CADI

35 - Japonya'dan Bir Akrabam Geliyor

KARMEN İÇİN GEÇEN BÖLÜMDEKİ BİR NUMARALI OYUNCUDA KARAR KILDIK! :)

YAZIM YANLIŞLARIMI LÜTFEN BİLDİRİN!

MULTİYLE AZ SONRA TANIŞACAKSINIZ...

İYİ OKUMALAR :)

Ne düşüneceğimi bile sapıtmıştım. Ama bir şeyi fark edebilmiştim; Deniz'in sesi eskisinden daha canlı çıkıyordu. Bunun verdiği huzurun vücuduma yayılmasıyla kendimi daha fazla sıkmadım ve üstüme çöken ağır uykuya teslim oldum.

Deniz...

Asena'yı kendi ellerimle öldürecektim.

Sırf ben iyileşeyim diye bütün enerjisini aktarmaya çalışmıştı. Oysa ona bunun ikimiz için de zararlı olduğunu söylemiştim.

Onun gözlerinin kayması ve ardından da kapanmasıyla vücudumu hemen çekmiştim. Güçsüz halimden faydalanıp beni kendisine bastıramamıştı. Uyandığında bunun hesabını ona soracaktım. Tabiki de uyanacaktı.

Eski enerjimi az da olsa kazanmıştım, ama şimdi hepsini -ya da Asena'yı uyandıracak kadarını- ona geri verecektim. Diğer türlü riske girmem gerekirdi ve söz konusu bu minik cadının hayatı olduğunda her şeyi sağlama almalıydım.

Sağ elimi kalbine, sol elimi de sağın hizasında diğer tarafına koydum. Bu bile bende garip duygular uyandırıyordu. Birkaç santim aşağısı tehlikeli bölgeye giriyordu ve dikkatimi dağıtıyordu.

Silkinerek toparlandım. Sapık değildim.

Gözlerimi kapatıp odaklandım. Zihnim çözülmeye başladı ve ellerimin sızladığını hissettim. Aynı şekilde Asena da uyanık olsaydı göğsünde bir sızı hissedecekti ama bu küçük inatçı keçi beni hep zor durumda bırakıyordu. Aklıma getirmeme çabalarım son bulmuştu. Yine de odağımı bozmadım.

Birkaç saniye sonra önce yavaşça kıpırdandı, sonra aniden gözlerini açıp yatakta doğruldu ve bana kafa attı. Evet! Asena bana kafa attı, hem de ikinci kez.

''Asena?'' Acıyı umursamayan tek taraf bendim, ne yazıkki.

''Alnım...'' Ağzından bir tıslama sesi yükseldi. ''Neler oluyor?''

''Aptal!'' diye bağırdım yüzüne doğru. Alnına götürdüğü eli gerildi ve bakışları hızla bana çevrildi.

''Ne dedin sen?''

''Bir şey demedim. Ben-'' Hızla yataktan kalkmak için bir hamle yaptı ama elimi beline sarıp onu engelledim. Bu sefer omzuma ve koluma hırsla vurmaya ve bana bağırmaya başladı.

''Çek ellerini üzerimden!''

''Asena sakın kendini haklı çıkarmaya çalışma!'' diye kükredim. Kelimenin tam anlamıyla kükredim. Belki de ilk defa ona bu kadar yüksek sesle bağırmıştım çünkü tepinmeyi bırakmış ve dolan gözlerini sakince bana çevirmişti. İçimden kendime yumruk atmak gelse de bunu yapmadım. Lanet! LANET!

''Lütfen,'' sesi gırtlağında sıkışıp kaldı. Hafifçe öksürerek yutkundu ve devam etti. ''Kolunu çek.''

''Beni dinle Asena.'' dedim çaresiz çıkan sesimle beraber. Ellerimi suratıma gömüp kendimi yatağa atmak ve içimden düşüncesizliğime küfretmek istiyordum.

''Ne?'' sesi parçalara ayrılmıştı sanki. Cızırtılı ve solgun çıkıyordu. Burnunu çekince kafamı kaldırıp onunla göz göze geldim tekrardan. Sol gözünde biriken büyük bir damla ağır çekimde yanağına kaydı. Yaşlı gözleri ela rengini daha da açmış ve yeşile çevirmişti. Her ne kadar çok güzel bir renge bürünmüş olsalar da bu gözlerin bu hale gelmesini sağlayan sebebi hiç mi hiç sevmiyordum.