"SAM" (NEDERLANDS)

DERTIG

*drie dagen later.*

Ik ben om zeven uur klaarwakker.
Stilletjes open ik de schuifdeur naar het balkon en staar naar het prachtige uitzicht. Ik kan niet meer slapen.. ik voel me ziek. Het is trouwens onze laatste dag hier. Ik denk dat ik een soort van 'nerveus ziek' ben om het feit dat ik dalijk weer vertrek naar Nederland en een soort van afscheid moet nemen van Achraf.

Rond een uur of tien zit ik aangekleed en al in onze hotelkamer te wachten tot Eleanor zover is. Mijn gedachte zijn er sinds dat ik opstond niet bij. Ik ben zo afgeleid, zo afwezig. Mij gedachte zijn bij Achraf. Hoe groet ik hem dalijk als ik hem zie? Ik word al zenuwachtig bij het idee. Het doet me er elke keer aan denken dat ik hem vanavond voor het laatst moet begroetten, naja niet zo zeer laatste keer.. gewoon.. tot dat ik hem weer zie. Ik ga gewoon terug naar Nederland en hij blijft hier... waarom heb ik hier niet eerder aan gedacht? Ik slaak een zucht.

Ik speel met mijn vingers.. dat betekend dat ik zenuwachtig ben.
Heel ver weg hoor ik Eleanor de kamer binnenkomen.
'Laten we gaan SAM. De jongens staan op ons te wachten in de lobby.' Eleanor zwaait met haar handen voor mijn gezicht wat mij doet reageren.

We brengen de auto's terug naar de eigenaar. Voor daarna hebben we besloten om in het hotel te blijven en het rustig aan te doen. Lekker zwemmen en nog wat zonnebaden. Daarna eten we wat op het hotelterras en in de avond is er op het eiland een vuurwerk feest ter afsluiting van het zomerseizoen. Dat wonen we bij. Een perfect eind van onze mini-vakantie op Ibiza.

De volgende dag (terug in Nederland).

Eleanor en ik zijn weer thuis aangekomen. Hoewel ik erg blij ben dat ik weer terug ben, moet ik steeds terugdenken aan afgelopen week. Zo ontzettend veel meegemaakt maar tegelijkertijd ook zo erg genoten. Niet te vergeten, Achraf en ik zijn nu eindelijk een stel. Ahhh mijn Achraf..
Tranen springen in mijn ogen als ik denk aan hem. Om maar niet over onze afscheid te beginnen. Wij hebben elkaar gisteravond dus voor het laatst gezien.. ik hoop zo dat ik hem binnenkort weer zie! Mijn Achraf.

Langzamerhand dwaal ik af van gedachte en denk ik aan gisteravond. Onze laatste avond samen. Die oh zo prachtige avond. Die oh zo heerlijke laatste kus.

Flashback

Vol lof staren Achraf, zijn vrienden, Eleanor en ik naar het prachtige vuurwerk dat wordt afgestoken. Het is zo adembenemend mooi, maar om heel eerlijk te zijn gaat mijn aandacht meer uit naar Achraf die voor me staat. Hij ziet er ook zo goed uit op dit moment. Hij draagt een zwarte broek, een witte blouse waarin te zien is dat hij is afgetraind en daaroverheen een zwarte jacket. Mijn knappe vent.
Ik blijf hem maar aangapen en alsof hij het voelt draait hij zich dan naar me om. Intussen wordt er ook omgeroepen dat de laatste vuurwerkshow zo van start gaat.

'Zit niet zo te staren joh' onderbreekt Achraf me. Ik schrik op van mijn gestaar.
'Ja heel mooi' antwoord ik geheel onbewust terwijl ik half sta te trillen. Achraf begint te lachen.
'Mooi? Waar heb je het over?' Achraf kijkt me vragend aan. Ik voel zenuwen opkomen.. verdomde kriebels in mijn buik. Ik wrijf dan over mijn buik, in de hoop dat de zenuwkrampen voorbij gaan.
'Nee.. niets.. laat maar..' stotter ik en loop dan richting de achterste palmbomen waar haast niemand staat. Ik moet even weg uit alle drukte!

Achraf loopt me achterna en komt steeds dichterbij. Hij trekt dan zijn jasje uit.
'Waar denk je aan.. waar zit je met je gedachte..' vraagt hij heel rustig als hij eindelijk tegenover me staat en zijn jasje toereikt. Ik haal enkel mijn schouders op.
'Trek aan dan.. je hebt het koud.' Ik glimlach lief. Wat een gentleman!
Hij kijkt me recht in de ogen aan. Vrijwel meteen sla ik mijn ogen neer. Ik weet dat als ik hem nu te lang in zijn ogen aankijk, ik in een huilen uitbarst. Ik slik een brok weg.

Ik voel dan zijn zachte hand onder mijn kin. Voorzichtig duwt hij deze omhoog zodat we weer oog in oog staan. Hij houdt even stil.
'Wat is er' vraagt hij dan weer. Ik blijf stil.
'Sophia...' Achraf kijkt me nadrukkelijk aan. Hij wilt dat ik wat zeg.
'Ik hou gewoon niet van afscheid nemen' zeg ik met trillende stem.
'Afscheid nemen? Wie neemt er afscheid?' Achraf klinkt cynisch. Ziet hij ergens de lol van in? Ik slaak een zucht en buig mijn gezicht naar de grond maar Achraf grijpt deze weer vast, houdt hem omhoog en laat hem dit keer niet los.
'Kijk me aan alsjeblieft.' Hij haalt een wenkbrauw op.
'Wie nemen er afscheid Sophia?? Wij nemen geen afscheid hoor. Waarom zouden we? Wij zien elkaar over enkele weken weer. Dat beloof ik je.' Ik zucht weer.
'Even realistisch Achraf.. we nemen wel degelijk afscheid. Wie zegt dat wij elkaar weer zien? Waarom ben je daar zo van overtuigd?' 'Omdat ik dat voel Sophia. Wij zijn voor elkaar voorbestemd. Ik weet dat zeker...' Voorzichtig strijkt hij met zijn ene hand een pluk haar achter mijn oor en kijkt me dan lang aan.
Ik ben van mijn à propos. Ik weet even niet zo goed wat te zeggen of te doen.
Ondertussen wordt er op de achtergrond afgeteld voor de laatste vuurwerkshow.

'3, 2, 1'

'Wij horen bij elkaar Sophia Adeleide Mariah!' Nog op datzelfde moment voel ik zijn lippen op de mijne. Ik sluit mijn ogen en sla mijn armen onbewusts om zijn schouders terwijl hij toenadering zoekt en me steeds strakker vasthoudt. Ik voel mijn ogen fladderen wanneer ik zijn adem tegen me aanvoel en wanneer ik voel dat zijn borst dichter tot mij staat. De kus is zo innig, onder het genot van al het prachtige vuurwerk. Het lijkt wel of de tijd stilstaat. De vonken spatten er letterlijk en figuurlijk vanaf.

Hij stopt en trekt zich dan voorzichtig terug. Ik voel dat hij me aankijkt. Het kost me even een moment om mijn ogen te openen maar ik kijk nu recht in DE ogen. Recht in de ogen van de man die nu op de een of andere manier de mijne is geworden.. en ik de zijne... mijn man.
Ik zie zijn lippen nog geen centimeter van me afstaan dus kus ik ze vlug, weer, voor nu, de laatste keer.

Einde flashback