ငယ်ငယ်ကတည်းကအဖိနှိပ်ခံ အကြောက်တရားတွေနဲ့ပြည့်နေကာ ရဲ့၀ံ့စွာမနေရတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟာ သူကလေးတွေအတွက်နဲ့ ရဲ့၀ံ့ပြီး အကြောက်တရားကင်းတဲ့ ကမ္ဘာပေါ်မှာသတ္တိအရှိဆုံး ဖခင်ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။
"လာကလေး ဖြည်းဖြည်း"
"ရပါတယ်ဦးရဲ့ ကျွန်တော်လျှောက်နေနိုင်သေးပါတယ် ကိုယ်...ကိုယ်၀န်က အခုမှ လမရင့်သေးတာကို"
နောက်ပိုင်းကစကားတွေကတော့Bam Bam သည် Mark ကိုတိုး တိုး တိုးတိုးသာ ပြောလိုက်သည်။
သူတို့အခု ကလေးလေးကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးရန်အတွက် ဆေးရုံရောက်နေခြင်းပင်။
"ဟယ် မောင်လေး လာလာ"
Bam Bam ရောက်လာတာကို သိသော Sofia သည် Bam Bam အား စျေးထဲက အဒေါ်ပြီးတွေလို ပွေ့ချီမတက် လာကြိုရှာသည်။
သူနာပြုတွေ ဆရာ၀န်တွေနဲ့ တစ်ချို့လူနာတွေက လည်းကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နဲ့
မကြာပါ Mark ရောက်လာတာကို သိသော ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် နောက်လိုက်တစ်သိုက်နှင့်လာကြိုသည်။
"ဥက္ကဌကြီး ရယ် ကြိုအကြောင်းကြားထားပေါ့ဗျာ ကျွန်တော် အပေါက်၀မှာလာကြိုနေပါတယ်"
"မဟုတ်တာ ကျွန်တောလာတာ ခင်ဗျားတို့ကို သက်သက်အလုပ်ရှုပ်စေမိပြီထင်တယ် ရပါတယ်အေးဆေးနေကြပါ ကိစ္စအထွေအထူးမရှိဘူး သူငယ်ချင်းကို လာတွေ့ရုံပါပဲ"
အခုအခြေအနေဖြင့် လူ မသိစေချင်သေးသည့် Bam Bam မှာလည်း လာကြိုသော သူများကြောင့်ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေကာ ကိုယ့်အဖေအရွယ် သူများက ခါးကိုင်းနှုတ်ဆက်နေတော့ သူလည်း ခါးပြန်ကိုင်းကာ မချိသွားဖြဲနေရပြီး သူကို တွဲထားသော Sofia အားလေသံလေးဖြင့်
"သူတို့က ဘာလို့ဦးကို အဲလောက်ထိပြာပြာသလဲဖြစ်နေကြတာလဲ"
"ဒီဆေးရုံရဲ့ ရှယ်ယာ၅၀ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကျော်က Mark ပိုင်တာလေ ပြောရရင် ဒီဆေးရုံကလည်း MK gp လက်အောက်ခံပဲပေါ့"
"အာ....."
Bam Bam မှာအံ့သြလွန်း၍ ပါးစပ်ပင်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်။
