Τα χρονικά της Γαία

7. Μήνυμα από τη θεά

Μια ομάδα στρατιωτών με την χαρακτηριστική κυανόλευκη φορεσιά των Λούπιν, ανέβαινε τα χιονισμένα βουνά που οριοθετούσαν την περιοχή του δουκάτου αλλά και του ίδιου του Βασιλείου της Ροζάρια με άγνωστα εδάφη.

Η ομάδα εκείνη είχε σκοπό να «καθαρίσει» την περιοχή από την εμφάνιση τρομερών ληστών που είχαν φθάσει πρόσφατα στα βουνά και επιτίθονταν στα γύρω χωριά αλλά και στους ντόπιους κυνηγούς.

Η ομάδα εκείνη αποτελούνταν από δέκα ισχυρούς και επιδέξιους πολεμιστές που αποτελούσαν την αφρόκρεμα του κυρίως στρατού των Λούπιν. Κι όμως εκείνοι οι ενήλικες ισχυροί άντρες ακολουθούσαν τις διαταγές ενός δεκατετράχρονου κοριτσιού.

Η πριγκίπισσα των Λούπιν είχε γίνει επιδέξια και ατρόμητη πολεμίστρια κάτω από τις διδαχές της δούκισσας. Καθώς είχα αναλάβει την φύλαξή της από τις σκιές, την είχα δει να μεγαλώνει, να δυναμώνει και να γίνεται μια ισχυρή ύπαρξη που ακόμη και οι ενήλικες ιππότες σέβονταν.

Για να αποκτήσει πραγματική πείρα, αναλάμβανε τέτοιου είδους αποστολές που ακόνιζαν το ένστικτο επιβίωσης και ενδυνάμωναν το στρατηγικό μυαλό της. Η φήμη της στο δουκάτο είχε εξαπλωθεί και αν ο δούκας είχε το παρατσούκλι ο «Λύκος του Βορρά», η πριγκίπισσα Σεσίλια αποκαλούνταν η «Λευκή Λέαινα».

Όμως, η πριγκίπισσα είχε βρει το λημέρι των ληστών και μια μάχη μέσα στο χιόνι είχε ξεσπάσει. Ο σωματότυπός της ήταν μικρότερος από των ενήλικων αντρών, όμως δεν είχε κανένα μειονέκτημα απέναντι στους αντιπάλους της. Αντίθετα, το σπαθί της ήταν πιο θανάσιμο.

Χτυπούσε χωρίς δισταγμό και με αποφασιστικότητα με ένα βλέμμα ψυχρό και ίσως απαθές που μερικές φορές και εγώ ανατρίχιαζα που είχαν αφαιρεθεί δεκάδες ζωές από τα χέρια μου.

Αυτή η φορά δεν ήταν εξαίρεση, καθώς οι ληστές που βρίσκονταν στο διάβα της, έπεφταν νεκροί, ο ένας μετά τον άλλο, βάφοντας κόκκινο το χιόνι. Η μάχη δεν κράτησε περισσότερα από μερικά λεπτά.

Εν τέλει, οι στρατιώτες αφάνισαν τους ληστές και βρήκαν μέσα στην σπηλιά όπου ζούσαν, όχι μόνο χρήματα και προμήθειες αλλά και ζωντανούς ανθρώπους που προορίζονταν για δουλεμπόριο.

Η πριγκίπισσα κοιτούσε τα πτώματα των ληστών σκεφτική.

-«Κόψτε τους τα κεφάλια και βάλτε τα σε πασσάλους. Ίσως αυτό εμποδίσει μελλοντικούς φιλόδοξους εισβολείς.» ακούστηκε η φωνή της και η ηχώ που αντήχησε στα βουνά, με έκανε να ανατριχιάσω.