Wainwright Series 2: A Doll Not to be Replace

CHAPTER 42

KOHLEN

These past three years were never easy. 

I was too confident that I could return to the West as soon as I dealt with Wrieck, but reality slapped me hard in the face. The Steadman Family faced an embroiling political warfare; agricultural depression, increase of malnutrition percentage in the lower-class, and corruption breach within the customs of each town that our family manages—that Wrieck handled. 

Napasapo ako sa aking mukha dahil hindi natapos ang delubyo ko roon. Maraming nawalan ng matitirahan dahil sa pananakop ni Wrieck sa mga lupain ng ibang mamamayan kapalit sa "buwis" na hindi mabayaran ng iba. Katarantaduhang pag-iisip na mayroon ng pinsan kong iyon! Masyado itong naging sigurista at gahaman sa mga taong laki sa hirap. Tapos tatanggalan niya pa nang ganoong klaseng karapatan dahil hindi na sila mapagbigyan.

At isama na rin ang kawalan ng kalidad sa mga silid-aralan para sa mga kabataan. Tinanggalan niya ang ibang silid-aralin sa isang lupain sa Elkio para sa plano nitong patayuan ng sugalan. Muling wumasak siya ng pangarap at oportunidad ng mga tao na nais umangat sa buhay. 

These obstacles kept me at bay. And I have to decide whether to take a stand for those who had struggled or the peace of just having a crown and venture back to the Wainwrights.

I chose to devote my time to help my people and family. It was the goal at the beginning, after I left the Wainwrights. Kaya kahit na taon ang lumipas para maiahon at matulungan ang mga nangangailangan, ay ginawa ko pa rin. And these deeds credited my eligibility to rule. It exposes me further to the other issues that I wasn't able to face during my time as the crown prince. And I had to deal with it on my terms.

Inalis ko na ang pagkakasapo ko sa aking mukha at humarap sa pinto ng opisina. Pumasok naman si Xio na may dalang mga papeles. Umayos ako ng upo at huminga ng malalim.

"Xio, kumusta na iyong status doon sa mga mamamayan natin sa bayan ng Rellick?" Bungad ko sa kapatid ko nang maglakad ito papalapit sa aking lamesa.

Sinamaan niya muna ako ng tingin at bumuntong-hininga. "They are doing well. The crops are flourishing, kaya sa nalalapit na pag-ani ay makakaabot daw ang kanilang mga pananim. And they want to thank you personally, Kohl. Naghanda sila ng isang piyesta ngayon para sa pagbisita mo sa kanila."

Tinanguan ko naman ito at inabot ang aking reading glasses na nakapatong sa aking kanan, "Sige. Pupunta ako mamaya."

Ipinatong nito ang mga papeles na kaniyang dala sa aking tabi at nanatiling nakatayo sa aking harapan. Isinuot ko ang aking salamin at binasa ang nilalaman ng mga papeles.

"Halos lahat ng problema rito ay nasolusyunan mo, Kohl. Bilib na ako sa'yo." Namamanghang wika ni Xio at saka tumawa. "Parang dati lang tinatakasan mo ang mga ganitong klaseng problema. Ngayon ikaw na ang humaharap sa lahat."

"Baliw. Dapat lang na gawin ko ito. Let's say na ang tanga ko noon para maging ignorante sa ganitong klaseng mga malalaking problema," komento ko sa kaniya nang hindi inaalis ang aking tingin sa mga papeles.

"Hahaha. Tangina. Ang laki talaga ng binago mo." Xio shifts from his position, making my table wobble. He leans the weight of his lower body on table beside me. "Nga pala babalikan natin iyong isang programa na pinagawa ni Ina doon. Para naman makapagsimula na umangat ang kabuhayan sa Elkio, kailangan mong magpakita sa kanilang merkado."

Tumango ako at binaba ang papel na aking binabasa. "Are there other programs or agendas we need to follow-up?"

Nagkibit-balikat ito at tinabingi ang kaniyang ulo sa kaliwa. "Wala naman. Iyon lang sa ngayon ang kailangan nating tapusin. Kung sakaling mayroon ay sasabihan na lang kita."