"ကဲ ကလေးတို့နှစ်ယောက် ဖက်ထားမယ်နော် ကင်ချီ 123"
အထက်တန်းကျောင်းဆင်းပွဲပင်ဖြစ်လင့်ကစား ဘွဲ့ယူသည့် အခမ်းအနားဟု ထင်မှတ်ရလောက်အောင်ပင် Bam Bam တို့အဖွဲ့မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
မနက်ပိုင်းက အမေတို့လာတဲ့အပြင် ဦးရယ် သူရယ် မမရယ် အစ်ကို Khun ကလည်းပါလာသေးသည်။
မမSofiaကတော့ Americaက အိမ်ကို ခနပြန်သွား၍ မလာ....
"ကလေး ဗိုက်ဆာနေပြီလား"
ဦးပြောမှ Bam Bam လည်းဗိုက်ဆာဖို့သတိရနေသည်။
"အင်း ဆာနေပြီဦး ကျွန်တော် မမကို မေးကြည့်ဦးမယ်ဘာစားမလဲလို့"
ခပ်လှမ်းလှမ်းက အစ်ကို Khun နဲ့တွပ်ထိုးနေတဲ့မမဆီသွားပြီး
"မမ နင် ဆာနေပြီလား ဘာသွားစားမလဲ"
ဘယ်လိုပဲ ကိုယ်ရဲ့ အမွှာအစ်မဆိုဆို နဂိုက အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်သောကြောင့် တစ်ခါတစ်လေ နှုတ်မကျိုးသေးတာရှိနေသည်။
"ရတယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်"
"ဒါဆို အစ်ကို ဟိုးတစ်လောက ဆေးရုံက ၀န်ထမ်းတွေနဲ့သွားတုန်းက အစား ကောင်းကောင်း အဆင်ပြေတဲ့ဆိုင်တွေ့ထားတယ် သွားမလား"
အစ်ကို Khun က၀င်ပြောလာတော့ သူတို့ အကုန်သဘောတူလိုက်ပြီး ထိုဆိုင်သို့ထွက်ခဲ့ကြသည်။
ဆိုင်လေးသည် အတော်အတန်ကျယ်ပြီး နှစ်ထပ်ရှိလေသည်။
အောက်ထပ်က အခန်းတွေဖွဲ့ထားတာဖြစ်၍ အေးအေးဆေးဆေး လွတ်လွတ်လပ်လပ်စားရန် အောက်ထပ်ကို သာရွေးချယ်လိုက်သည်။
အခန်းသို့အသွား....
"Bam Bam"
Bam Bam အားလူတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်မိ၍ အကုန်လှမ်းကြည့်မိသည်။
"ဦးလေးငယ်"
ထိုသူကား Bam Bam မိထွေး၏ မောင်ပင်ဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့ကျောင်းဆင်းပွဲလား"
"ဟုတ်....ဦး ဒါ အန်တီရဲ့မောင်လေ"ဘေးက ဦးနဲ့ ဦးလေးငယ်ကို ပါမိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
