Μπάτσοι Γουρούνια!(Ολοκληρωμενη)

Στο τμημα

ΣΟΝ

Εχω απορροφηθει εντελως μεσα στη χαρτουρα πανω στο γραφειο μου. Ψαχνω ολα τα ποινικα μητρωα των εγκληματιων που τολμησαν να αγγιξουν την Μαριλια. Οι μπασταρδοι θα μου το πληρωσουν αυτο που μου εκαναν,ειδικα ο Λουκ. Αυτος ο μοχθηρος και ξιπασμενος προδοτης, που μπηκε στα μουλωχτα στην ομαδα μου. Και εγω ο ηλιθιος ηθελα τοσο πολυ να βρω την Μαριλια και να πιασω την συμμορια, που ουτε καν σκεφτηκα να ελεγξω την ποιοτητα του πτυχιου του καθως και την αξιοπιστια του.

Ειπα στον αρχηγο να κρατησουμε αντιγραφα των κακουργηματων τους, ετσι ωστε να μην την γλιτωσουν, αλλα αρνηθηκε, φοβηθηκε μηπως την σκοτωσουν.

Δεν πρεπει να το αφησω να περασει ετσι αυτο, θα τους χωσω μεσα ισοβια ο κοσμος να χαλασει και θα κανω το παν για να γλιτωσω αυτη τη μικρη που οταν την ξαναειδα μετα απο τοσα χρονια μου πηρε το μυαλο. Θυμαμαι οταν πηδηξε σαν κατσικι πανω στο τραπεζι μου και τα εκανε ολα μανταρα λεγοντας μου ειρωνικα καλημερα. Οταν αντικρυσα το φλογερο και ατιθασο βλεμμα της παγωσα μια στιγμη, δεν μπορουσα να το συνειδητοποιησω οτι ηταν αυτη.

Και υστερα οταν με εβριζε και με προκαλουσε, τα αισθηματα μου για αυτην φουντωναν, με αναστατωνε αυτη η κοντρα που ειχαμε. Οσο πιο πολυ αντιδρουσε, τοσο πιο πολυ ηθελα να της βουλωσω το ανεξελεγκτο στοματακι της με ενα φιλι.

Και να που τωρα βρισκεται σε κινδυνο η ζωη της και εγω τρεμω μην την χασω. Δεν κοιμαμαι πια τα βραδια απο το αγχος και τις τυψεις. Δεν επρεπε να την μπλεξω σε ολο αυτο, ηταν το μεγαλυτερο λαθος της ζωης μου. Πιστεψα πως ετσι, θα μαθαινε την αληθεια για τους γονεις της και ταυτοχρονα θα την ελεγχα. Ομως βρεθηκαν αλλοι στο δρομο μου για να μου καταστρεψουν τα σχεδια. Πρωτα αυτοι οι μπασταρδοι και δευτερον ο ερωτας. Αυτο το γαμημενο συναισθημα που σου τρωει την ψυχη γλυκα και σε κανει να εξαρτασαι απο ενα φιλι της.

Ο Μπο με καθησυχαζε τα βραδια που παραμιλουσα και εβριζα τον εαυτο μου, αλλα εγω δεν μπορουσα να πιστεψω οσα μου ελεγε. Εφταιγα, πρωτος απο ολους εγω εφταιγα. Επρεπε να σταθω διπλα της μικρη, να μην την αναθεσω στο ιδρυμα, επρεπε να την φροντισω οπως οφειλα αλλωστε. Το ειχα υποσχεθει ομως το ανωριμο μυαλο μου δεν το επετρεπε. "Ζησε τη ζωη σου Πετρο", ελεγα και ξαναλεγα, μα τωρα το μετανιωνω πικρα.

Αυτος ο μικρος αγγελος, που μου διαολιζει την ψυχη καθε λεπτο, βρισκεται σε κινδυνο, ταλαιπωρημενη, πληγωμενη και εγω παλευω με ενα σωρο χαρτια κα την τρελα των αλλων μπασταρδων.

"Λεγε που εχει παει!!", φωναζω οργισμενα κοπανωντας δυνατα το χερι μου στο τραπεζι της ανακρισης. Ο Αρης με κοιταζει με λυπηση, ενω αυτο το εκνευριστικο χαμογελο δεν λεει να φυγει απο τα χειλη του.

"Καταλαβε το μπατσε, δεν προκειται να σου πω αν δεν κανεις ο,τι πει ο Λουκ.", απαντησε και χασμουρηθηκε δηθεν αδιαφορα. Ξεφυσηξα απεγνωσμενα και εφυγα απο το δωματιο ανακρισης. Τα εχω κανει σκατα γαμωτο μου και δεν μπορω να τα ξεμπλεξω. Δεν θα μου φανει περιεργο αν μετα απο αυτο με απολυσει ο αρχηγος. Εμπλεξα σχεδον τους παντες και ολοι κινδυνευουν.

Απο τις σκεψεις μου με εβγαλε ο εκνευριστικος ηχος του κινητου μου.

"Μιλα γρηγορα", ειπα νευριασμενα καθως περπατουσα στο διαδρομο του τμηματος. Γινοταν χαμος, ολοι εψαχναν να την βρουν. Πολλες φωνες και τηλεφωνα αντηχουσαν στα αυτια μου ζαλιζοντας με περισσοτερο.

"Πετρο, εχεις επισκεψεις", ακουστηκε η φωνη της Καθριν, της γραμματεας μου. Σαστισα για μια στιγμη και ξεροκαταπια. Ποιος σκατα μπορει να με θελει; Ισως ο Λουκ. Αλλα δεν ειναι δυνατον, θα τον επιανα αμεσως και θα του φορπυσα χειροπεδες.

Επιταχυνα το βημα μου και εφτασα στο γραφειο μου. Η Καθριν με κοιταξε και ανασηκωσε τους ωμους της διχως απορρημενα και μπηκα με φορα μεσα.

"Σιγα ρε Σον, με κοψοχολιασες!!", ειπα τρομαγμενος ο μικρος Περικλης και τοτε η καρδια μου πηγε στη θεση της. Αυτος ο μπομπιρας εχει ακριβως τον ιδιο χαρακτηρα με την Μαριλια, τον ειχε δασκαλεψει απο μικρο να κανει αταξιες και ναι επαναστατης.

"Πως και απο εδω μικρε; Παλι δραπετευσες απο το ιδρυμα;", ρωτησα εμφανως πιο ηρεμος και καθισα στην καρεκλα μου. Φαινοταν θλιμμενος και κουρασμενος, δεντον αδικω ομως. Ανησυχει για την αδερφη του, οπως και ολοι αλλωστε.

"Την εψαξα παντου. Σε ο,τι καταφυγιο υπαρχει στην πολη εψαξα, δεν ηταν. Σε εγκαταλελειμενα σπιτια εψαξα, στα προαστια, πουθενα δεν ειναι. Ποτς θα ερθει;", ρωτησε ανησυχος καθως εοχε βουρκωσει. Εγω εσμιξα τα φρυδια μου και συμμεριστηκα το αγχος του. Δεν ειναι ευκολο μικρε, καθολου ευκολο.

"Θα την βρουμε πριν γινει καποια βλακεια", ειπα αποφασισμενος οταν για αλλη μια φορα το κινητο μου κουδουνισε εκνευριστικα.

"Παρακαλω;;", ρωτησα με νευρο και δεν απαντησε κανεις. Συνοφρυωθηκα και κοιταξα τον Περικλη που ειχε αντιγραψει την αντιδραση μου.

"Ξεφυγε η μικρη, μπατσε. Αλλα θα την βρω πρωτος να ξερεις. Και οταν την βρεις δευτερος να ξερεις δεν θα αναπνεει", ακουστηκη η βαρια και βραχνη φωνη του προδοτη και η γραμμη αμεσως μετα νεκρωσε.

Δραπετευσε η Αμαρυλλις; Σκατα, μπορει να βρισκεται οπουδηποτε τωρα και πρεπει οπωσδηποτε να την βρω πρωτος και να κλεισω τους μπασταρδους που εχω στη στενη μια και καλη μεσα.

Ομως που μπορει να ειναι;