Operation NIGHTFALL (completed)

Epilogue

Operation NIGHTFALL

Written by Angelo

Epilogue

As my favorite quote always say...

"You only live once, but if you do it right, once is enough."

I used to believe on that quote. But for so many years have passed, I really can't remember when was that day...

I don't know where to begin.

And I don't know when will this end, so that i will see those beautiful grayish eyes again.

Sitting here at the balcony of our house, minsan ini-imagine ko kapag umuuwi siya galing sa isang mission. Ang mga ngiti na gumisiging sa aking buong pagkatao at ang mga yakap niyang nagpapatibok ng aking puso.

There was never a day that I didn't miss him.

Namimiss ko ang katabi siya tuwing gabi. Namimiss ko sa tuwing gumisiging ako sa umaga at siya ang una kong makikita. Ang mga yakap niya sa tuwing giniginaw ako. Ang mga bulong niya sa aking tenga, ang ma init niyang katawan na nagpapagaan ng aking takot at kaba.

Sabik sabik na akong makita siya....

I kept my promise. Ang mga huling sandali na marinig ang boses niya ay ang mga oras na nangako akong hindi-hinding ko siya kakalimutan.

"Don't ever forget about me."

How will I forget such a man?!

Paano ko ba makakalimutan ang taong minahal ko hanggang ngayon?

Never...

Until today, whenever i remember those five words, my heart always shattered into pieces.

Parang kahapon lang nangyare ang lahat.

I can still remember how scared i was that day. I can still feel how my heart skipped a beat when the radio frequency was cut off.

At na aalala ko pa noong sinabayan ako ng langit na umiyak nang mga oras na 'yon.

The pain was unbearable. All i felt that day was PAIN!

A pain that i thought will never go away...

Hanggang ngayon ay nasasaktan pa rin ako, pero dahil sa mga anak ko, unti-unti kong binangon ang aking sarili para sa kanila.

I need to keep my promise to their father na aalagaan ko sila at mamahalin na walang limitasiyon.

And I'm so proud of my children, sa kung ano man ang na abot nila sa kanilang mga buhay.

"Ma'am, nandito na po siya."

Dahan-dahan kong binitawan ang aking tinatahi na damit at nilingon ang babaeng tumawag sa'kin.

"Thank you Sarah." Sagot ko sa aking nurse.

I slowly helped myself to stand up. My knees are not that strong like how they were used to be. Mahina na ang katawan ko at malabo na ang paningin ko kapag wala akong salamalin. I came to the age that things was getting slower and slower each day.