အေးစက်နေသော အကျဥ်းခန်းတစ်ခု
အကုန်လုံးက သူ့အလုပ်နှင့်သူ ဖာသိဖာသာနေနေကြတာများသည်
"အကျဥ်းသား ၁၁၇၀ လူတွေ့လာတယ်"
ထောင်စောင့် ရဲသားရဲ့ အပြောအောက်မှာ စာအုပ်ဖတ်နေတဲ့ အပြာရောင်ထောင်သား၀တ်စုံကို ၀တ်ထားတဲ့ Song Min Hyun တစ်ယောက်ထွက်လာခဲ့တယ်....
စိတ်ထဲမှလည်း ဘယ်သူများလာတွေ့တာလဲဆိုပြီးတွေးနေရင်းနဲ့ပေါ့.. ...
ဧည့်တွေ့နေရာရောက်တော့ မြင်ရတဲ့သူကြောင့် သူရှော့ခ်ရမိတာတော့အမှန်
"က....ကလေး"
"hak...."
သူ့အလန်တကြားနဲ့ခေါ်မိတော့ တစ်ဖက်က မိန်းမပျိုထံမှ လှောင်ရယ်သံတစ်ချက်ထွက်လာခဲ့တယ်...
"အဲ နာမ်စားကို ရှင့်မို့သာ အရှက်မရှိထွက်ရဲတယ်နော်"
"ကိုယ်...."
"၄နှစ်လို့ကြားတယ်...19နှစ်လောက်မတွေ့ရတဲ့သူကိုပြန်တွေ့ရတော့လည်း ဒီကို လာတွေ့ရမယ်လို့တောင်မထင်ထားဘူး"
"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်....ခွင့်လွှတ်ပါလို့ ပြောမထွက်ဘူး"
"ဒီလေါက် အပြစ်လုပ်ထားတာတောင် ခွင့်လွှတ်ဖို့ပြောထွက်ရင်တော့ ရှင်လူမဟုတ်တော့ဘူး....အာ...အစကတည်းက ရှင်က လူသားဆန်မှုတောင်မရှိတတ်တော့ လူဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ"
အရင်က သူ့ကို အားကိုးတကြီးနဲ့ ဦးလေးကြီးလို့ခေါ်တတ်တဲ့ နှုတ်ခမ်းလှလှလေးတွေဟာ အခုတော့ ထက်မြတ်စွာပြန်ပြောတတ်လေပြီ
အရင်ကလို ချစ်ကြည်နူးတဲ့ မျက်၀န်းတွေအစား သူ့အားမုန်းတီးရွံ့ရှာတဲ့မျက်၀န်းတွေနဲ့ကြည့်နေတတ်ပြီ
အော်....ဒါတွေလည်းသူ့အပြစ်ပါလေ...
"ဒီအတောအတွင်း...အဆင်ပြေရဲ့လား"
"သားဖြစ်သူကို တခြားကိုပို့ထားပီး ရှင်ကွဲကွဲ ခံရတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်က အဆင်ပြေပါ့မလား တော်ပါ ကျွန်မအခုလာတာ ကျွန်မသားကို အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲက ထုတ်ပေးဖို့လာပြောတာ သားလေး ဒီနေ့မင်္ဂလာဆောင်ပြီ...တစ်ဘ၀လုံး စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ပြီး ကံမကောင်းတဲ့သားလေးက ရှင်တို့ လူမဆန်တဲ့မိသားစုကြောင့် အိမ်ထောင်ကျတော့ကံကောင်းတယ်တူပါတယ်...."
