελασα γλυκα στην αναμνηση της χθεσινης βραδιας. Καθε αγγιγμα του, καθε φιλι του, καθε του λεξη εμφανιζοταν στο μυαλο μου τοσο ζωντανα, σαν να γινοταν αυτη τη στιγμη. Ενιωθα ιδρωμενη, καθως τα λευκα σεντονια κολλουσαν πανω στη γυμνια μου. Προσπαθησα να ξεφυγω απο την αγκαλια του διχως να τον ξυπνησω, αλλα ματαια. Ανοιξε διαπλατα τα ματια του και με κοιταξε. Φαινοταν τρομοκρατημενος.

"Που πας;", ρωτησε ψιθυριστα και χαϊδεψα το πανεμορφο προσωπο του.

"Ελεγα να κανω ενα μπανιο", απαντησα γλυκα και αυτος τοτε χαλαρωσε τους μυς του προσωπου του και με τραβηξε πιο κοντα. Πλεον βρισκομουν απο κατω του εκτεθειμενη και εκεινος επεξεργαζοταν τα παντα πανω μου σιωπηλος.

"Εχω κατι;", ρωτησα παιχνιδιαρικα και εκεινος χαμογελασε πονηρα.

"Ολα οσα ηθελα", απαντα και τοτε η καρδια μου φτερουγισε ευτυχισμενα. Αυτα τα λογια δεν τα εχω ξανακουσει ποτε απο κανεναν, ουτε απο παλιοτερες σχεσεις μου.

"Παμε", ειπε αποφασισμενα και εφυγε απο πανω μου. Με πηρε απο το χερι και πηγαμε μαζι στο μπανιο. Αφησε τη βρυση να τρεχει και μολις ζεστανε το νερο μπηκε μεσα κανοντας μου νοημα να τον ακολουθησω.

Το νερο κυλουσε πανω του μαγικα, κανοντας το κορμι του να αναρριγησει, αλλα εκεινος δεν επαιρνε τα ματια του απο πανω μου. Μονο με τις καρδιες μας να μιλανε, πλυθηκαμε σιωπηλοι, χαϊδευοντας καθε σπιθαμη των κορμιων μας.

Σκουπισε ο ενας τον αλλον και ντυθηκαμε. Πριν βγω απο το δωματιο, με εμποδισε και με κολλησε πανω του.

"Θελω να προσεχεις πολυ, να παιζεις καλα το ρολο σου για να μην κινησεις υποψιες και να μην ανοιχτεις σε κανεναν. Ηταν λαθος που ειπες στον Ηλια για εμας", λεει με πονο και ανησυχια. Ειναι πολυ προστατευτικος και αυτο μου αρεσει απιστευτα. Μεσα στην αγκαλια του αισθανομαι ασφαλεια και αισιοδοξια. Εγνεψα καταφατικα και πηγαμε στην κουζινα.

Εκει, μας περιμενε ο Μπο, με ενα πονηρο βλεμμα και ο Περικλης, ο οποιος ειχε μπουκωθει με ολα τα φαγητα που βρισκοντα στο τραπεζι.

"Καλημερα", λεμε ταυτοχρονα με τον Σον και ο Περικλης ξεσπαει σε γελια.

"Τι γελας ρε μικρο;", του λεω και τον χτυπαω απαλα στην πλατη, αφου πνιγηκε με το γελιο του. Χαζο παιδι.