"SAM" (NEDERLANDS)

DRIEËNTWINTIG

Na een lange dag varen en feesten zijn we eindelijk terug in het hotel. Eleanor ligt op haar bed te kloten met haar telefoon en ik lig op het bed naast haar voor me uit te staren, denken aan wat er vanmiddag allemaal is gebeurd.

Flashback

Gedesoriënteerd kom ik boven water. Door de kletsnatte haren in mijn gezicht zie ik niks. Op het moment dat ik deze uit mijn gezicht wil strijken, voel ik dat een andere hand mij voor is. Achraf..

'Wacht, ik zal je wel even helpen.'
Met een hand strijkt hij de natte haren voor mijn ogen vandaan en met zijn andere hand houdt hij de mijne nog vast. Hij heeft deze sinds de sprong niet los gelaten.

'Gaat het?' Hij geeft me een lieve blik en wacht mijn antwoord af.
Deze sprong heeft het uiterste in mij naar boven gehaald. Nooit had ik durven dromen dat ik van vier en een halve meter, nota bene hand in hand met mijn crush, van een jacht af zou springen. Ik ben beduusd.
'Ja het gaat' zeg ik op een erg zachte toon terwijl ik mijn hand van die van hem probeer los te maken. Ik voel me weer erg ongemakkelijk en ik weet niet waarom.

In de tussentijd wordt er omgeroepen dat het jacht zo verder vaart en Eleanor seint vanaf de kant dat we moeten komen.
'Kom' zegt Achraf droog en zwemt voor me uit richting het trappetje en klimt zo het jacht op. Ik blijf nog heel even in het felblauwe water dobberen maar volg al snel richting het trappetje waar Achraf me met uitgestoken hand staat op te wachten. Ik pak zijn hand vast en klauter het trappetje op.
'Dank je voor alles' fluister ik zacht. Hij geeft me een lieve glimlach.

Einde flashback

'OMG SAM. Jullie filmpje gaat viraal!' Onderbreekt Eleanor mijn dagdroom. Ze komt roepend aangesneld.
'Hier moet je zien' vervolgt ze terwijl ze haar telefoon onder mijn neus duwt. 'Kijk wat er staat.' What the fuck...

Vol ongeloof gaap ik naar het beeldscherm. Van het ene social-media-account naar het andere, iedereen deelt ons filmpje en iedereen verzint een eigen titel.
"Achraf Haddaoui en nieuwe vriendin hebben plezier op jacht."
"Profvoetballer Haddaoui en onbekend meisje genieten van zonnige vakantie op Ibiza."
Ik kijk mijn ogen uit en geloof niet wat ik zie. Deze mensen zijn echt onwetend.

'Zou Achraf dit ook hebben gezien? En wat zou hij ervan vinden?' Vraagt Eleanor opdringerig. Ik haal mijn schouders op. Iedereen denkt nu vast dat hij een nieuwe partner heeft. Ik bloos bij het idee. Ik als zijn nieuwe partner...
'Wees blij dat ze jouw accounts nog niet hebben ontdekt' onderbreekt Eleanor mijn dromen.
'Wat?!' Ik kijk haar vragend aan.
'Dalijk vinden ze jou op Insta, Snap of Facebook. Geloof me, ze zullen je stalken en overladen met volgverzoeken en vragen. Let op mijn woorden.' Eleanor haalt haar wenkbrauwen curieus op en neer. Gestoord kind.

Ik heb Achraf na vanmiddag trouwens niet meer gezien of gesproken. Het enige dat ik weet is dat hij een telefoontje kreeg en op een Jetski terugkeerde naar het hotel.. zelfs Eleanor de stalker weet niet waar hij heen ging of wat er aan de hand is.

Ik zou graag willen weten waar wij nu staan.
Ik besluit morgen op hem af te stappen en te vragen voor meer duidelijkheid.

Nog dromend over wat mij allemaal overkomt, val ik in slaap.

De volgende ochtend word ik gewekt door een brullende Eleanor.
'Ik ben zo blij' roept ze vanuit een andere kamer. Ze heeft het niet tegen mij, tegen wie praat ze dan? Ik sta op om te kijken tegen wie ze praat. Ze praat aan de telefoon.
Zodra ze ophangt vraag ik wat er aan de hand is. Ze heeft me laten schrikken, zo vroeg in de ochtend.

'Oma heeft haar ogen geopend. Ik ben zo blij!!!' Eleanor vliegt me om de hals en overlaad me met kussen. Nog voor ik het weet springen de tranen in mijn ogen en springen we samen, huilend van blijdschap door de kamer.

'Ja.. dus ze kan nog niet praten of bewegen maar daar kan ze In Sha Allah bovenop komen. Ze verhuist over een aantal weken naar een revalidatiecentrum.' Eleanor vertelt me wat haar moeder haar zojuist heeft vertelt. Ik ben zo blij om haar weer gelukkig te zien.

'SAM, dit moeten we echt vieren hoor. Ik laat het de andere weten. Vanavond vieren wij dat oma beter is.' Vol enthousiasme rent Eleanor door onze hotelkamer. Ik heb haar nog nooit zo blij gezien.

Al klaargemaakt en wel zit ik in de auto op Eleanor te wachten. We gaan met z'n alle aan het strand brunchen.
Eleanor heeft alleen Achraf en zijn vrienden benadert. Jaouad en de rest wilde ze er niet bij hebben.
Vandaag draag ik trouwens een witte, wijde pantalon en een baby-blauwe kroptop. Als accessoire draag ik een rieten strand tas/mand die ik hier hebt gekocht. Eleanor draagt een zeeblauw jurkje.

Op het strand aangekomen, nemen Eleanor en ik plaats aan een mooi gedekt tafeltje. We wachten totdat de rest aanschuift zodat we kunnen bestellen. Niet veel later arriveren alle vrienden, behalve Achraf. Van hem ontbreekt elk spoor!

'Waar is nummer 7' vraagt Eleanor aan een van de vrienden, doelend op Achraf.
'Hij is ziek/hij is moe' zeggen twee vrienden tegelijkertijd. Hoewel ze allebei wat anders zeggen, klinkt het ernstig. Dan kijken ze elkaar aan alsof ze zich betrapt voelen.
'Dus is hij ziek of moe' snauwt Eleanor kribbig. Ze eist de waarheid. Alle vrienden zijn nu stil en kijken elkaar weer aan, dan draaiden ze zich naar ons en halen allen, enkel hun schouders op. Ik trek me terug en besluit niets te zeggen. Eleanor op haar beurt kan zich niet inhouden.
'Uh jullie hoeven voor ons niets te verbergen hoor. Wat heeft hij? Gister tijdens het varen was hij ook ineens weg.' Ik frons als ik dit hoor. Eleanor heeft gelijk. Er is meer aan de hand.
Nog zonder erbij na te denken pak ik mijn tas en de autosleutels van tafel en haast me naar de auto. Dalijk is er iets ergs aan de hand.. ik moet hem spreken. Het is het minste wat ik na gister terug kan doen. Ik kan het niet helpen.

'Soof, waar ga je heen' hoor ik Eleanor nog roepen terwijl ze achter me aanrent. Ik draai me naar haar om en haal mijn duim omhoog, seinend dat het goed zit. Volgens mij snapt ze me want al gauw keert ze zich terug naar de tafel met vrienden.

In het hotel aangekomen haast ik me meteen naar Achraf zijn kamer. Zodra ik voor de deur sta hoor ik hem hard roepen. Het lijkt alsof hij met iemand bekvecht alleen dan hoor ik niemand behalve hijzelf. Zou hij aan de telefoon spreken?

Nog heel even blijf ik staan zonder aan te kloppen. Ik wil weten waar dit over gaat en wat hij zegt. Nee Sophia, klinkt mijn onderbewustzijn. Dit is afluisteren wat je doet. Verdomde innerlijke godin.

Rustig klop ik op de deur en nog geen seconde later wordt deze met een harde zwaai geopend.
'Ik zei toch dat ik niet meewilde jonge' klinkt Achraf boos. Zodra hij mij dan ziet staan trekt zijn gezicht bleek weg en worden zijn ogen nauwer. Volgens mij verwachtte hij iemand anders voor de deur.

'Sorry, ik wilde niet storen' piep ik zacht. 'Ik wilde enkel kijken of alles goed ging aangezi..'
'Het gaat goed, bedankt voor het vragen' onderbreekt Achraf mij. Ik staar hem aan en hou me dan even stil.
'Aangezien je gister ineens weg was en vandaag niet komt opdagen' vervolg ik. Hij kijkt me quasi geërgerd, bijna boos aan en haalt dan een hand door zijn haar.
'Weet je Sophia, dit komt allemaal door jou.' Achraf's stem klinkt zacht maar erg nijdig. Na deze woorden loopt hij weer terug zijn kamer in en met een mond vol tanden laat hij me achter in de deuropening.
Wat the fuck is hier nou weer aan de hand?!!