Τα χρονικά της Γαία

43. Χειμώνας, σύμμαχος ή εχθρός;

      Έπρεπε να παραδεχτώ την ικανότητα της νέας αυτοκράτειρας να χειραγωγεί τους ανθρώπους. Δεν βρισκόταν πολλές μέρες στην εξουσία και είχε ξεκινήσει την προπαγάνδα έναντι του βορρά.

Μιλούσε για προδοσία και απληστία. Μιλούσε για εγωισμό και περηφάνια. Κατηγορούσε τους Λούπιν για όλα αυτά, αποδίδοντας σε εκείνους όλα όσα περνούσε ο λαός της Ροζάρια.

Αν δεν εγκατέλειπαν τη Ροζάρια, τώρα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Με αυτόν τον τρόπο, κατεύθυνε την οργή και το μίσος του λαού προς το βορρά. Αυτό την βοηθούσε να στρατολογήσει άντρες και να τους στρέψει εναντίον του. Καθοδηγούμενοι από το μίσος και την απόγνωση, θα ξεσπούσαν την οργή τους στους Λούπιν.

Με αυτόν τον τρόπο, ο στρατός ενισχύθηκε αρκετά και οι νέοι άντρες αριθμούσαν γύρω στους τρεις χιλιάδες. Δύο ακόμη χιλιάδες προστέθηκαν από τα εδάφη της Θέρια και τελικά μέχρι το τέλος της εβδομάδας, η κατακτημένη Αζαλέντα, έστειλε ακόμη τρεις χιλιάδες. Οχτώ χιλιάδες άντρες συν εκείνους που βρίσκονταν ήδη στα βορειοανατολικά σύνορα και μάχονταν με τους Λούπιν.

Τα εδάφη της Αζαλέντα προστέθηκαν στα εδάφη της αυτοκρατορίας Άργκια και πλέον όλη σχεδόν η ανατολική Γαία αποτελούσε την έκτασή της, εκτός από τη Λούμινα και ένα μικρό κομμάτι του βορρά.

Ίσως να ήταν πια αργά να κάνω σχέδια για το μέλλον. Ήταν σχεδόν αδύνατον να επιστρέψει η Ροζάρια στο παλιό της μεγαλείο. Όμως υπήρχε μία μικρή ελπίδα και αυτή ήταν, ο ηγέτης της αυτοκρατορίας.

Δεν ήταν τόσο κακό να αποτελούμε αυτοκρατορία. Το κακό ήταν ότι οι ηγέτες δεν ήταν οι κατάλληλοι.

Παρόλα αυτά, δεν μπορούσα παρά να αναμένω την ευκαιρία ακόμη και αν δεν ήξερα με ποια μορφή θα ερχόταν αυτή.

Έπειτα, πριν την μεγάλη εκστρατεία ενάντια στον βορρά, η αυτοκράτειρα κάλεσε τον θρησκευτικό ηγέτη της Λούμινα για να λάβει προσωπικά από εκείνον τις ευλογίες του θεού του Φωτός και να δείξει ότι η Εκκλησία ήταν στο πλευρό της.

Αυτό θα ενίσχυε περισσότερο τη θέση της όχι μόνο ανάμεσα στο λαό αλλά και στους αριστοκράτες. Θα γινόταν μια ισχυρή αυτοκράτειρα που κανείς δεν θα τολμούσε να αψηφίσει.

****

Μπήκε ο πρώτος μήνας του χειμώνα και το κλίμα του δουκάτου άλλαξε δραστικά. Δεν άργησε να πέσει το πρώτο χιόνι ενώ η θερμοκρασία ήταν τόσο χαμηλή που ακόμη και το δάκρυ μπορούσε να γίνει παγάκι.