Τα χρονικά της Γαία

61. Ξεκουράσου!

    Η γη έτρεμε κάτω από τα πόδια μας. Η φωτιά που έπεφτε στον στρατό μας δεν ήταν απλή. Επρόκειτο για μια πύρινη βολή που προκαλούσε χάος και φρίκη. Κορμιά διαμελίζονταν, άλλα απανθρακώνονταν και άλλα απλά αφανίζονταν. Αίμα, καπνός και θειάφι υπήρχε στην ατμόσφαιρα μαζί με τα βροντερά λόγια του αντιπάλου.

Οι στρατιώτες από την Ανεμώνη δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ ξανά την «οργή των θεών». Μπροστά στο θέαμα του πλήρη αφανισμού τους, ο φόβος και ο τρόμος καταλάμβανε τις καρδιές τους. 

Δεν άργησαν να ρίξουν τα σπαθιά και τα δόρατα από τα χέρια τους και να τραπούν σε φυγή. Δεν υπάκουαν καμιά απειλή των στρατηγών και των αξιωματικών. Δεν τους ένοιαζε η τιμωρία των ανθρώπων αλλά έτρεμαν την «τιμωρία των θεών».

Παρόλο που είχα εκπαιδευτεί ανάμεσά τους και γνώριζα πόσο ισχυροί ήταν, τώρα έμοιαζαν με δειλούς λιποτάκτες. Κανείς δεν μπορούσε να τους κατηγορήσει.

Κοίταξα προς το μέρος των αντιπάλων. Οι στρατιώτες δεν μας κυνηγούσαν λες και είχαν αφήσει στην βουλή των θεών τους τον αφανισμό μας. Κοίταξα και στο βάθος όπου βρισκόταν το στρατόπεδό τους. Η φωνή που εκφόβιζε τους στρατιώτες μας προερχόταν από εκεί αλλά πως έφθανε ως εδώ;

Υπήρχαν πολλά ερωτήματα αλλά δεν μπορούσα να τα λύσω όλα τώρα. Αποφάσισα να οπισθοχωρήσω και να ανασυγκροτηθώ.

Επιστρέφοντας στο στρατόπεδο, μπορούσα να δω όσους στρατιώτες είχαν επιβιώσει με κομματιασμένα κορμιά και χαμένα άκρα. Άλλοι έκαναν εμετό, άλλοι έτρεμαν σαν μικρά ζώα και άλλοι προσεύχονταν στο θεό του Φωτός.

Ο αρχιστράτηγος ήταν εξοργισμένος. Εξοργισμένος με τη δειλή συμπεριφορά του στρατού του, εξοργισμένος με την απανθρωπιά των αντιπάλων και εξοργισμένος με τον εαυτό του που δεν προστάτευσε τους άντρες του.

Ούτε εγώ ένιωθα καλά. Παρόλο που είχα αναγκαστεί να φύγω, η αυτοκρατορία της Ανεμώνης με είχε υποδεχτεί σαν δικό τους άνθρωπο. Η αντιμετώπιση ήταν πολύ πιο διαφορετική από τους ηγεμόνες που μέχρι τώρα με χρησιμοποιούσαν όπως ήθελαν. Δεν ήταν άσχημη ιδέα να γίνουν εκείνοι οι άρχοντες όλης της χώρας.

Ήμουν σίγουρος ότι ακόμη και η Σεσίλια θα αναγνώριζε την αξία τους και θα αποφάσιζε να τους ακολουθήσει. Με αυτήν την σκέψη, έγινα μέρος του στρατού τους και έφθασα ως την πόρτα της Άργκια να τους κατατροπώσουμε.

Όμως τα πράγματα είχαν αλλάξει. Ήμασταν εμείς που δεκτήκαμε την πρώτη ήττα και ήταν μια πικρή και φρικιαστική ήττα.