The One For Me (For EDITING)

FORTY FIVE

ESTELLE~

"Ano yun?" Paninigurado ko.

I asked him kung ano o sino ang pinakaimportante sa kanya ngayon. He just looked at me for quite a long time, ano kaya iniisip ng taong to. And then parang narinig ko syang may sinabi, kung hindi ako nagkakamali, ang sinabi nya eh 'ikaw'. Tama ba narinig ko? Ako daw? O baka nag iilusyon nanaman ako?

"S-sabi ko i-isaw!" Sabi nya with all the smile on his face.

Ay mali nga pandinig ko. Hopia ka talaga forever Estelle. Pfft. Paano naging ikaw ang isaw? Pero ang weird ata? Sa lahat ng bagay sa mundo, bakit isaw pa?

"B-bakit isaw?" Nagtataka kong tanong.

"K-kasi, ito yung pinakapaborito kong kainin. Ang s-sarap kasi! Natatakam nga ako eh." Sagot nya, parang nauutal.

Nagtataka ko pa rin syang tinitignan, "G-ganon ba?" Sabi ko, nagpipigil ng tawa, I cleared my throat, "Sige ganito, kunwari isa akong isaw. Kunwari kailangan mo munang kumanta para makuha ang isaw. Pretend it's not me."

And again, he just looked at me. Mahilig ba talagang tumitig ang may amnesiang Danny? "B-bakit ganyan ka makatitig?" Tanong ko.

Umiwas sya ng tingin, "H-hindi kaya kita tinititigan." Sabi nya, "Sabi mo kasi isipin kong isaw ka kaya titig na titig ako sayo, nakakagutom kasi."

Natawa na lamang ako. Hindi daw eh nakita ko na nga, "Sige na. Ako naman kakanta eh." Pagpupumilit ko.

"Tignan mo oh!" Sigaw nya sabay turo sa dagat, "Ang lakas ng alon."

Change topic pa talaga, "Hmmm iniiba pa ang topic eh. Hahaha. Sige na nga, next time ha. Tutugtugan mo na ako."

Mukha sya narelieved sa sinabi ko, "Promise." Raising his right hand and winked at me. And ooops, there goes my heart on the floor.

"How about we go for a walk?" Bigla nyang yaya sa akin, napatingin ako sa kanya, "P-para makaisip ka ng idadagdag mo sa kanta mo." Nauutal nyang sabi.

"Okay ka lang?" Tanong ko.

"O-oo naman!" Sagot nya, "Bakit parang hindi ka mapakali?" Tanong ko ulit.

"Ha? H-hindi ah! Ganito lang talaga ako kapag naninibago. Hahaha." Sabi nya habang kinakamot ulo nya.

I gave him a weird look, not the Danny I used to know, literally, yes he's not. Hindi na sya gaya ng dati na confident and proud. Pero it's okay, mahal ko pa rin sya. Ansabeeee? Hahaha.

"So sasamahan mo ako o hindi?" Tanong nya ulit.

Hihindi pa ba ako? Syempre gora na agad! I carried my guitar and started walking. My prayers had been answered, kahit hindi nya ako maalala ang mahalaga he's right here, with me, right now. Pero somehow nagwoworry ako, paano pag uuwi na ang medical team? Will he come with us kaya? O magpapaiwan? No one can tell except him.

Lumingon sya, "Ako na nga dadala ng gitara mo." Bigla nyang sabi, wearing his smile that I loved.

Nagulat naman ako, "Talaga?" Tumango sya, "Salamat Tanda." Sabi ko at ngumiti.

Kinuha nya na ang gitara and nagpatuloy kami sa paglalakad. Sobrang tahimik ng paligid. Tanging mga alon lang ang maririnig mong ingay. Tumigil sya sa paglalakad at napatingin sa langit.

"Bata?" Bigla nyang sabi.

You know what? Like the happiest melody in a guitar, like the sunny sky, and the brightest star, my heart has been happy again. And I couldn't ask for more. Hearing him said that word, wala na, I lost track of everything.