"SAM" (NEDERLANDS)

TWEEËNTWINTIG

Jaouad wordt door zijn vrienden naar het voordek geroepen en laat mij en Achraf alleen achter. Gegeneerd schuif ik mijn zonnebril voor mijn ogen vandaan en laat deze rusten op het puntje van mijn neus.
'Zeeziek' zeg ik dan heel voorzichtig terwijl ik me naar Achraf wend die naast me zit. Hij staart onbewogen voor zich uit. Heel even wacht ik zijn reactie af. 'Hoe verzin je het' ga ik dan verder. Geïrriteerd draait hij zich naar me om. 'Ik zag toch dat je niet wilde. Ik moest toch wat.' Hij verzit. De ergernis is van zijn gezicht af te lezen.
'Je moest toch wat' herhaal ik vragend terwijl ik hem droog aankijk. 'Ik kan heus wel voor mezelf spreken, heb ik jou niet voor nodig Achraf. Die arme jongen denkt nu echt dat ik ziek ben en...' 'Arme jongen' onderbreekt Achraf me. Hij klinkt erg sarcastisch. Ik staar hem nietszeggend aan. Wat heeft hij toch.. hij maakt me belachelijk maar neemt het tegelijkertijd ook voor me op.. hij maakt me gek.
'Oh en bovendien, ik wilde wel met hem dansen. Wat liet jou denken dat ik dat niet wilde?' Ik schrik van mezelf. Waarom zeg ik dit? Ik wil het duidelijk nog erger maken dan het is.
Achraf verstijft en draait zich dan naar me om.
'Jij wilde met hem dansen' snauwt hij duidelijk humeurig. 'Ja, ik.wilde.met.hem.dansen.' Boos staat hij op en komt nu voor me staan.
'Doe je dit expres?'
'Wat' antwoord ik crue.
'Je begrijpt het echt niet he, of doe je gewoon alsof?' Hij staart me aan. Hij wacht op antwoord. Ik weet niet wat te zeggen, of toch wel.
'Wat begrijp ik niet' snauw ik. 'Dat je me negeert wanneer het jou uitkomt? Net als gisteravond in de lobby? Of vanmorgen tijdens het ontbijt? Of dat je uiteindelijk besluit het voor me op te nemen? Ja dat begrijp ik inderdaad niet.' Zo, dat is eruit.
Ik merk van mezelf dat ik brul. Dat moet ook wel met deze keiharde muziek.
Achraf staart me vol ongeloof aan en schud zijn hoofd. Zo zijn we even stil.

'Sophia' verbreekt Achraf de stilte tussen ons uiteindelijk. Ik vermijd het oogcontact. Hij merkt dit op en legt zijn hand onder mijn kin en duwt deze omhoog zodat hij mijn blik vangt. Dit is de tweede keer vandaag dat hij dat doet. Ik probeer me los te maken maar dat laat hij niet gebeuren.
'Doe niet zo' zegt hij rustig. 'Hoe' antwoord ik op mijn beurt, net zo kalm. 'Je maakt me boos als je zo doet. Ik kan het niet helpen' zegt hij dan. 'Als ik zo doe? Hoe doe? Ik snap niet waar je het over hebt.' Ik haal mijn schouders op en kijk hem recht in zijn ogen aan. Ik snap dondersgoed waar hij het over heeft maar ik doe alsof mijn neus bloedt.
'Dit bedoel ik Sophia, als je zo doet. Zo ongeïnteresseerd, zo nonchalant, alsof ik je niet boei.' Hij klinkt oprecht maar ik geloof hem niet.. althans, ik wil hem op dit moment niet geloven. Hij maakt me boos. Ik kan er niets aan doen. 'Je boeit me ook niet' snauw ik. Geschrokken kijkt hij me aan. Ik schrik ook van mezelf. Heb ik dat nou echt gezegd? Het verliet mijn mond nog voor ik er erg in had. Abrupt laat hij mijn kin los en haalt onwetend een hand door zijn haar. Hij zucht en dan maakt hij zich uit de voeten richting het voordek. Wat heb ik zojuist gedaan? ..

Niet veel later komt Eleanor vol ongeloof op me aflopen. 'Zag je dat SAM.. Achraf heeft iemand bijna geslagen.' Ik schrik op van haar woorden. 'Geslagen? Achraf? Wie dan?' Ik klink erg ontzet. Dit is namelijk niets voor hem. 'Je hoort me toch. Hij had ruzie ja. Iemand liet drinken over hem heen vallen en hij flipte. Het was zó extra, zo niets voor hem.' Ze neemt me de woorden uit mijn mond.
'Echt SAM, als ik niet beter zou weten zou ik zeggen dat hij net is gedumpt en nu zijn frustratie uit op een ander.' Verbluffend staar ik Eleanor aan. Ze heeft een flauwe, melige blik op haar gezicht. Pffgh. Als ze niet beter zou weten... ze MOEST eens weten.
'Wat kijk jij chagrijnig' merkt ze dan op. Ze kijkt me met gespleten ogen aan. Ik weet dat ze me doorheeft. Dit bedoel ik. Zonder ook maar iets te zeggen begrijpt ze mij.. is dit niet de perfecte beste vriendin?
Ik haal amper mijn schouders op en dan komt ze naast me zitten. 'Vertel op. Wat is er aan de hand?' Zegt ze dan. Op datzelfde moment nog komt Jaouad aangelopen.
'Gaat het een beetje?' Vraagt hij heel voorzichtig. Eleanor en ik kijken hem beide niet-begrijpend aan. Heeft hij ook al door dat ik me niet goed voel? Is het van mijn gezicht af te lezen of zo? Eventjes ben ik vergeten dat we hem zojuist hebben voorgelogen dat ik zeeziek ben.
'Zeeziek' zegt hij dan, alsof hij doorheeft dat ik hem niet begrijp.
'Ah zeeziek. Ja, nee. Het gaat. Prima. Dank je.' Ik stotter haast. Hij glimlacht vriendelijk en verlaat ons dan weer. Ik voel Eleanor haar ogen op mij branden.
'Ja, nee. Gaat. Prima. Dank je.' Imiteert ze mij. 'Leugenaar. Jij stond glashard te liegen. Jij bent helemaal niet zeeziek.' Ik haal diep adem en besluit Eleanor te vertellen wat er zojuist is gebeurd.