"ဥက္ကဌကြီး နေ့လည်စာ ဘာစီစဥ် ရမလဲရှင့်"
"ရတယ် အစ်မ ကျွန်တော်တို့ ကန်တင်းဆင်းစား လိုက်မယ် အစ်မလည်း ထမင်းစား ဆင်းတော့လေ"
"ဟုတ်ကဲ့ ဒါဆို လိုတာရှိရင်ပြောပါနော်"
မေးတာက ဥက္ကဌကြီးဆိုပေမယ့် ဖြေလာတာက ဥက္ကဌကြီးရဲ့ အသည်းအသက်လေးဖြစ်သည်။
ဥက္ကဌကြီးရဲ့အသည်းအသက်ဆိုပေမယ့်လည်း ခေသူမဟုတ် ဥက္ကဌရုံးချုပ်သွားနေချိန်များတွင် ဥက္ကဌကိုယ်စား တာ၀န်လာထမ်းဆောင်တတ်၍ တစ်ရုံးလုံးက ကြောက်ရသော သူလေးဆိုလည်းမမှား
အတွင်းရေးမှူး မမ ထွက်သွားပြီးမှ ဦး အလုပ်လုပ်နေတဲ့စားပွဲနားသွားလိုက်ပြီး အလုပ်သရဲကို နေ့လည်စာစားဖို့ခေါ်ရမည်။
"ဦး နေ့လည်စာသွားစားရအောင်လေ"
ထိုအခါမှ အလုပ်သရဲသည်ခေါင်းမော့လာပြီး
"ဟင်....အချိန်ကဒီလေညက်တောင်ဖြစ်သွားပြီလား"
"ဟုတ်တယ် အဲတာမို့ထမင်းစားဖို့လာခေါ်တာပေါ့ လာမပို့ခိုင်းဘဲ ကန်တင်းမှာဆင်းစားရအောင်လေ အပြောင်းအလဲဖြစ်အောင်"
"ဟုတ်ပါပြီဗျာ ကိုယ့်ကလေးသဘောအတိုင်း"
Mark လည်းလုပ်လက်စလေး လတ်စသတ်ပြီး ထကာ သူ့ကလေးနှင့် အတူ ကန်တင်း ဆင်းခဲ့တော့သည်။
ကန်တင်းက ၇ထပ်မြောက်တွင်ရှိပြီး cafeနှင့်အတူတည်ဆောက်ထားတာဖြစ်သည်။
ကန်တင်းထဲရောက်တော့ တစ်ချို့က သူ့အုပ်စုနှင့်သူ ထမင်းစားနေကြပြီး တစ်ချို့က ထမင်းထည့်သည့်နေရာတွင်တန်းစီနေကြသည်။
ရုံးတွင်းရည်းစားထားတာကို မကန့်သတ်ထားသဖြင့် တစ်ချို့အတွဲတွေကိုလည်း တူတူထမင်းစားနေတာ မြင်တွေ့နေရသည်။
ဘူဖေးသဘောမျိုးလုပ်ထားသဖြင့် ကိုယ်တိုင် အလိုရှိသည်များကို ထည့်စားနိုင်ပြီး အရသာမှာလည်း ပြောစရာမရှိပေ။
"ဦး ထမင်းထည့်ထားလိုက် ကျွန်တော်သောက်စရာ၀ယ်ခဲ့မယ်နော်"
"ဟုတ်ပါပြီ"
ကန်တင်းနှင့်တွဲရက်Cafeကသောက်စရာမျိုးစုံရ၍ သာတော်တော့သည်။
