သူ့ကိုလာကြိုသည့် ဦးကို ကြည့်ရင်းစိတ်ထဲထူးဆန်းနေမိသည်။
ကားတစ်စီးလုံးမှာ လူသုံးယောက်ပါပေမယ့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသာစိုးမိုးနေလေသည်။
Tae Yeon က ကားနောက်ခန်းတွင်အိပ်ပျော်နေလေသည်။
တကယ်တော့သူလည်းအိပ်ချင်ရုံသာမက မူးမေ့လဲချင်နေလေပြီ
ဘန်ကောက်မှာ၃ရက် မီယမ်မာမှာ ၄ရက်ကြာတဲ့ခရီးမှာ သူတို့အိပ်ချိန်သည် ကားပေါ်နှင့်လေယာဥ်ပေါ်တွင်သာကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
ထိုကြားထဲမှာမှ Bam Bam သည် အစားအသောက်ပါပျက်လာကာ စားသမျှပြန်အန်နေ၍ လူကပို၍ ပင်အားနည်းနေသည်။
"ဦးတစ်ခုခုဖြစ်လို့လားဟင်"
Tae Yeon ကို လိုက်ပို့ပြီး အိမ်အပြန်လမ်းတွင်သာပါ တိတ်ဆိတ်နေသောဦးကြောင့် သူမေးမိသည်။
ခါတိုင်းခါ ဦးကဒီလိုမှမဟုတ်တာ သူမျက်နှာပူစရာ ချစ်စကားတွေပြောပြီး သူကို ကိုင်လိုက်ဆွဲလိုက်လုပ်နေကြလေ
လက်တွေကိုင်ပြီး ပါးတွေဆွဲတာကိုပြောပါတယ်
"ကလေး ဦးကိုယုံတယ်မလားဟင်"
ရုတ်တရတ် Mark မှ ကားကို လမ်းဘေးချရပ်လာပြီးမေးလေသည်။
Bam Bam မှ ဦးကို အချိန်အတော်ကြာစိုက်ကြည့်ပြီး
"ဦးကကျွန်တော့်ဘ၀ရဲ့အရှင်သခင်ပဲလေ ဘာတွေဖြစ်ဖြစ်ဦးကိုယုံတယ်"
"ကျေးဇူးပါကလေးရယ်"
Bam Bam ကပြောတော့ Mark မှ Bam Bam ကိုဖက်ကာကျေးဇူးတင်စကားဆိုလာသည်။
"ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူးဦးရဲ့ကျွန်တော်တို့က အိမ်ထောင်ဖက်တွေပဲဟာ"
Bam Bam လည်း Mark ရဲ့ကျောကို ပုတ်ကာ ပြန်လည် ထွေးပိုက်မိသည်။
ဦးရဲ့ပြဿနာတွေကို မဖြေရှင်းပေးနိုင်တောင် ဦးကို အားပေးကာ ပါရမီဖြည့်ပေးမည့် အိမ်ထောင် ဖက်ဖြစ်ချင်သေးသည်။
Bam Bamတို့အိမ်ပြန်ရောက်တော့
အိမ်ဧည့်ခန်းမှာ Mark မကြိုဆိုတဲ့ ဧည့်သည်တွေရောက်နေသည်။
"ပါး......
မား...."
"ဦး သူတို့က"
"မင်းက ငါ့သားကိုယူထားပြီး သူ့မိဘတွေကို မသိဘူးလို့တော့မပြောနဲ့နော်"
