Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Αγριος

"Ομορφη ξυπνα, φτασαμε", ακουω τη γλυκια φωνη του Σον και ανοιγω δειλα τα ματια μου να τον αντικρυσω. Στεκοταν ακριβως απο πανω μου φορωντας το πιο χαζοχαρουμενο χαμογελο που εχω δει και ανακαθομαι στη θεση μου. Χασμουριεμαι και τεντωνομαι ναζιαρικα και υστερα παιρνω το χερι του για να σηκωθω ορθια. Ο Περικλης φοραει τα ακουστικα του και ειναι αφοσιωμενος στο κινητο του, μασωντας εκνευριστικα μια τσιχλα. Τον σκουνταω και σηκωνεται και βγαινουμε απο το αεροπλανο μαζι με τους αλλους επιβατες.

Εξω πρεπει να ηταν νωρις το πρωι, καθως το δροσερο αερακι ανεμιζε τα καστανα μαλλια μου και ελαφρια ομιχλη καλυπτε τους λοφους του Βελγιου. Χαμογελασα ασυναισθητα στο τοπιο αυτο και εσφιξα το χερι του Σον. Πηραμε τις αποσκευες μας και περασαμε τον ελεγχο γρηγορα και βγηκαμε απο το αεροδρομιο. Εκει μας περιμενε ενας συναδελφος του Σον, με τον οποιο ειχαν ξεκινησει μαζι την καριερα τους στο Λονδινο. Ηταν μεγαλοσωμος, με σκουρα επιδερμιδα και τα μαλλια του ηταν μικρα, μαυρα κοτσιδακια πιασμενα σε εναν κοτσο. Ενθουσιαστηκα με την εμφανιση του, δεν μοιαζει καθολου με μπατσο.

Ο Σον μολις τον ειδε ελαμψε και τον χαιρετησε απο μακρια. Μολις μας αντιληφθηκε χαμογελασε διαπλατα, εμφανιζοντας τα μεγαλα καταλευκα δοντια του. Αγκαλιασε τον Σον και υστερα εμενα πιο σφιχτα απο οσο περιμενα και ανακατωσε τα μαλλια του Περικλη.

"Ντιεγκο ποσο καιρος παει αδερφς μου;", ρωταει χαρουμενος με εμφανη τον ενθουσιασμο που ειχε.

"Πανε και τεσσερα χρονια Πετρο,απο τοτε που καταδιωκες σαν τρελος αυτο το μικρο κοριτσακι", λεει περιπαιχτικα και τον χτυπαει φιλικα στο μπρατσο. Εγω κοιταζω το Σον δηθεν θυμωμενα και εκεινος εχει μεινει καγκελο. Θελω τοσο πολυ να γελασω με την εκφραση του, αλλα λεω να συνεχισω το δουλεμα.

"Αμαρυλλις. Το μικρο κοριτσακι και απο εδω ο αδερφος μου Περικλης",συστηνω τον εαυτο μου και τον μικρο και ο Ντιεγκο γουρλωνει ξαφνιασμενος. Τοτε ξεσπαω σε γελια παρασερνοντας ολους τους υπολοιπους και ο Ντιεγκο μας βαζει μεσα στο αμαξι του.

"Πως παει η δουλεια εδω φιλε;", ρωταει ο Σον στη διαρκεια της διαδρομης για το νεο μας σπιτι.

"Καλα, τελεια για την ακριβεια. Κυνηγαμε μια σπειρα με εμπορους ναρκωτικων και δουλευω ολη μερα. Ξερεις ποσο μου αρεσει ο κινδυνος", απανταει περηφανα ο Ντιεγκο κοιτωντας αφοσιωμενα τον δρομο.

Δεν εδωσα αλλη σημασια στη συζητηση τους, καθως με συνεπηρε η ομορφια αυτου του τοπου. Οι δρομοι ηταν πετροχτιστοι και τα πεζοδρομια πεντακαθαρα, ενω η αρχιτεκτονικη των νεοκλασσικων σπιτιων σε αφηναν αναυδο. Ηταν μια υπεροχη πολη, ακομη και οι ανθρωποι φαινονταν πιο ζεστοι και φιλοξενοι. Απο το βλεμμα τους και μονο καταλαβαινε κανεις οτι ειναι φιλικοι και ευδιαθετοι. Παρολα αυτα, οπως ειπε και ο Ντιεγκο, ο κινδυνος και η παρανομια εξακολουθουσε να υπαρχει. Μετα απο λιγη ωρα, αφου περασαμε την πρωτευουσα, αντικρυσαμε μικρους, καταπρασινους λοφους, ομοιομορφους στο υψος που διασπαρτα εδιναν τροφη σε ζωα βοσκης. Τοσο ομορφα και ησυχα εδω, καμια σχεση με τη βαβουρα και την πολυκοσμια του Λος Αντζελες. Ταιριαζα εδω και το ενιωθα βαθια μεσα μου, ηταν το καταλληλοτερο μερος να χτισουμε τη ζωη μας τουβλο, τουβλο.