Achterhoede

28

Na bijna twee maanden eindelijk weer een hoofdstuk! De volgende update zal wel sneller zijn, haha!

Hoofdstuk 28

Maar Liz wilde hem helemaal niet aankijken, ze wilde juist even rustig nadenken over de situatie zonder Donny. Zonder überhaupt iemand.

'Liz, kijk me aan! Nu!' Donny verhief zijn stem duidelijk en dat beviel haar alles behalve.

'Wil je dat ik je aankijk? Prima, Donny. Ik kijk je aan!' riep Liz boos en daarna keek ze blonde jongen ziedend aan.

Opnieuw was het even stil.

'Je wilde dat ik je aankeek, en nu zeg je niks.' Ze rolde met haar ogen.

'Oké Liz,' Donny's stem was al een stuk kalmer dan een paar minuten eerder, 'het kan zo niet langer meer tussen ons. Ik leef nu al een paar dagen, misschien wel weken, in onzekerheid over ons.'

'Weet je waar ik al maanden over in onzekerheid leef? Mijn vriend, Morris,' ze zei dat met de nadruk op mijn vriend. En daar wist Donny niks meer op te zeggen.

Uiteindelijk werd het voor Liz haar gevoel de langste autorit ooit. En ze was dan ook blij toen ze eindelijk bij Donny's appartement waren aangenomen. De hele rit had ze geprobeerd haar tranen in bedwang te houden, maar toen de auto eenmaal tot stilstand was gekomen, lukte het haar niet meer. Binnen enkele seconden baanden de tranen zich een weg naar beneden.

'Het lijkt me beter dat ik naar huis ga,' besloot Liz, terwijl ze de auto van Donny uitstapte. Ze was van plan dan maar naar het huis van haar ouders te lopen. De tranen stroomden over haar wangen. Ze wilde helemaal geen ruzie met Donny. Zeker niet nu ze hem juist zo erg nodig had.

'Nee Liz! Wacht!' Donny pakte haar hand vast. 'Laten we dit bij binnen uitpraten.'

Liz peinsde. 'Ik weet niet of dat zo'n goed idee is.'

'En ruzie in deze situatie lijkt je wel een goed idee?' De sarcastische ondertoon was duidelijk in zijn stem te horen.

Hier had ze dus geen zin in.

'Don, ik spreek je morgen. Het lijkt me beter als we allebei even tijd krijgen om na te denken,' besloot Liz.

-

'Sem, kom eens even hier!' riep Liz hem naar beneden.

Binnen no-time stond het blonde koppie naast haar.

'Ik heb goed nieuws,' glimlachte ze naar haar zoon, 'papa is wakker.'

'Echt!' Dolenthousiast werd ze door Sem aangestaard en hij sprong zijn moeder in de armen.

'Gaan we naar papa toe?'

'Ik weet niet zeker of papa dat wel al aan kan,' peinsde Liz en keek haar moeder aan om te kijken wat zij ervan vond.

'Ergens denk ik dat het juist wel goed kan zijn voor Morris,' was Anita van mening.

'Goed, dan gaan we vanmiddag na naar papa.'

-

'Papa!' Sem rende als een gek de kamer binnen toen hij zijn vader zag liggen. Anita was ook meegekomen naar het ziekenhuis voor Liz. Alleen wachtte zij op de gang, omdat er maximaal twee personen bij Morris mochten. Meer kon hij toch niet aan.

'Hey, Semmie!' glimlachte Morris zwak, terwijl hij Sem vrolijk aanstaarde.

'Hé lieverd,' ze drukte een kus op zijn wang en zette Sem daarna op het bed, zodat hij naast zijn vader zat.

Morris zag er al iets beter uit dan gisteren, merkte ze op. Maar nog steeds was het niet de Morris die zij de afgelopen vijf jaar had gekend. Hij was een stuk zwakker en zag er ontzettend slecht uit. Het praten ging hem wel een stuk makkelijker af dan gisteren.