Bab 31

37 2 0
                                        

"Fuyo!!! Gile bapak besar rumah kau! Eh pahal kau tak pernah bawak aku datang rumah kau dari dulu lagi hah! Fullammak!! Gile arr!"

"Ish please lah! Ni mija kut. Erg! Dah dah tutup mulut kau tu. Lalat masuk kang!" Mata dijulinkan ke atas. Sengaja ingin berlagak di hadapan kawannya yang sejuta kali lebih perasan kaya and perasan bagus.

"Haa tunggu apa lagi? Jom lah. Aku dah tak sabar nak jumpa my hubby ni. Opss."

"Ergh. Jom lah." Balas mija menyampah.

"Weh, tadi kau cakap kau kena balik awal kan."

"Haa aa." Balas mija sepatah. Anak tangga dipijak satu per satu untuk menuju ke bilik nya.

"Sebab apa hah?"

"Ohh.. tu. Tak. Tak de apa lah. Eh cepat la. Kau ni. Terkedek kedek. Pahal?!"

"Lek laaa.. ishh kau ni! aku.. aku nak.."

"Nak cari abang aku?"

"Ehh. Aaa.. aaa.." kepala yang tidak gatal digaru.

"Err.. kau ni kan. Dia tak de. Kau tak payah nak terkinja kinja macam tu. Dia tu tak de nye nak duduk dekat luar ni kalau tak de bende."

"Ooooooo. Heheh"

"Ha."

"Aaaa.. akak kau?"

"Nunul?"

"Yelah. Ape? Kau ada kakak lain ke?"

"Kau ni err! Ntah la! Kau ingat aku ni PA dia ke? Eee kau ni cakap banyak kan. Esok pagi kau balik sendiri eh! Aku tak de masa nak hantar."

"Elehhh.. masa nak tido ada je pulak!"

"Eh kau ni! Suka hati aku la! Dah dah. Kau nak masuk tak nak?"

"Ishh mesti la nak.. kau ni." Pintu bilik mija dikuak tanpa segan dan silu.

"Eh.. aku nak turun jap. Kau nak air apa? Aku ambilkan."

"Aaaa.. fresh orange please."

"Err.. okay lah. Jap tau."

"Weh weh. Kau.. kau. Turun buat apa?"

"Sibuk lah kau! Ada la kerja aku!"

"Weh jangan lama au.. aku takut aa."

"Ee rumah aku ni takde hantu lah! Lekk dah la!"

"Hahah.. bukan tu lah maksud aku!"

"Eh mija. Cakap dengan siapa dalam bilik tu?" Sebaik sahaja pintu bilik ditutup syaf menjelmakan diri.

"Oh.. haa.. tu.. aa.. eh abang cakap ada benda nak cakap dengan mija kan. Tengok. Tak pasal pasal Mija kena balik awal." Sengaja mija menukar ayat. Tahu akan ketidak senangan abangnya dengan kehadiran eiin.

"Oh.. yes. But. Um. Its sokay. Just wait me for a second. See you in my office room. Hear me. OFFICE ROOM! Not my room!" sengaja peringatan itu diucap berkali. Walaupun syaf sudah lama terima mija dan nunul sebagai adiknya, dia masih menegaskan prinsipnya yang tidak suka privacy nya diganggu.













Jangan Ambil Dia~[ON EDITING]Cerita yang buat anda obses. Terokai sekarang