Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Πρωτη μερα

Βαδιζω βιαστικα στην κουζινα και βαζω μια κουπα καφε. Σημερα θα παω πισω στο μπαρ, οπου θα με περιμενει ο Αρης. Ειναι η πρωτη μου μερα ως μελος της συμμοριας και η καρδια μου κοντευει να σπασει απο το στρες. Φοβαμαι πολυ, πρωτη φορα κανω κατι τετοιο. Αν με ανακαλυψουν σιγουρα δεν θα την βγαλω καθαρη. Απο τη μια σκεφτομαι ποσο λαθος ειναι αυτο, να προδιδω εναν ανθρωπο που σταθηκε διπλα μου, εσκεμμενα μεν, αλλα το εκανε. Απο την αλλη, καλυτερα να μπει φυλακη, ειναι εγκληματιας και στρεφει νεα παιδια προς την παραβατικοτητα με οπλα, ναρκωτικα και σωματεμποριο.

Πρεπει να βγαλω και τους φιλους μου απο εκει μεσα, δεν θελω να παθουν καποιο κακο. Ομως δεν πρεπει να κινηθω αμεσα. Θα δω πως θα συμπεριφερονται, αν ειναι συμφωνοι με την δουλεια που τους επιβαλλεται ή οχι. Αν θελουν και εκεινοι να σωθουν, τοτε μπορω να τους βοηθησω. Αν οχι, τοτε δεν ξερω προς ποια πορεια θα εξελιχθουν τα πραγματα.

Καθως ετοιμαζομαι, βαζω την ψειρρα και αυτο στο ματι για να βλεπουν οι αλλοι, μπαινει μεσα στο δωματιο ο Μπο. Εγω χαμογελαω, προσπαθωντας να καλυψω το αγχος μου, αλλα εκεινος με καταλαβαινει.

"Αμαρυλλις, ηρεμησε. Ολα θα πανε καλα. Απλα φερσου οπως χθες και δεν θα υπαρχει προβλημα. Αν γινει κατι εχεις ενισχυσεις", λεει και δειχνει τον εαυτο του με ενα πλατυ χαμογελο. Ηρεμω καπως με τα λογια του και τον πλησιαζω. Εντελως αυθορμητα τον αγκαλιαζω σφιχτα και ανταποδιδει.

"Σε ευχαριστω πολυ", ψιθυριζω κοντα στο στερνο του και εκεινος μου χαϊδευει τα μαλλια. Τοτε ακουω καποιον να ξεροβηχει επιδεικτικα και φευγω κατευθειαν απο την αγκαλια του.

Ο Σον μας κοιταζει και υστερα πηγαινει προς την κουζινα σιωπηλος. Μαλιστα, αρχισανε τα οργανα. Μια χαρα ηταν χθες, τοσο γλυκος και φιλικος, τωρα παλι τα ιδια.

"Να προσεχεις. Και παντα να ελεγχεις αν σε ακολουθουν", συμβουλευει ο Μπο και καθεται μπροστα στον υπολογιστη, ενεργοποιωντας τα συστηματσ παρακολουθησης. Εγω ξεφυσω αγχωμενα και παιρνω το οπλο μου απο το τραπεζι.

"Φευγω.", αναφωνω κλεινοντας την πορτα πισω μου και ακουω τον Μπο να μου λεει καλη επιτυχια. Απο τον Σον κουβεντα δεν ακουσα. Τωρα με αποφευγει. Δεν μπορω να καταλαβω γιατι ειναι τοσο αλλοπροσαλος και κυκλοθυμικος.

Βαζω την κουκουλα μου και ξεκινω να τρεχω μπρος το μπαρ. Μετα απο λιγη ωρα, καθως εχω σκαρφαλωσει ταρατσες και εχω πηδηξει διαφορα, κρυφα μπαλκονια, πισω απο τον κεντρικο δρομο, φτανω.