Τα χρονικά της Γαία

44. Συνάντηση στο πεδίο της μάχης.

Πίσω μου βρίσκονταν εξακόσιοι περίπου άντρες καθώς εκατό ακόμη έφθασαν να ενισχύσουν το στρατό μου. Μπροστά μου ήταν παραταγμένοι παραπάνω από δύο χιλιάδες άτομα, ενώ ο στρατηγός τους ήταν εκείνος.

Ζωντανός, αγέρωχος και περήφανος. Είχα κάνει λάθος. Δεν είχε πατήσει την υπόσχεσή του. Ήταν ζωντανός. Ζωντανός και αβλαβής. Ήταν ο εχθρός αλλά τον είχα ήδη προειδοποιήσει. Τα πράγματα ήταν ελαφρώς διαφορετικά αλλά ήταν κάτι που περίμενα.

Η μικρή πολεμική σύγκρουση που είχαμε στην αρχή αυτής της πολεμικής περιόδου, ήταν μόνο ένα παιχνίδι. Τώρα στεκόταν απέναντί μου, έτοιμος για πραγματικό πόλεμο και μπορούσα ακόμη και από την απόσταση που μας χώριζε να δω τον θυμό στο πρόσωπό του.

Η υπόσχεσή μας ακόμη ίσχυε. Έπρεπε να παραμείνει ζωντανός. Δεν θα του χαριζόμουν. Έπρεπε να μείνει ζωντανός ακόμη και αν έπρεπε να αντιμετωπίσει την φονική μου λεπίδα. Το είχε υποσχεθεί.

-«Σερ Σέντρικ, είσαι υπεύθυνος για τους τοξότες. Ακολούθησε το σχέδιο.» υπενθύμισα στον υποστράτηγό μου.

-«Μάλιστα, στρατηγέ.» αποκρίθηκε. Πλέον, ήμουν στρατηγός. Όλοι έτσι με αποκαλούσαν εδώ πέρα.

-«Η Αζίρα;» ρώτησα ξανά.

-«Έχει φύγει ήδη για την αποστολή της.» απάντησε εκείνος και έγνεψα θετικά.

Είχαμε παραταχθεί στις άκρες της κοιλάδας. Ο ουρανός ήταν ακόμη σκοτεινός καθώς το ξημέρωμα αργούσε να λάμψει λόγω του χειμώνα.

Μόλις έπεσε το πρώτο φως ενός ήλιου που δεν ζέσταινε, έπεσε και το πολεμικό λάκτισμα της σάλπιγγας και οι δύο στρατοί όρμησαν ο ένας ενάντια στον άλλο. Αυτή τη φορά, δεν είχα μαζί μου τη Γκουέν, καθώς η μάχη θα ήταν σφοδρή και δεν ήθελα να την «χάσω» στο πεδίο της μάχης.

Τράβηξα τα σπαθιά μου και τρέχοντας όρμησα στην μάχη. Οι νέες μου λεπίδες ήταν τόσο κοφτερές και ισχυρές που δεν χρειαζόταν να κάνω μεγάλες κινήσεις. Έκοβαν τη σάρκα τόσο εύκολα.

Κεφάλια, πόδια, χέρια έπεφταν στο έδαφος και ακολουθούνταν από κραυγές πόνου και απελπισίας. Οι κινήσεις μου ήταν αστραπιαίες και επιδέξιες, όπως είχα μάθει από τη μητέρα και όπως είχα ακονίσει για παραπάνω από δέκα χρόνια σε πεδία μάχης.

Στην διάμετρο των χεριών μου, σχηματιζόταν κύκλος αντιπάλων. Όποιος τολμούσε να περάσει το όριο εκείνο, έπεφτε νεκρός στο έδαφος χωρίς να το καταλάβει. Το έδαφος είχε γεμίσει αίμα. Αίμα είχε λερώσει και τα ρούχα μου αλλά και το πρόσωπό μου.