Τα χρονικά της Γαία

9. Ο χορός

Μόλις άνοιξαν οι θύρες μπροστά μας και κρατώντας ακόμη τον Ντομινίκ, αρχίσαμε να κατεβαίνουμε μερικές σκάλες ενώ ένιωθα τα βλέμματα όλων πάνω μας.

Όπως και πριν με σάρωναν από την κορφή ως τα νύχια προσπαθώντας να μετριάσουν την αξία μου. Ψίθυροι άρχισαν να ταξιδεύουν στον αέρα καθώς ήταν η πρώτη φορά που με έβλεπαν και η πρώτη φορά που έβλεπαν την αρραβωνιαστικιά του αρχιδούκα Άλιστερ.

Βλέμματα γεμάτα περιέργεια, δόλο, ζήλια, δολοπλοκίες και απληστία. Αηδίαζα και μόνο που τα ένιωθα πάνω μου και γύρω μου, θυμίζοντάς μου αντίστοιχα βλέμματα των αριστοκρατών της πρώτης μου ζωής.

Οι γυναίκες σχολίαζαν πίσω από τις βεντάλιες τους και οι άντρες πίσω από τα ποτήρια με το κρασί τους, καθώς περνούσαμε ανάμεσά τους.

-«Ο πατέρας και ο δούκας Λούπιν είναι εκεί.» αποκρίθηκε ο Ντομινίκ και με τράβηξε προς μια κατεύθυνση όπου βρίσκονταν οι γονείς μας.

-«Εκθαμβωτική!!!» αποκρίθηκε ενθουσιασμένος ο πατέρας καθώς με πήρε από το μπράτσο του Ντομινίκ και με θαύμαζε από την κορφή ως τα νύχια.

-«Είναι φυσικό η κόρη μου να είναι τόσο όμορφη.» συμφώνησε η μητέρα με μάτια που έλαμπαν από περηφάνια.

Ο Ντομινίκ πήρε δύο ποτήρια με κρασί και μου πρόσφερε το ένα, το οποίο ήταν πιο ελαφρύ ειδικά για τις κυρίες.

-«Η μέλλουσα νύφη μου είναι απερίγραπτα καθηλωτική!» αποκρίθηκε ο δούκας Άλιστερ τρίβοντας με ικανοποίηση το μούσι του.

-«Πως σου φαίνεται το παλάτι, καλή μου;» αποκρίθηκε ο δούκας Άλιστερ.

-«Φανταχτερό αλλά κάλπικο.» απάντησα. Άρχισε να γελάει.

-«Δεν παύεις να είσαι εξαιρετικά οξυδερκής.» αποκρίθηκε.

Όσο βρισκόμασταν στην παρέα των γονιών μου και του δούκα Άλιστερ, τα ονόματα συνέχισαν να αναγγέλλονται ενώ μερικά έρχονταν και από τα γειτονικά βασίλεια. Πρίγκιπες, πριγκίπισσες, δούκες, μαρκήσιοι και κόμηδες. Μέχρι και ιερείς από το βασίλειο της Λούμινα, το οποίο ήταν ένα βασίλειο βαθιά θρησκευτικό και κυβερνιόταν από την Εκκλησία του θεού του Φωτός.

Για την Εκκλησία είχα ιδιαίτερη σχέση και τα μάτια μου σκοτείνιασαν αντικρίζοντας τουςκομψά και πολυτελώς ντυμένους ιερείς που φώναζαν διαφθορά και όχι ταπεινότητα. Όμως επειδή δεν ήθελα να χαλάσω την διάθεσή μου περισσότερο, έστρεψα αλλού το βλέμμα μου.