ေအးစက္ေနေသာ အက်ဥ္းခန္းတစ္ခု
အကုန္လံုးက သူ႔အလုပ္ႏွင့္သူ ဖာသိဖာသာေနေနၾကတာမ်ားသည္
"အက်ဥ္းသား ၁၁၇၀ လူေတြ့လာတယ္"
ေထာင္ေစာင့္ ရဲသားရဲ့ အေျပာေအာက္မွာ စာအုပ္ဖတ္ေနတဲ့ အျပာေရာင္ေထာင္သား၀တ္စံုကို ၀တ္ထားတဲ့ Song Min Hyun တစ္ေယာက္ထြက္လာခဲ့တယ္....
စိတ္ထဲမွလည္း ဘယ္သူမ်ားလာေတြ့တာလဲဆိုၿပီးေတြးေနရင္းနဲ႔ေပါ့.. ...
ဧည့္ေတြ့ေနရာေရာက္ေတာ့ ျမင္ရတဲ့သူေၾကာင့္ သူေရွာ့ခ္ရမိတာေတာ့အမွန္
"က....ကေလး"
"hak...."
သူ႔အလန္တၾကားနဲ႔ေခၚမိေတာ့ တစ္ဖက္က မိန္းမပ်ိဳထံမွ ေလွာင္ရယ္သံတစ္ခ်က္ထြက္လာခဲ့တယ္...
"အဲ နာမ္စားကို ရွင့္မို႔သာ အရွက္မရိွထြက္ရဲတယ္ေနာ္"
"ကိုယ္...."
"၄ႏွစ္လို႔ၾကားတယ္...19ႏွစ္ေလာက္မေတြ့ရတဲ့သူကိုျပန္ေတြ့ရေတာ့လည္း ဒီကို လာေတြ့ရမယ္လို႔ေတာင္မထင္ထားဘူး"
"ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္....ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ ေျပာမထြက္ဘူး"
"ဒီေလါက္ အျပစ္လုပ္ထားတာေတာင္ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ေျပာထြက္ရင္ေတာ့ ရွင္လူမဟုတ္ေတာ့ဘူး....အာ...အစကတည္းက ရွင္က လူသားဆန္မႈေတာင္မရိွတတ္ေတာ့ လူဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ"
အရင္က သူ႔ကို အားကိုးတႀကီးနဲ႔ ၪီးေလးႀကီးလို႔ေခၚတတ္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးေတြဟာ အခုေတာ့ ထက္ျမတ္စြာျပန္ေျပာတတ္ေလၿပီ
အရင္ကလို ခ်စ္ၾကည္ႏူးတဲ့ မ်က္၀န္းေတြအစား သူ႔အားမုန္းတီးရြံ႔ရွာတဲ့မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ၾကည့္ေနတတ္ၿပီ
ေအာ္....ဒါေတြလည္းသူ႔အျပစ္ပါေလ...
"ဒီအေတာအတြင္း...အဆင္ေျပရဲ့လား"
"သားျဖစ္သူကို တျခားကိုပို႔ထားပီး ရွင္ကြဲကြဲ ခံရတဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္က အဆင္ေျပပါ့မလား ေတာ္ပါ ကြၽန္မအခုလာတာ ကြၽန္မသားကို အိမ္ေထာင္စုစာရင္းထဲက ထုတ္ေပးဖို႔လာေျပာတာ သားေလး ဒီေန့မဂၤလာေဆာင္ၿပီ...တစ္ဘ၀လံုး စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ၿပီး ကံမေကာင္းတဲ့သားေလးက ရွင္တို႔ လူမဆန္တဲ့မိသားစုေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ကံေကာင္းတယ္တူပါတယ္...."
