တစ်စက္ကန့်သည် တစ်ရက်လောက်ကြာပြီး တစ်မိနစ်သည် ၁နှစ်လောက်ကြာသည်ဟုထင်ရသည်။
ဘာသာမဲ့ ကျွန်တော်သည် အထဲကလူသားလေးအား အဆင်ပြေစေရန် ဘယ်ဘုရား ဆိုပြီး အတိအကျမရှိ တောင်းဆုပြုခဲ့သည်။
အရာရာကိုစိတ်အေးလက်အေး နေတတ်သော ကျွန်တော်သည် အခုချိန်မှာတော့ စိတ်မအေးနိုင်....
ခွဲခန်းရှေ့က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း စိတ်တို့မှာဆောက်တည်ရာမရ......
၁နာရီနီးပါးကြာတဲ့အခါမှ သူနာပြုမလေးထွက်လာတော့ မိသားစု၀င်တွေအကုန် အပြေးအလွှားသွားမိပြီး
"Bam Bam ရဲ့ အုပ်ထိန်းသူ ဘယ်သူပါလဲ"
"ကျွန်တော်ပါ"
တုန်ရီနေတဲ့ အသံကို ထိန်းပြောပေမယ့် သူ့အသံမှာစိုးရိမ်ခြင်းတွေပါနေတယ်ဆိုတာ အကုန်လုံးရိပ်မိကြသည်။
"အာ...ဟုတ်ကဲ့ အမြွှာလေးမွေးပါတယ် အကြီးလေး ကယောင်္ကျားလေး ၄ပေါင်နဲ့၇အောင်စ အငယ်မိန်းကလေး က ၄ပေါင်နဲ့ ၅အောင်စ ပါ နှစ်ယောက်လုံး ကျန်းကျန်းမာမာရှိပါတယ် အခုတော့ ကလေးတွေထားတဲ့အခန်းမှာထားထားပါတယ် ၂၄နာရီပြည့်မှ ထုတ်လို့ရမှာပါ"
"အာ....ကျေးဇူးတင်ပါ တယ် တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....ဒါနဲ့ ကလေးတွေAppaရော"
"လူနာလား ခွဲခန်းထဲမှာရုတ်တရတ် သွေးပေါင်ချိန်ကျသွားပြီး သွေးထွက်လွန်လို့သွေးသွင်းထားရပါတယ် စိုးရိမ်စရာ အခြေအနေကျော်သွားပေမယ့် စောင့်ကြည့်ရပါဦးမယ်ရှင့် ခနနေရင်လူနာခန်းမှာ ၀င်ကြည့်လို့ရပါပြီနော်"
ဒါဆို ကလေးက အခုထိသတိမရသေးဘူးပေါ့ စိုးရိမ်စရာ အခြေအနေကျော်ပေမယ့် ......
အားမရှိသလို စိတ်လွှတ်နေသည့် Mark ကို Khun ကဆေးရုံခန်းထဲ တွဲခေါ်သွားသည်။
ကျန်တဲ့သူတွေက တော့ ကလေးတွေသွားကြည့်ခဲ့ကြသည်။
ကုတင်ပေါ်တွင်မေ့မြောနေသည့်ကလေး နှာခေါင်းက အောက်စီဂျင်ပိုက်နှင့် လက်ကလည်း ဆေးသွင်းထားရသည်။
.....ပြန်လာမယ်လို့ပြောခဲ့တယ်လေကလေးရာ ကိုယ့်ကို စိတ်ပူအောင်မလုပ်ပါနဲ့ ...
