Taming Dramon (COMPLETED)

Chapter 41

It's been what, 7 years? He loss count searching for his wife.

Pagkatapos niyang malaman na patay na ang anak nito at agad siyang nagtungo sa ospital. Only to find out that he's wife was already gone together with the ashes of their daughter.

Umuwi siya sa kanilang bahay at wala na doon ang ama. Pakiramdam niya at mayroon itong alam kung nasaan ang asawa.

Maybe he also hid her?

"D-Dramon," mariin siyang napapikit pagkarinig sa boses ni Coleen.

"I'll give you enough time to leave. Make sure you're not here anymore before I came back."

"B-but Amara needs you. Amara needs a father. She need you as her father." She said crying and almost begging.

"Fucking shut up!" Mariin at galit nitong bulong sapat para marinig nito.

"But Dramon, Amara is your daugh----"

"I said, shut the hell up!" Hindi niya mapigilang bulyawan ito kahit pa dati niya itong kasintahan.

"D-daddy!"

Napatigil siya sa akma nitong paglalakad palabas ng bahay. It's not anymore her daughter calling him that. He can't hear that from his daughter anymore.

"Pack you things and leave. I need you out of my sight when I come back." As cold as an ice, he never felt anything. Pity? For what?

Muli siyang napatigil sa paglalakad ng may yumakap sa kanyang binti.

"Gusto ko lang naman pong maramdaman kung paano magkaroon ng isang ama." The little girl is crying in pain. Kahit paano ay nakaramdam siyang ng awa para sa bata.

But what can he do? All he want is to find his wife. He could at least be with his daughter even if it was already an urn. He won't mind carrying also his daughter's urn wherever he go.

Nagalit siya dahil hindi man lang siya binigyan ng pagkakataong masilayan man lang ang anak kahit pa ang abo nalang nito ang makita. Kung siya ang masusunod ay ayaw nitong ipacremate ang anak dahil ayaw nitong dagdagan ang paghihirap. Ngunit ang sabi ng ama ay gustong dalhin ni Rhian ang anak kahit saan ito magpunta. Ngayon ay hindi na nito mahagilap.

Hindi man lang siya nabigyan ng pagkakataong humingi ng tawad sa anak.

Life has been so cruel for him. He almost forgot that he has companies to take care. Sa paghahanap niya sa asawa ay halos bumagsak ang kanyang ibang kompanya. Marami na din siyang hinire na mga tauhan para maghanap sa asawa. At tuwing nabibigo ay agad niyang pinapalitan ang mga ito.

"Why can't you fucking find my wife? It's been what, 7 years for Pete's safe!"

"Sir, we've been doing our best to find you wife." Magalang na sambit ng pinakahead ng team na kinuha niyang maghanap sa asawa.

"Then your best is not enough! No fucking progress at all!" He shouted angrily making them tremble in fear. Napayuko ang buong team na halos paiba iba ng mga members na kinukuha.

"Leave." Matigas niyang saad at agad tumalima ang mga ito.

Mabilis niyang tinungga ang bote ng alak sa kanyang table. Galit niyang ibinato sa sahig ang bote ng alak. Hindi pa nakontento ay ibinato niya lahat ang mga gamit sa kanyang mesa.

"Woah! What the fuck! That was close you fucking bastard!" Galit na wika ni Warren ng muntik na siyang tamaan sa ibinatong bote ni Dramon. Mabuti at agad itong nakaiwas.

"Ano na namang katangahan ang pinaggagawa mo? Gusto mo bang sirain 'tong opisina mo?" Napatingin si Warren at ang dalawang kasama sa loob ng opisina ni Dramon.